
از خوشحالی، شب درستوحسابی نخوابیدم. برای نماز صبح همان اول وقت بیدار شدم و بعد از نماز هم رفتم سر جایم نشستم. دکمه را زدم و... روشن شد... .
سال هشتاد و هشت، با «ایمان»، پسر همسایهمان، دونفری به مسجد میرفتیم. هر وقت خانه بودیم. روزهایی که مدرسه داشتیم فقط برای نماز مغرب و عشا و روزی که مدرسه نداشتیم برای نماز ظهر و عصر هم میرفتیم.
مسجد، دو کوچه پایینتر از کوچه خانه ما بود. مسجدی تقریباً نوساز با حیاط خاکی بزرگ که در گوشهای از آن، پایگاه بسیج مسجد هم جا خوش کرده بود.
دیوارهای مسجد هم در بعضی قسمتها نیمهساز بود. هنوز خیلی مانده بود تا به چیزی تبدیل شود که از اول قرار بود باشد؛ ولی بااینحال مسجد شلوغی بود. پر از بچههای قد و نیمقدی مثل ما که کنار بزرگترها به شوق نمازخواندن، هر شب در آن جا جمع میشدیم.
«ایمان» کامپیوتر داشت. بازی محبوب آن زمان هم «جنگهای صلیبی» یا همان «بازی قلعه» خودمان بود. ساعتها پشت کامپیوتر «ایمان» مینشستیم و بازی میکردیم. هر کسی هم هنر مدیریتش را در همین بازی نشان میداد. به من که میرسید، فقط کارگاه چوببری میساختم. اعتقاد داشتم پایه اقتصاد کشور باید چیزی باشد که ساده و سریع به دست بیاید، هزینه تولید پایینی داشته باشد و علاوهبرآن، فراوان هم باشد. برای همین انتخاب اول و آخرم چوب بود. در کنار ردیف طولانی کارگاههای چوببری، یک مغازه یا همان Market هم میزدم که وظیفه داشت چوبها را بفروشد و پول دربیاورد. پول چوبها هم خرج زاروزندگی مردم میشد و سرباز میساختم.
وزیر اقتصادی بودم برای خودم!
زندگی مردم کشورم داشت بهخوبی و خوشی سپری میشد. با کمک ترینر بازی، زندگیشان بهتر هم شد. چیزی که زیاد بود امکانات بود. پول و غذا و مصالح اولیه. همه چیز فراوان بود. همانطور که در زندگی واقعی انتظار داریم باشد. در همه جنگها هم پیروز میشدم. سربازانم نمیمردند. زنها نگران برگشتن شوهران و مادرها نگران دیدن دوباره پسرهایشان نمیشدند! ببخشید... خیلی احساساتی شد...
بههرحال نقشههای خود بازی بعد از مدتی خستهکننده شد. رفتیم سراغ نقشه ساختن. نقشههایی هم که میساختیم آدمی زادی نبود. همه جای نقشه تله و گرگ و اژدها و هزارتا موجود کجوکوله دیگر میگذاشتیم که نگذارد جنبندهای از این کشور به آن کشور سفر کند. همه کشورها را درگیر همانها میکردیم و البته که خودمان هم در گل گیر میکردیم.
بااینحال اما بازیکردن با کامپیوتر خودمان مزه دیگری داشت. چیزی که آن موقع نداشتیم و چیزی هم از آن سر در نمیآوردیم. همه چیز همینطور بود تا اینکه بالاخره سفارشمان رسید.
یادش بخیر، آن زمان کامپیوتر زیر یک میلیون تومان بود. با هشتصد هزار تومان هم میشد سیستم خوب خرید. برای بازیهای معمول آن زمان بس بود. شبی که بالاخره کامپیوترمان از راه رسید، مسجد بودم. وقتی به خانه رسیدم، دل و رودهاش روی زمین پخشوپلا بود. مثل فرانکنشتاین باید همه چیز را به هم وصل میکردیم تا راه بیفتد. ما هم بیتجربه!
با همان اطلاعات کمی که داشتیم این کار را انجام دادیم و وقتی نور چراغ آبی - قرمز چشمکزن دور دکمه روشن شد، فهمیدم وارد مرحله دیگری از زندگی شدهام!
دوران جدیدی در انتظارمان بود...