مداوم پلک میزد.
از درون لبخند کوچکی داشت اما از بیرون شاید نامعلوم بود
جدیدا کمی چاق شده بود. چون حرف هایش را قبل گفتن میخورد. و آنگاه نوار را پِلِی میکرد. «خوبم، خداروشکر». آن روز بود که به راست نگفتن اعتقاد پیدا کرده بود. او هنوز زنده بود؟ عجیب است.
آیا او میخواهد هنوز به مانیتور خیره بماند؟ نمیداند
آیا میخواهد زنده بماند؟ حتما
آیا زنده ماندنش را مفید میداند؟ دیگر نه
دیگران به او میگویند جدی نگیرد. نمیداند چه بگوید. تبدیل شده است به نادان برادر به جای نادان دوست