پاییز

پاییز که می‌شود همه از عاشقی میگویند، از رفتن ها از نبودن ها ، از شکست هایشان
عده ای قلم به دست ، درد هایشان را به تصویر می‌کشند
و کسی چه می‌داند در پس این نوشته ها چه بغض هایی که ترکانده شده
و چه اشک هایی از دیده جاری
الان هم که به لطف تکنولوژی دیگر نه کاغذی هست و نه قلمی وجود دارد و تنها ابزار نوشتنمان کیبورد گوشی و لپتابمان شده
دیگر خبری از رد اشک هایمان روی کاغذ نیست
دیگر کاغذ های مچاله ای کنار میز تحریرمان وجود ندارد
کاغذ های مچاله ای که یک دنیا حرف درونش انبار شده بود
اما این خصلت پاییز است که در هوای سرد و غروب های دلگیرش تنهایت بگذارد

در میان این همه فراق و دوری
هستند کسانی که پاییز را برای وصال بر می‌انگیزد و دست در دست یارشان آسمان نارنجی پاییز را به تماشا می‌نشیند
و روی برگ های زرد رنگ و خشکیده درختان دوان دوان مسیری طولانی را به سوی خوشبختی طی میکنند
و من در حوالی این داستان های غم انگیز و بغض آلود که البته گه گاهی به خوشبختی مبدل می‌شود
و در پس این همه داستان های عاشقانه
بی مهوا روی برگ های خشکیده روی نیمکت قرمز رنگ کنار ساحل به تماشای این غروب زیبا مینشینم
و غرق در خیالم میشوم خیال دنیایی عاری از بدی
پاک و خیال انگیز
دنیایی که با صدای پرواز پرستو های مهاجر دم دمه های صبح ،آن هنگام که گنبدهای طلایی روستا نغمه اذان سر می‌دهند از واقعی بودنش کاسته می‌شود
تا آن روز من به شوق دیدن این رویا سر بر بالین مینهم

و به امید تحقق این رویا دیده میگشایم