و آنجا پل ها تمام میشوند. جاده ها خاکی میشوند
آسمان شب میشود و ابر ها ناپدید. آنجا نفسها حبس،چشمها خیره و و خیالها زمینگیر. آنجا نرگسی نیست که بخوابد، آهویی نیست که گم شود و صبایی نیست که بوزد. صبا ایستاده است. آهوان شکار شدند و نرگس ها چیده. پلک ها باز اما چاههای آب مسدودند. آنجا کنار پرتگاه، لبه درههای مهیب، کف اقیانوس های عمیق هزاران متری که سال هاست حباب نفس هایم ته کشیده و بالای کویر خشک و ترک برداشته، کویر بی تیغ، کویرِ ایستاده اما مرده است. آنجا آخر دنیاست. آنجا قدمها نشستهاند.
آنجا، کنار قدمهای توست.