
مشکلات سیستممان هر روز بیشتر خودش را نشان میداد. خاموش و روشنهای مداوم سیستم اذیتکننده بود و تقریباً هیچ کاری نمیتوانستیم انجام دهیم. از هیچ نرمافزاری نمیتوانستیم استفاده کنیم؛ چون هر لحظه ممکن بود سیستم خاموش و روشن شود و تمام چیزی که ساخته بودیم از بین برود.
بعد از امتحانکردن آنتیویروس سراغ نصب درایورها رفتیم. این هم از آن چیزهایی بود که تازه با آن آشنا شده بودیم. تازه داشتیم یاد میگرفتیم که نرمافزارهایی هستند که واسطه بین سختافزار و نرمافزارهای دیگر کامپیوتر هستند که به آنها درایور میگویند.
هر درایوری که دم دستمان میآمد را نصب میکردیم. تمام سیدیهایی که همراه با سختافزارهای کامپیوتر ارائه شده بود را امتحان کردیم؛ اما اوضاع بدتر شد.
زبان انگلیسیمان خوب نبود و درایورها را بعضی وقتها اشتباه نصب میکردیم. یکبار بهخاطر نصب اشتباه درایور کارت گرافیک تمام صفحهنمایش به هم ریخت. البته آن زمان نمیدانستیم واقعاً چه اتفاقی افتاده فقط میدیدیم که صفحهنمایش بیکیفیت شده و تصاویر درست نمایش داده نمیشود.
راهحل بعدی که تا آن موقع به نظرمان پیشرفتهترین راهحل بود این بود که ویندوز را عوض کنیم. چند بار از ویندوز XP به ویندوز هفت و برعکس مهاجرت کردیم و البته که مشکلات سیستم روی ویندوز XP کمتر بود.
بااینحال این راهحل هم جواب نداد و امتحانکردن ویندوزهای مختلف هم فایده نداشت. بارهاوبارها سیستم خاموش و روشن میشد و ما هم بارهاوبارها نسخههای مختلفی از ویندوز ۷ را نصب میکردیم. بعضی روزها تا سه بار پشتسرهم ویندوز عوض میکردیم. هیچ فایدهای نداشت و مشکل برطرف نشد.
راهحل بعدی استفاده از نرمافزارهای بهبوددهنده ویندوز بود که آن زمان در پکهای نرمافزاری مختلف، روی دیویدیها منتشر میشد.
آن سالها هنوز دانلود نرمافزار رایج نبود و مردم برای استفاده از نرمافزارها دیویدی و سیدی آن را خریداری میکردند.
شرکتهای زیادی هم وجود داشت که هر کدام پکهای نرمافزاری مختلفی را منتشر کرده بودند. از نرمافزارهای کاربردی مختلف تا نرمافزارهای کوچک و کمحجم و همینطور بازیهای کامپیوتری و انواع سیستمعاملها با ورژنهای مختلف. اینها پکهایی بود که هر سال هم بهروز میشد.
تا سال ۹۰ مغازهای که مختص فروش چنین پکهایی باشد در شهر ما وجود نداشت؛ اما در همان سالها مغازهای در شهر ما باز شد به نام بانک نرمافزاری کویر با نماد B.N.K. کلاً کارش فروش همین دیویدی و سیدیهای نرمافزارهای مختلف بود. تمام درودیوار شهر را هم با همین نماد B.N.K. پرکرده بودند.
مغازهشان هم جای خوبی بود. تنها مغازه در یک خیابان طولانی که هر وقت وارد آن میشدی چشمت را میگرفت. همه چیز هم داشت. از نرمافزارهای کاربردی و روزمره مثل آفیس گرفته تا نرمافزارهای کمحجم برای بهبود سیستمعامل و انواعواقسام سیستمعاملها و البته نرمافزارهای موبایلی.
در آن سال سیستمعامل اندروید کمکم داشت جای خود را بین مردم باز میکرد؛ اما هنوز سیستمعامل ناشناختهای بود و اکثر مردم از سیستمعاملهای دیگر مثل سیمبین یا جاوا استفاده میکردند.
بههرحال اولین پک نرمافزاری که خریدم مجموعه نرمافزارهای مختلف و کمحجم برای سال ۲۰۱۱ بود؛ یعنی همان سال ۱۳۹۰ شمسی.
چند تا از نرمافزارهای داخل پک نرمافزارهای کمحجم برای بهبود عملکرد ویندوز بود. امید ما برای رفع مشکل کامپیوترمان.
تمام نرمافزارهایی را که به نظرم مفید بودند امتحان کردم؛ اما باز هم هیچ فایدهای نداشت.
اصلاً فکر نمیکردم شاید مشکل از سختافزار باشد دوست هم نداشتم به چنین احتمالی فکر کنم. در شهر ما سختافزار پیدا نمیشد و اگر هم پیدا میشد حتی با قیمت آن زمان آنقدر گران بود که فکر خریدنش را هم نمیکردیم.
بهعلاوه ما از سختافزار سر در نمیآوردیم و دلم هم نمیخواست خودم را با این لایه از کامپیوتر درگیر کنم. امکانات کم بود و دانش ما از آن هم کمتر.
برای حل مشکلمان باید فکر دیگری میرفت میکردیم و تا لایههای عمیقتری پیش میرفتیم. برنامهنویسی. آخرین و عمیقترین لایه نرمافزار.
اینجا بود که کمکم به فکر افتادم برنامهنویسی کنم و خودم نرمافزاری که لازم دارم را بسازم.
دیویدی بعدی که از بانک نرمافزاری کویر خریدم، مجموعه زبانهای برنامهنویسی بود.
مجموعه خیلی خاصی نبود. فقط یک سری از زبانهای عمدتاً قدیمی که حتی با معیارهای آن سالها هم منقرض شده محسوب میشد. زبانهای بیسیک، فورترن، دلفی و مجموعه زیادی از زبانهایی که اسمشان را یادم نیست و حتی برای همان زمان هم اسامی ناآشنایی بود.
بااینحال باز هم امید داشتم که بتوانم به کمک آنها مشکل چند ساله سیستم خودمان را حل کنم.
اما چالش پیش رو این بود که برنامهنویسی بلد نبودم و باتوجهبه امکانات آموزشی کمی که در شهرمان داشتیم امکان یادگیری هم فراهم نبود. اصلاً نمیدانستم از کجا باید شروع کنم و بدتر از آن اصلاً نمیدانستم برنامهنویسی دقیقاً چیست و چهکار باید کرد.
فقط در همین حد میدانستم که هر برنامه کامپیوتری یک سری حروف و کلمات انگلیسی است که پشتسرهم نوشته میشود و بعد کامپیوتر دستورات را اجرا میکند.
تصور من از برنامهنویسی چیزی شبیه به مکالمه انگلیسی بود. دستوراتی که به زبان انگلیسی به کامپیوتر داده میشد و کامپیوتر هم مثل یک آدم عاقل و بالغ همان دستورات را عیناً میفهمید و اجرا میکرد. به همین سادگی، به همین خوشمزگی!