
روزها همه مثل هم نیستند. بعضی روزها بهخوبی بودن در آغوش نسیمی بهاری و قدمنهادن بر خنکای سبزهزارهای بیانتهای جاده خوشبختی است؛ اما برخی دیگر برعکس آن، به این خوبی نیستند. بعضی روزها آرزو میکنی کاش هرگز به انتها نرسند؛ اما بعضی از روزها به خاطرهای تلخ تبدیل میشوند که فقط میخواهی فراموشش کنی.
البته نمیشود گفت همه روزهای بد، واقعاً هم بد هستند. خیلی از اتفاقات بد هست مه بعدش همه چیز درست میشود و بهتر از آن، بعدها میفهمی چه خوب شد آن اتفاق بد افتاد! ما از آینده خبر نداریم. نمیدانیم فردا چه خواهد شد و در مسیر روزگاری که با سرعت طی میشود، به کجا خواهیم رفت.
بعضی روزها، روزهایی که نهچندان خوب نگذشته، روزهایی که آن طور که انتظار داشتم پیش نرفته، روزهایی که برایم به خاطرهای ماندگار تبدیل نشد، در این روزها دوست دارم بنویسم.
دوست دارم بنویسم و غمهایی که ذرهذره رویهم تلنبار شده را به زلال جاری واژهها بسپارم؛ مثل رودی که تا بینهایت جریان دارد و خاطرات تلخ را میشوید و با خودش میبرد.
با نوشتن حالم خوب میشود و البته که وقتی مینویسی، نمیتوانی همه چیز را هم بگویی! نمیدانی چه کسی نوشتهات را میخواند و این رود خروشان و تا بینهایت روان، تلخیهایت را به دست چه کسی خواهد رساند.
بااینحال اما وقتی مینویسی، ناگهان چیزهایی که مایه اندوهت بودند، انگار کوچک میشوند. انگار دیگر اهمیتی ندارند. انگار ناگهان دنیا به نظرت چقدر گذرا میآید. یک بازی بچگانه که ارزش ندارد خودت را به خاطرش ناراحت کنی.
نمیگویم همه چیز به همین راحتی است. بعضی زخمها به این راحتی خوب نمیشوند. بعضی حرفها هم هست که گفتنش راحت است و عملکردن به آن مثل برداشتن باری به سنگینی کوه!
بههرحال مینویسم و امشب هم نوشتم تا واژهها غم دلم را تا اقیانوس بیانتهای خاطرات ابدی ببرد و اندوه دلم را بشوید با باران حرف حرفی که بر صفحه دفترم جاری میشود.
غمهایم را به خاطرات بیزمان میسپارم. جایی که هر کسی شاید زمانی چیزی در آن جا به یادگار گذاشته باشد. جایی که آن خاطرات هرگز برنگردد و فردا شروعی دوباره باشد و صفحه جدیدی از زندگی که ادامه خواهد داشت... .