
از شب تا صبح خوابم نبرد. با شور و اشتیاق برای نماز صبح بیدار شدم و بعد از نماز در تاریک و روشن سحرگاه پشت سیستم جدیدمان که حالا جمعوجور و تمیز و مرتب شده بود نشستم. دکمه چشمکزن قرمز و آبی کیس را فشار دادم و... وااای! پنجره دنیای جدید، به رویم باز شد! کامپیوتر!
هنوز چیزی روی سیستم نصب نبود. فقط ویندوز XP و تمام. من هم چیزی از نرمافزار و سختافزار سر در نمیآوردم. حتی نمیدانستم ویندوز چیست. فکر میکردم ویندوز یک مدل سختافزار است که حتماً باید یک متخصص آن را عوض کند!
بهعنوان اولین کار، نرمافزار WordPad را باز کردم. عجب کار خفنی! برای یک تازهکار خوب بود. فقط یک مشکل وجود داشت. فکر میکردم این WordPad، همان Word معروف است. آن هم آفیس نسخه ۲۰۰۹! منتهی وقتی فهمیدم تا چه حد در زمینه کامپیوتر شوت هستم که موقع بحث با پسرعمویم، با افتخار گفتم که آفیس ۲۰۰۹ روی سیستممان نصب است.
شروع به نوشتن کردم. سرعت تایپم افتضاح بود. چند دقیقه طول میکشید تا فقط یک جمله را بنویسم. تایپ ده انگشتی هم که تعطیل. بهجای دو انگشت، فقط با یک انگشت تایپ میکردم؛ ولی مهم نبود. لذت کار با این وسیله جدید آن قدر بود که حاضر باشم با هر سختی شده، کارم را ادامه دهم و کمکم پیشرفت کنم.
در آن روز و تمام روزهای بعد از آن، هر روز بیشتر و بیشتر با این وسیله جدید آشنا میشدم. دستگاه جالبی که کارهای مختلفی از آن بر میآمد. نرمافزارهای مختلفی که هر روز بیشتر میشد. هر کدام را هم به پیشنهاد یکی از دوستان روی سیستم جدیدمان نصب میکردیم بدون اینکه بدانیم به چه درد میخورد! همه چیز روی سیستم نصب میکردیم جز نرمافزارهایی که واقعاً لازم بود. چیزهایی مثل پخشکننده فیلم و آنتیویروس!
آن روزها مثل امروز کسی فیلم دانلود نمیکرد. مغازههایی بودند که فیلم کرایه میدادند. بهازای هر روز مبلغی میگرفتند. حالا با ضمانت یا بدون ضمانت. بعضی از اینطور مغازهها به مشتری اعتماد میکردند؛ اما بعضی دیگر مدرک شناسایی بهعنوان ضمانت از مشتری میگرفتند. کارت ملی یا هر چیز دیگر.
مغازهای که آن روزها از آنجا فیلم کرایه میکردیم، مدرک ضمانتی نمیخواست. ما هم که تازه کامپیوتر خریده بودیم، ذوق داشتیم که هر شب با خانواده بنشینیم و فیلم ببینیم. معمولاً هم فیلم طنز کرایه میکردیم؛ اما همه چیز آن طور که انتظار داشتیم پیش نرفت!
شب افتتاحیه سینما، سی دی فیلم را داخل کیس گذاشتیم و روی فیلم کلیک کردیم. خب... اتفاقی نیفتاد! نه نرمافزاری باز شد و نه چیزی دیدیم. دوباره تلاش کردیم. فایدهای نداشت. ما هم که ته دانشمان از کامپیوتر همینقدر بود که روی یک فایل کلیک میکردیم و بقیه کارها را به خود سیستم میسپردیم. اگر هم این کار جواب نمیداد، دستبهدامن «ایمان» میشدیم.
«ایمان» پسر همسایه روبرویمان بود. پسر درسخوانی بود. خانوادگی درسخوان بودند. فکر میکنم دو برادر و یک خواهر بودند. پدرشان هم معلم بود و مادرشان خانهدار. خانهشان درست روبروی خانه ما قرار داشت. وارد خانه که میشدی، چند پله را بالا میرفتی و وارد هال میشدی. از ته هال هم دری به حیاط پشتی باز میشد. از آن جا چند پله پایین میرفتی تا به حیاط برسی. از حیاط هم چند پله دیگر که پایین میرفتی وارد زیرزمین میشدی که هیچوقت داخل آن را ندیده بودم. آن جا محل درسخواندن برادر «ایمان» بود. هر روز خودش را داخل آن حبس میکرد و درس میخواند. تا این حد درسخوان بودند. من و «ایمان» ماجراهای زیادی در دوران کوتاه دوستیمان داشتیم. از برنامهریزی برای ساختن یک کامپیوتر گرفته تا صحبت با پژوهشسرای شهر برای اینکه اجازه بدهند از امکانات آن جا استفاده کنیم و مواد شیمیایی مختلف بسازیم. با هم عضو کتابخانه عمومی شهر هم بودیم و بیشتر روزهای هفته، راه طولانی خانه تا کتابخانه را پیاده میرفتیم تا کتابهای مختلف قرض بگیریم. از داستان و رمان گرفته تا کتابهای فیزیک و خیلی چیزهای دیگر.
خانواده «ایمان» از چند سال قبل سیستم داشتند. برای همین محل مراجعه همیشگی ما برای حل مشکلاتمان بودند و در آن زمان، چه مشکلی بالاتر از اینکه فیلم طنزی که میخواستیم ببینیم، پخش نمیشد... .