و آنگاه که مُردم، زیر باران قدم میزنم، طراوت هوا را نفس میکشم و به گل ها خیره میشوم. شبنم ها و شبرنگ ها را به دست میگیرم و عسل را سرمه چشمانم میکنم، به یاد خاک های گذشته. یک دل سیر روبروی آینه میایستم و به کرده ها و ناکرده های خود میگِریم در حالی که تلخند به لب دارم؛ اما تنها چند دقیقه کوتاه. تنها لحظاتی پر از احساس بی حسی هستم، پر از خالی شدن. خوب که مینگرم، میبینم او هنوزم در ناخودآگاه من میخندد و به دار سخرهام میکشد. او هنوز هم هست. او هنوز هم کوتاه نیامده. او با خودکشی از من جدا نشده است. او من بودم.