
سال نود و دو فرارسید.
محرم آن سال، بهترین محرم عمرم بود. با روحانی جوان و خوشصدایی که از قم برای تبلیغ به روستای ما آمده بود و مداحی که خودش اهل همین روستا بود؛ اما مشهد زندگی میکرد. او هم آمده بود. تیم خوبی شده بودند. هر دو جوان و جوانپسند. هر دو هم خوشصدا. هنوز بعضی از فیلمهای مراسم آن سال را داریم. بعضی وقتها دوباره مداحیهای این مداح را دوباره گوش میکنم. واقعاً صدایی آسمانی داشت.
فضای محرم آن سال روستا عجیب دلنشین بود. هر روز با شوق شرکت در مراسمهای محرم از خانه بیرون میزدیم و هر طور میتوانستیم در هیئت فعالیت میکردیم. یکبار در دسته سینهزنها بودیم و بعضی وقتها هم زنجیر برمیداشتیم.
صحبتهای قبلی حاجآقا حسنی و حس معنوی آن سال بالاخره کار خودش را کرد. آتش علاقه به حوزه دوباره در دلم روشن شده بود. این وسط، حاجآقا باقری هم به جمع تشویقکنندههای من اضافه شده بود. بعضی روزها بعد از نماز دونفری مینشستیم و در همین رابطه صحبت میکردیم. خلاصه این صحبتها را در قسمت بعدی مینویسم. صحبتهایی که کاش اتفاق نمیافتاد و کاش حداقل صادقانه همه چیز را میگفتند. بهدوراز مصلحتاندیشیهای نابجا و تصورات ذهنی غلط خودشان.
این بار اما طور دیگری جلو رفتم. ماجرای حوزه رفتنم را جز به پدر و مادر و چند نفر محدود از فامیلها که میدانستم مخالفتی با این کار ندارند نگفتم. نمیخواستم مثل دفعه قبل لشکری از مخالفین به سرم بریزند و ناکاوتم کنند.
آذر سال نود و دو و در میانه سال تحصیلی، همراه با حاجآقا باقری که استاد حوزه و روحانی مسجد محلهمان بودند برای ثبتنام به حوزه علمیه شهر رفتیم. آن روز هوا ابری بود. باران میبارید و بوی خاک بارانخورده در هوا پیچیده بود. کف حیاط حوزه سنگریزههای درشت ریخته بودند و دم در ورودی ساختمان، روی همان سنگریزهها، برکه کوچکی از آب جمع شده بود. روز قشنگی بود اما... .
مخفیانه برای ثبتنام آمده بودم چون میدانستم مادرم قطعاً با ثبتنام من مخالفت خواهد کرد. از تصمیمم باخبر بود؛ اما دلِ خوشی از انتخابم نداشت. آن روز کپی مدارکم را با خودم آورده بودم برای ثبتنام و ثبت در سامانه. بهخاطر مخالفتهای مادر، همین کپی را هم مخفیانه گرفته بودم. متأسفانه کپی خوب نیفتاده بود و خوانا نبود. مجبور بودم خود مدارک را بیاورم تا خودشان اسکن کنند. برای این کار باید به خانه میرفتم و مدارکم را بر میداشتم؛ اما خب! اگر این کار را میکردم، همه خانواده خبردار میشدند و دوباره سیل مخالفتها به سمتم سرازیر میشد.
چارهای نبود. باید کاری میکردم. خطرش را به جان خریدم و به خانه برگشتم تا مدارکم را بردارم. همین کار را هم کردم و ثبت نامم را همان روز انجام دادم. ادامه ماجرا همه چیز همانطور که پیشبینی کردم اتفاق افتاد. دستم رو شد و فهمیدند که برای ثبتنام رفته بودم. هرگز آن روز پر اضطراب و پر استرس را فراموش نمیکنم. روزی که برای انتخاب خودم جنگیدم و پای مسیری که به آن علاقه داشتم ماندم و تصمیم گرفتم سختیهایش را به جان بخرم.
اما کاش عدهای که بعداً دربارهشان صحبت میکنم، قدر این جنگیدنها و تصمیمها را میدانستند. کاش ارزش کسانی که عاقلانه پا در مسیرهای سخت میگذارند را میفهمیدند. ارزش کسانی که بهخاطر ماندن در این مسیر، هر سختی را به جان میخرند؛ اما از انتخاب خودشان دست نمیکشند.
ماجرای من بعدازاین، طور دیگری ادامه پیدا میکند. شاید آن روزِ ابری داشت آینده نیامده را به من نشان میداد. شاید داشت به من هشدار میداد که بعضی از انتخابها ارزش جنگیدن و پافشاری را ندارد و درباره بعضی از چیزها باید بیشتر تحقیق کرد. شاید باید برای لحظهای چشم از جلوی پایم بر میداشتم و به افق بیکرانه آن روز ابری نگاه میکردم. به ابرهای سیاهی که کمکم جمع میشدند و آسمان آبی را تیرهوتار میکردند.
درهرصورت در آن روز و روزهای پر اضطراب بعد از آن، خودم را برای ورود به حوزه آماده میکردم. روزهایی که هم باید خانوادهام را نسبت بهدرستی راهی که انتخاب کرده بودم توجیه میکردم و هم برای آزمون ورودی حوزه درس میخواندم. آزمونی که قرار بود اواخر فروردین سال نود و سه برگزار شود؛ اما اتفاقی افتاد که انتظارش را نداشتم...