
چرخ اقتصاد باید بچرخد...
سال ۹۲، در بحبوحه مناظرات انتخابات ریاست جمهوری، وقتی حرف آقای روحانی را شنیدم مو بر تنم راست شد: «هم باید چرخ اقتصاد بچرخد هم چرخ سانتریفیوژها!»
آن روز، برخی از شنیدن این حرف و حرفهایی از این دست خوشحال شدند چون این سخنان را مقدمهای میدانستند بر آینده درخشان ایران!
اما عده دیگری نیز شادی کردند و بلکه بالاتر از آن، ذوقمرگ شدند؛ چون آن صحبتها را نویدبخش تحقق آیندهای میدانستند که خودشان برای ایران متصور بودند. آیندهای که در آن عزت جمهوری اسلامی به ذلت و وادادگی در برابر اربابانشان تبدیل میشد و امید مردم برای حل مشکلاتشان به دهان کدخدا گره میخورد. آیندهای که در آن، صنعت هستهای، صنعت موشکی و هر دستاورد دیگری به پای آمریکا قربانی میشد تا به گمان آنها شاید به ما رحم آورد و موجبات پیشرفتمان را فراهم کند!
روزهای پس از آن مناظرات، برای کسانی که دلشان برای عزت انقلاب و ایران میتپید روزهای سختی بود. روزهایی که جای خود را به ماهها داد و ماههایی که تا سالها به درازا کشید. وادادگان و بیغیرتان عزتمند شدند و تنها چیزی که نصیب عزتمندان شد، تهمت و توهین بود.
توهینی نماند که نثارشان نشود گاهی متهم شدند که مانع پیشرفت ایران هستند، گاهی آنها را حواله جهنم دادند، زمانی دلواپسان نام گرفتند و زمانی کاسبان تحریم و بیشناسنامه...
پس خار در چشم و استخوان در گلو به کار خود برای اعتلای ایران زمین ادامه دادند و هر آنچه نثارشان میشد را در این راه به جان خریدند.
دلواپسان آمریکا و کاسبان مذاکره، صنعت هستهای را که یکی از مولفههای مهم قدرت در دنیای امروز است، پای میز مذاکره، به رایگان تقدیم دشمنترین دشمنان این مردم و انقلاب کردند. صنعتی که خودشان هیچ نقشی در ایجاد و توسعه آن در کشور نداشتند؛ همانطور که این تفکر در هیچ یک از پیشرفتهای دیگر کشور نیز نقشی نداشت.
این تفکر، که آن را به نام «غرب گرایی» میشناسیم، تنها به دنبال پیشکش کردن دستاوردهای کشور به محضر اربابش آمریکاست و جز از بین بردن دستاوردهایی که دیگران باعث ایجاد آن بودند هیچ ایدهای برای آینده ایران زمین ندارند.
هیچ انسان عاقلی باور نمیکند این حد از وادادگی ناشی از نادانی باشد. هیچکس این حد از ذلت را طبیعی نمیداند. هرگز کسی به دشمن خود اعتماد نمیکند، چه برسد به دشمنترین دشمنانش که حتی در میانه مذاکره نیز دست از دشمنی برنمیدارد.
هیچکس اینقدر ساده نیست که به خیانتکارترین و بدترین دشمن ملتهای آزاده با آن کارنامه سیاه و تباه اینقدر راحت اعتماد کند الا اینکه...
بگذریم که حرفها بسیار است و در یک مقاله نمیگنجد اما به مرور زمان پرده از خیانتهای این تفکر به انقلاب و ایران برداشته خواهد شد؛ زیرا آنگونه که گفتهاند «خورشید پشت ابر نمیماند»...
آن روز مردم خواهند دانست باعث و بانی بسیاری از سختیها و بدبختیهایی که بر سر آنها آمده همین تفکر است که همچون مار خوش خط و خالی خود را ناجی ایران نشان میدهد اما در پس پرده آرزویی جز ذلت و نابودی انقلاب و ایران در سر ندارد...