
چه ماجرای پیچیدهای! کامپیوتر این وسط از کجا پیدایش شد؟
از حوزه علمیه تا ریاضی، از ریاضی تا کامپیوتر! عجب ماجرایی!
از وقتی اولین کامپیوترمان را خریده بودیم، هر روز با آن درگیری داشتیم. هر روز یک مشکلی داشت. مدام وسط کار ناگهان ری استارت میشد و همه کارهایمان به باد میرفت. هر چه نوشته بودیم و ساخته بودیم، جلوی چشممان یکدفعه دود میشد و خدانگهدار.
آن زمان هنوز چیز زیادی از کامپیوتر نمیدانستیم. فقط در حد آشنایی اولیه و کار با چند نرمافزار معروف مثل ورد و پاورپوینت و اینطور چیزها. بازی هم میکردیم. این قسمتش واقعاً جذاب بود. آن هم برای ما که تازه کامپیوتر خریده بودیم.
کامپیوتر را که خریدیم، ویندوز XP داشت. خیلی از کسانی که این متن را میخوانند، اگر دهه هشتادی باشند، هیچ تصوری از ویندوز XP ندارند. زمان خودش سیستمعامل شاخی بود. قیافه درست و درمانی نسبت به سیستمعاملهای این دور و زمانه نداشت؛ اما کارهای زیادی از دستش برمیآمد. فقط بعضی وقتها بدقلقی درمیآورد. ناگهان هنگ میکرد و جنگلی از پنجرهها روی صفحهنمایش سبز میشد. آن وقت تو بودی و رگباری از کلیککردن روی دکمه Cancel. بعضی وقتها این هم افاقه نمیکرد و مجبور بودی مثل شطرنج بررهای بزنی وسط بازی و کلاً کامپیوتر را ری استارت کنی. ماجرایی بود برای خودش!
چند وقت بعد، ویندوز هفت معرفی شد. عضو جدید خانواده سیستمعامل ویندوز با قیافه جدید و البته امکانات بیشتر. شاید خوشقیافهترین سیستمعامل ویندوز، همین ویندوز هفت بوده باشد. پنجرههایی با جلوه بینظیر که نسبت به ویندوز XP برای خودش انقلابی محسوب میشد. بااینحال ویندوز هفت اولین ویندوز بعد از XP نبود. مایکروسافت قبل از آن ویندوز ویستا را معرفی کرده بود؛ اما به دلیلی که نمیدانم، هرگز معروف نشد. شبیه ویندوز هفت بود؛ اما با قیافه سادهتر. برای ما اما ویندوز هفت اصلاً ویندوز خوبی نبود. کامپیوترمان به این ویندوز حساسیت داشت. وضعیت ری استارت مداوم کامپیوتر بعد از نصب این ویندوز بدتر شد. اگر قبلاً روزی مثلاً پنج بار رایانه ری استارت میکرد، حالا یک سر شده بود. مدام صفحه آبی مرگ ظاهر میشد و روز از نو و روزی از نو. بعضی وقتها اصلاً نمیتوانستیم از رایانه استفاده کنیم. ری استارتها پشتسرهم اتفاق میافتاد و نمیدانستیم دلیلش چیست.
نرمافزارهای مشکلیاب مختلفی را نصب کردیم. تکنیکهای متفاوتی را امتحان کردیم. آنتیویروس نصب کردیم. درایورهای جدید روی سیستم سوار کردیم؛ اما فایدهای نداشت. خداخدا میکردیم مشکل، سختافزاری نباشد. از سختافزار سر در نمیآوردیم. قیمت سختافزارها هم نسبت به آن زمان واقعاً بالا بود و در شهر ما هم گیر نمیآمد.
در کل مشکل بغرنجی بود؛ اما بهقولمعروف، مشکلات شروع پیشرفتهاست. آدم تا با مشکل روبرو نشود به فکر راه چاره نمیافتد و پیشرفت نمیکند. برای ما هم همینطور بود. از همان زمان بهخاطر رفع این مشکل، مجبور شدم اطلاعات خود را درباره کامپیوتر بیشتر کنم و دیدم عجب! انگار به این دستگاه عجیب واقعاً علاقه دارم و از کار با آن لذت میبرم.
کمکم این علاقه بیشتر شد و دو سه سال بعد رسید به ریشهایترین لایه نرمافزار یعنی برنامهنویسی! به این نتیجه رسیده بودم که برای نجات کامپیوترمان باید خودم دست به کد شوم.
از قضا همان روزها مغازهای برای اولینبار در شهر باز شده بود که کارش فروش نرمافزار بود. بانک نرمافزاری کویر. تمام درودیوار شهر پر شده بود از نماد B.N.K. مخفف بانک نرمافزاری کویر به انگلیسی! با اسپری و شابلون، روی تمام دیوارها و تیر برقهای شهر تبلیغ نوشته بودند. هنوز هم خیلی از این نوشتهها روی تن شهر به یادگار مانده هر چند خود مغازه سالهاست بسته شده و به خاطرهها پیوسته.
آن زمان از دانلود نرمافزار خبری نبود همه سیدی و دیویدی میخریدیم. کلی شرکت وجود داشت که کارشان انتشار همین نرمافزارها بود. حتی نرمافزارهای گوشیها را هم روی سیدی و دیویدی رایت میکردند و میفروختند. ما هم با همین سیدیها و دی وی دیها دنیایی داشتیم.
یکی از همین سیدیها، سیدی زبانهای برنامهنویسی معروف بود. از C گرفته تا C++، بیسیک و نسخههای مختلف آن، فورترن، جاوا، دلفی و خیلی زبانهای دیگر که بعضی از آنها امروز کمتر کاربرد دارند. حجم هر زبان هم کم بود. مثل الان نبود که زبانها با کلی امکانات و اینتلیسنس و هوش مصنوعی و اینطور چیزها عرضه شوند. فقط یک کامپایلر بود و چندتا امکانات دیگر و تمام.
اما برنامهنویسی را چطور شروع کردم؟ خودش ماجرایی دارد...