
طرح هجرت بلندمدت برای طلبههایی با روحیه آرامتر مناسب است. کسانی که دوست دارند در محیطی کوچکتر از محیط وسیع جامعه، جامعهای کوچک بسازند و در همان محیط هم مشغول فعالیت باشند؛ اما برای طلبههای پر جنب و جوشتر مناسب نیست. کسانی که دوست دارند در تمام جامعه و در شهری بزرگ مشغول فعالیت باشند و خود را محدود به محیط یک محله و مسجد نکنند.
نکته مثبت طرح هجرت بلندمدت این است که علاوه بر حقوق ماهیانه، خانه عالم هم بهصورت رایگان تا زمانی که روحانی در آن محله حضور دارد، در اختیارش قرار میگیرد.
درهرصورت، روستای ما از سال ۱۳۹۰، شاهد حضور یک خانواده جدید بود. خانواده «حاجآقا حسنی» که بهعنوان روحانی طرح هجرت بلندمدت به روستای ما آمده بود. آن زمان خانه عالم روستا هم تازه تکمیل شده بود و همه چیز برای ورود اولین روحانی طرح هجرت روستا آماده بود.
آن زمان «حاجآقا حسنی» طلبه جوانی بود تقریباً سیساله که تازه درس خود را تمام کرده بود و خاطر علاقهای که به تبلیغ داشت، بهعنوان اولین تجربه تبلیغی، به روستای ما آمده بود. حالا روستای ما یک روحانی داشت. قبل از آن، امور مذهبی روستا را «ملا»ها انجام میدادند. کسانی مثل «ملا تقی» خدابیامرز که سالها امامت جماعت مسجد را در غیاب روحانی به عهده داشت. با اینکه سواد خواندن و نوشتن نداشت؛ اما حافظه عجیبی داشت. دعاها و اشعار زیادی بلد بود. مثل تقویم باد صبا، تاریخ را میدانست و هر زمان که مثلاً ماه رجب فرامیرسید، به طور خودکار بعد از نماز دعای ماه رجب را میخواند. ماه رجب که تمام میشد هم دوباره بر میگشت به همان برنامه قبلی. معلوم بود در جوانی شاگرد زرنگ کلاس مکتب قدیم روستا بوده.
هیچوقت از او درباره دوره جوانیاش نپرسیدم. اینکه استادش چه کسی بوده و چند سال درس خوانده و یا اینکه اصلاً کجا درس خوانده. بعد از او هم هرگز کسی نخواهد توانست خاطرات دوران زندگیاش را تعریف کند؛ چون تا آخر عمر فرزندی نداشت. نه او و نه برادرش. هر دو با همسرشان در دو قسمت مجزا از یک خانه کاهگلی قدیمی زندگی میکردند. یکی در اتاقهای اینطرف حیاط و یکی هم در اتاقهای آن طرف. هر دو از این دنیا رفتند بدون اینکه نسلی از خودشان به یادگار گذاشته باشند و کسی باشد که ادامهدهنده راهشان باشد. حیف!
ملا تقی سال ۱۳۹۳ و برادرش - فکر میکنم - دو سه سال بعد از دنیا رفتند و الان هم تنها یادگار باقیمانده از او، خانهای کاهگلی است که کمکم تخریب میشود و قبری که در گذر این دوازده سال، رنگورورفته شده و هرازگاهی کسی از اهالی، کنار آن فاتحهای نثار روحش میکند. روحشان شاد...
بههرحال سال ۱۳۹۰، اولین روحانی طرح هجرت روستا پا به خانه عالم تازه ساخته شده گذاشت و فضای معنوی و فرهنگی روستا رنگوبوی دیگری گرفت. حالا نماز جماعت بهصورت روزانه در مسجد برگزار میشد. خیلیها که بهخاطر نداشتن امامجماعت طلبه در نماز جماعت شرکت نمیکردند، حالا به مسجد میآمدند. کلاسهای دینی تابستانی رونق گرفته بود و کانون مسجد در تابستانها هر روز باز بود.
دیگر نیازی به دعوت سخنران نداشتیم. مردم دیگر مجبور نبودند بهخاطر پرسیدن یک سؤال شرعی زحمت زیادی بکشند. مراسمات مذهبی به راه بود و در کل فضای فرهنگی روستا تغییر کرده بود.