
گور کن داشت برای گل پلاستیکی که ساعتها تزئین و معطرش کرده بود قبر میکند و چیزی زمزمه میکرد که او نزدیکش آمد.
بعد سلام، خرما و حلوا را به او تعارف کرد اما چیزی برای گفتن نداشت. همین که سکوت پا به خلوتشان گذاشت بدون تعلل به گور کندنش ادامه داد تا وقتی که او برود. احساس میکرد او بیش از این نمیتواند گوری را تحمل کند. احساس میکرد این گور یا جای آن گل بود یا جای او اگر که گل را به او تقدیم میکرد.
او رفت.
از قبر کندنش دست کشید. نشست و با عطر چایش را همزد. بعد، آنوقت که گورستان خالی از دوستان نامحرم و لبریز از مردگان آشنا شد، زیر تنها چراغ زرد گورستان، زیر درخت بید بی مجنون، در دلِ تنگ شب، خاکهای گور را کنار زد تا گل را دربیاورد. گل را پیدا کرد. خاکش را با دستهای چروکش تکاند، آبی به گلبرگهایش زد و باز آن گل پلاستیکی را معطر کرد و در لفافه پیچید تا شاید صبح به او تقدیم کند.
صبح که او آمد گل را دوباره با حسرتی بیشتر به خاک سپرد و با خود زمزمه میکرد:« برای این گل قرمز نماز مرده بخوانید... .»
