
هنوز کسی هست...
شلاق سرمای استخوان سوز زمستان، سخت بر تن رنجورش فرود میآمد و جزء جزء بدنش زیر ضربههای آن، بیصدا فریاد میکشید.
خورشید آماده ترک پهنه جهان پهناور آسمان میشد و سفره انوار طلایی رنگش را از روی زمین جمع میکرد.
شب فرا میرسید و بساط خود را بر پهنه زمین میگسترد.
هوا کم کم سردتر میشد و هر یک از مردم شهر برای فرار از چنگال سرمای زمستان، به آغوش گرم شومینه خانههایشان پناه میبردند.
شهر خلوت میشد و سکوت سرد و سنگین شب و تنهایی تاریکیاش، بر آن سایه میافکند.

با خود اندیشید که او کجا را دارد که به آنجا پناه برد؟ چه کسی هم صحبت او خواهد بود؟ چه چیزی شعله شعف را در آن شب تاریک در دلش روشن خواهد کرد؟
خسته و ناامید، مثل شبهای دیگر، کت پارهاش را محکمتر به خود پیچید و بدنش را جمعتر کرد تا بلکه شبی دیگر را به صبح برساند هرچند که برایش فرقی نمیکرد. به نظر او زمستان جهان، ابدی میآمد و سرمایش بس سوزناک. سرمایی که از دل بیمهر و محبت مردمان شهر تراوش میکرد و حتی آنگاه که دامن گلآذین عروس بهار، گونه زمین را نوازش میکرد و عطر گونهگونه گلهایش هوش از سر مردمان میبرد، باز ادامه داشت.
به این وضع عادت کرده بود. مردمی که از کنار بیچارگش بیتفاوت میگذشتند. اصلا او را نمیدیدند و فریاد حال زارش را نمیشنیدند.
تنها همدم سالهای تنهاییش بقچهای بود که اندک سهم خود از آن جهان فانی را در خود جای داده بود.
بقچه، خاطرهای زنده و بازماندهای از روزهای گذشته دور و درازی بود که اکنون کمتر آن را به یاد میآورد. خاطراتی دلانگیز، همچون قدم زدن بر فرش رنگارنگ دشتی پر از گل، در آغوش نسیمی خنک و بهاری...
اما همه آن روزها رفته بودند، گویی آن خاطرات چیزی جز خیال و رویا نبود...

اما اکنون او بود... تنها زیر خروارها تاریکی و سرمای شبی زمستانی... از یادها رفته و رها گشته... آواره و سرگردان شب ابدی بیابان بی وسیع بیکسی... بی آنکه حتی امیدی به دیدن کورسوی ستاره امید در تاریکیهای شب ناامیدی سایه افکنده بر زندگیاش داشته باشد...
بقچهاش را با فاصله از خود روی زمین قرار داد تا سر بر دامنش گذاشت و اندکی بیاساید هرچند در آن سرما آسایشی وجود نداشت...
چشمانش را تازه بسته بود که صدای خش خش راه رفتن کسی روی برفها، رشته نازک خواب آشفتهاش را پاره کرد. گمان کرد شاید گربه و یا جانور بیچاره دیگری مثل خود او دنبال لقمه غذایی در آن سرما و تاریکی است اما صدا، صدای پای بزرگ و سنگینی مثل صدای پای انسان بود. شاید انسان بیمهر دیگری که از قافله بیتفاوتان به بیچارگی بیچارگان عقب مانده و مانند کسان دیگری که پیش از آن بیتوجه از کنار او گذر کرده بودند، او نیز چنین آمده بود چنین کند تا رسم رایج نامهربانی را مانند دیگران به جای آورد.
صدای پا اما به سان دیگران پس از مدتی ضعیف نشد، بلکه ناگهان قطع شد و آن لحظه میتوانست سایه سنگین حضور کسی، ایستاده بر بالای سر خود را حس کند.
آرام چشم باز کرد تا صاحب سایه را بشناسد. مردی پوشیده در لباس گرم و انبوه بالای سرش ایستاده بود و براندازش میکرد. به محض اینکه چشم باز کرد، مرد ناشناس به کسان دیگری، پوشیده در همان لباسهای انبوه و با صدای آرام چیزی گفت.
سه نفر به سمتش آمدند و از روی زمین بلندش کردند. بس ترسیده بود اما جانی برای دفاع از خود نداشت. دانست که پایان عمرش نزدیک است و حال پس از سالها تحمل رنج و سختی، زمان آخرین و سختترین آنها فرامیرسد: مرگ!
با این همه اندیشید که شاید مرگ برای کسی مثل او پیشامد ناخوشایندی نباشد. حداقل از آن زندگی راحت میشد و با شبهای زمستانی، مانند آنچه آن روزها در زندانشان گرفتار بود، برای همیشه خداحافظی میکرد.

آن کسان او را سوار بر کالسکهای سرپوشیده و بسی گرمتر از دنیای اطرافش کردند و ساعتی بعد به مقصدی که برایش نامعلوم بود رسیدند. با باز شدن در کالسکه موجی از گرمای مطبوع و خوشایند صورت زخم خورده از سرمای او را نوازش داد و از پس آن، بوی دل انگیز غذایی بس لذیذ و اشتها آور هوش از سرش برد.
از کالسکه بیرون آمد و اطراف را برانداز کرد. بنایی بزرگ، او و تمام آنچه در آنجا بود راه احاطه کرده بود. فضای آنجا گرم و دلنشین بود. بسیاری دیگر، کسانی همچون خودش، بیچارگانی که غبار فراموشی بر تن روزگار زارشان نشسته بود آنجا بودند. در پناه انسانهایی مهربان با قلبهای آکنده از مهر و محبت به بیپناهانی چون او... انسانهایی که قلبشان از چنگال دیو بیمهری زخم نخورده بود و خورشید طلایی رنگ عشق به کمک به کسانی چون او به درخشندگی تمام بر سرزمین وجودشان میتابید...
از او به گرمی پذیرایی کردند. نه تنها آن روز، بلکه روزها و شبهای بسیار دیگری که پس از آن آمد. بی آنکه تحقیرش کنند و بی آنکه منتی بر سرش بگذارند و رسید روزی که روزگارش دگرگونه شد و توانایی آن را یافت که همچون کسانی که روزی به او کمک کردند، به کسانی، گرفتار وضعی همچون آن روزگاران خویش بودند، کمک کند.