
همان سال ۱۳۸۹ و بهموازات اتفاقاتی که افتاد، برای حوزه علمیه ثبتنام کردم. میدانستم در خانواده و فامیلم خطشکنی کردهام و حتماً با این تصمیمم مخالفت خواهند کرد. به راهی که انتخاب کرده بودم علاقه داشتم؛ اما حوصله بحثکردن با فامیل را نداشتم؛ ولی بهقولمعروف «از هر چیز که بترسی، به سرت میآید!»، بدترین اتفاقی که انتظارش را نداشتم افتاد.
عمه وارد میشود...
بله! عمه و شوهرعمه در یک بعدازظهر گرم و دلانگیز بهاری مهمان خانه ما شدند و روزم را به شب تار تبدیل کردند. عمه و شوهرعمهای که میخواستند سر به تن طلبهها نباشد و مخالف جدی حوزه و طلبهها و هر چیز مرتبط با آنها بودند؛ اما همه چیز به این جا ختم نشد.
از قضای بد روزگار، پسرعمویم هم آمد. مانده بودم او این جا چهکار میکند؟ اصلاً این پسرعمو هیچوقت آن وقت روز به ما سر نمیزد. تازه آن زمان مجرد هم بود و دلیلی نداشت بخواهد ما را با حضور خودش مستفیض کند. بههرحال او هم دستکمی از عمه نداشت. او هم مخالف روحانیت بود هر چند کمی نرمتر.
بههرحال تیم مرگ را تشکیل دادند و بعدازظهر آن روز برایم از شب سیاه هم تاریکتر شد. به سرم ریختند و همه تلاششان را کردند تا از حوزه آمدن پشیمان شوم. متأسفانه همینطور هم شد و بهخاطر فشارهای زیاد آن روز، بالاخره تسلیم شدم. البته انتخاب راحتی نبود. بعد از رفتن آنها خیلی گریه کردم. فکر میکردم حتماً بیلیاقت بودهام و امامزمان مرا لایق حوزه رفتن ندانسته. فکر میکردم نتیجه آن همه تلاش نباید این باشد که اینطور چندنفری به سرم بریزند و من هم بیدفاع، نظارهگر نابودشدن همه برنامههایم باشم.
بههرحال چیزی که میخواستم، نشد. کم آوردم و تسلیم شدم و با اینکه برای امتحان حوزه ثبتنام هم کرده بودم، در آزمون شرکت نکردم. فکر میکردند شاید نتوانستم به آزمون برسم و حاضر شدند دوباره آزمون را برای من بهتنهایی برگزار کنند؛ اما من از قبل تصمیم خودم را به پدرم اطلاع داده بودم. گفته بودم که میخواهم دبیرستان را ادامه دهم و از تصمیم خودم برگشتهام. پدرم هم بهراحتی پذیرفت؛ چون اعتقاد داشت باید مسیر زندگیمان را خودمان آزادانه انتخاب کنیم. باید خودمان درباره مسیر آینده زندگیمان به نتیجه برسیم، با فکر کاملاً باز و بدون هیچ فشاری از بیرون. به همین دلیل با من بحث نکرد و تصمیمم را به حوزه هم اطلاع داد. آن سال آزمون ندادم و مسیر دبیرستان را انتخاب کردم.
بعدازاین انصراف، برای آزمون دبیرستان نمونه شهرمان ثبتنام کردم. آن سال شهر ما هنوز دبیرستان تیزهوشان نداشت. بهترین مدرسه، همین مدرسه نمونه بود. امتحان دادم و وارد فصل تازهای از زندگیام شدم.
سال بعد وارد دبیرستان شدم و تمام خاطرات روزهایی که برای حوزه رفتن تلاش کرده بودم را به فراموشی سپردم. انگار گه هیچوقت اتفاق نیفتاده بودند. به درس و مدرسه دل دادم و فکر حوزه آمدن را از ذهنم بیرون کردم.
البته باز هم مذهبی بودم. هنوز هم مسجد میرفتم و ارتباطم با روحانیت خوب بود. بعضی وقتها چند ساعت بعد از تمامشدن نماز مغرب و عشا، با روحانی مسجد روی نیمکت کنار در مسجد مینشستیم و صحبت میکردیم. درباره همه چیز حرف میزدیم. مسائل روزمره زندگی، بحثهای دینی، سؤالات مختلف اعتقادی و احکام شرعی، مسائل اجتماعی و سیاسی و هر چیز دیگری که به ذهنمان میرسید. «حاجآقا باقری» هم روحانی جوان قبلی، جوانی نواندیش بود و کاملاً نوجوانی مثل مرا درک میکرد.
از حوزه بحثی نمیکردیم. نمیدانم. شاید از آنچه برایم اتفاق افتاده بود خبر نداشت و شاید هم به دلیل دیگری، هرگز بحث حوزه را مطرح نکرد؛ ولی با رفتار و گفتارش، باز هم آتش علاقه به حوزه رفتن را در دلم زنده کرد و زنده نگه داشت.
بههرحال روزهای خوبی بود. به درسخواندن علاقه داشتم و دبیرستان را با اشتیاق جلو میبردم. در بین درسهای سال اول دبیرستان که هنوز انتخاب رشته نکرده بودیم، ریاضی و فیزیک را بیشتر از همه دوست داشتم. از بین این دو، باز ریاضی را بیشتر دوست داشتم. فیزیک را هم تا جایی که به بحثهای عملی و آزمایشگاهی نمیرسید با اشتیاق دنبال میکردم؛ اما از مباحث عملی و آزمایشگاهی خوشم نمیآمد. ریاضی را هم به همین دلیل دوست داشتم. درسی مفهومی و تماماً نظری بود. بدون نیاز به جنبوجوش زیاد و کار میدانی و آزمایشگاهی.
همان زمان نویسندگی هم میکردم. هر چند نه هنوز خیلی جدی و حرفهای. فقط گاهی دستبهقلم میشدم و چیزی مینوشتم. بیشتر داستان مینوشتم و داستانهایم هم بیشتر جنبه تخیلی و فانتزی داشت. رمانهای همین سبک را هم میخواندم. اصلاً علاقهام به نویسندگی با خواندن رمانهای فانتزی شروع شد و البته که در آن زمان نتوانستم یک رمان بنویسم. فقط چند داستان کوتاه بود و تمام.
بههرحال آن سال میرفت که بدون یادی از روزهای گذشته تمام شود؛ اما اتفاق غیرمنتظره دیگری افتاد و دوباره مرا به فکر حوزه انداخت...