
نرسیدم آن روز که او داشت با قطار میرفت.
نرسیدم هر چه دویدم.
نرسیدم اما اگر هم میرسیدم، چشمان و زبان و دستانم جا میماندند؛ مثل همیشه.
الان که ایستگاه خالی است، به قدم زدن هایم با او فکر میکنم. فکر میکنم که همان روزها هم کفشی برای همراهی با او در بساطم نداشتم.
حتی در خواب هم پای قدم زدن با او را نداشتم؛ حتی در کابوس هایم.
حال، من ماندم و صدای سوت قطار که مدام در گوشهایم میپیچد.
تنها چیزی که مرا به تلخی آرام میکند این است که اگر هم به قطار میرسیدم، گرهی از زبانم باز نمیشد.
اینجا تنها جاییست که باور ندارم یک پایان تلخ بهتر از تلخی بی پایان است.
