ویرگول
ورودثبت نام
صدرا
صدرانوشتن، قدم گذاشتن در دنیای بی‌انتهای واژه‌هاست. جایی که کلمات جان می‌گیرند و افکار نویسنده را تا کرانه بی‌کرانه جهان می‌برند...
صدرا
صدرا
خواندن ۲ دقیقه·۲۵ روز پیش

چطور برنامه‌نویسی یاد بگیریم؟ - قسمت سوم

چطور برنامه‌نویسی یاد بگیریم؟
چطور برنامه‌نویسی یاد بگیریم؟

- دنبال یه نرم‌افزاری باش که علامتش شبیه فلش باشه.

این حرفی بود که ایمان، وقتی برای حل مشکل کامپیوترمان آمده بود، گفت.

«چیزی که شبیه فلش باشه»! عجب راهنمایی خوبی! اصلاً چرا باید دنبال چیزی باشیم که «شبیه فلش باشه»؟

آها! چون برای پخش فیلم باید پخش‌کننده داشته باشیم که ما نداشتیم یا شاید هم بلد نبودیم از بین نرم‌افزارهای سیستم، آن را پیدا کنیم. خب. جستجوی ما به نتیجه نرسید. چنین نرم‌افزاری روی سیستم‌مان نصب نبود. ایمان هم فکر این جا را نکرده بود و فایل نصب این نرم‌افزار را با خودش نیاورده بود. این هم از مشکل دوم.

خود ما هم فلش نداشتیم. خب... حالا بهتر شد. مثل‌اینکه قرار نبود بتوانیم فیلم ببینیم. باید اول فلش می‌خریدیم یا از جای دیگری قرض می‌کردیم.

یادم نمی‌آید چه شد؛ اما چند وقت بعد KMPlayer روی سیستم نصب شده بود و بالاخره می‌توانستیم فیلم ببینیم. حداقل از این دستگاه جدید می‌توانستیم استفاده‌ای داشته باشیم. بالاخره داشتیم چیزهایی یاد می‌گرفتیم.

مشکل بعدی، ویروس‌های زیادی بود که معلوم نبود از کجا وارد سیستم‌مان شده بود. برای این مشکل هم دست‌به‌دامن ایمان شدیم. راه‌حل، آنتی‌ویروس معروف آن زمان یعنی ESET یا همان Node 32 بود. نزدیک به ده‌هزار ویروس و بدافزار و چیزهایی شبیه این از سیستم ما بیرون کشید؛ اما بااین‌وجود، مشکل مهم سیستم ما حل نشد!

مگر قرار بود چه مشکلی را حل کنیم؟

سیستم ما از همان روزهای اول مریض بود. بعضی وقت‌ها خودبه‌خود روشن و خاموش می‌شد. مدام صفحه مرگ ظاهر می‌شد و تمام پنبه‌های ما را رشته می‌کرد. البته آن زمان نمی‌دانستیم اسم این صفحه آبی وحشتناک، صفحه مرگ است؛ اما همین‌قدر می‌دانستیم که وقتی سیستم هنگ می‌کند، باید منتظر ظاهرشدن آن باشیم. چیزی که روی سیتسم بقیه فک‌و‌فامیل‌هایمان نمی‌دیدیم. سیستم بقیه مثل ساعت کار می‌کرد. بدون هیچ دردسر و مشکلی. انگار مشکل فقط برای سیستم ما بود. مشکلی که اوایل با طبابت‌های ایمان فکر می‌کردیم شاید از ویروس یا بدافزار باشد؛ اما با نصب آنتی‌ویروس هم درست نشد.

همان روزها، ویندوز هفت کم‌کم داشت معروف می‌شد و در سیستم‌های مردم جا باز می‌کرد. ما هم همگام با پیشرفت تکنولوژی سعی کردیم به‌روز شویم. پس با ویندوز XP خداحافظی کردیم و سیستم ما شد میزبان ویندوز شاخ آن زمان؛ یعنی ویندوز هفت!

با نصب ویندوز هفت، وضعیت سیستم بدتر شد. قبلاً اگر سیستم چند بار و هر بار بافاصله چند ساعت خاموش و روشن می‌شد، با نصب ویندوز هفت، مدام صفحه مرگ را می‌دیدیم. همیشه هم بافاصله خیلی کم. بعضی وقت‌ها ممکن بود سیستم چند بار بدون فاصله خاموش و روشن شود. مصیبتی داشتیم. هر کار می‌کردیم، درست‌بشو نبود. هر نرم‌افزاری نصب کردیم وضعیت همان‌طور بود. به هر دری زدیم به جایی نرسیدیم. کسی هم کمکمان نکرد. مشکل ما برای بقیه ناشناخته بود و شاید هم کسی به آن اهمیتی نمی‌داد. چرا باید اهمیت دهد وقتی مشکل خودش نبود؟

این بود که باید خودمان دست‌به‌کار می‌شدیم. خودمان باید به دل خط می‌زدیم. این، مشکلی بود که خودمان باید حل می‌کردیم. حالا هر چه‌قدر که می‌خواست، سخت باشد... .

 

ویندوزبرنامه نویسیشغلخاطرهداستان
۰
۰
صدرا
صدرا
نوشتن، قدم گذاشتن در دنیای بی‌انتهای واژه‌هاست. جایی که کلمات جان می‌گیرند و افکار نویسنده را تا کرانه بی‌کرانه جهان می‌برند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید