مورچه‌ها
مجید زنگ تفریح گوشه حیاط نشسته بود و با یه قلوه سنگ توی دستش بازی می کرد. به زمین خیره شده بود و معلوم بود حسابی ناراحته. علی دوست صمیمیش کنارش نشست. علی رو از همون اول ابتدایی می شناخت. از همون موقع با هم رفیق شده بودن و در تمام این سال ها رفاقتشون ادامه پیدا کرده بود.
علی کیکی که برای زنگ تفریح آورده بود رو باز کرد و نصف کیک رو به سمت مجید گرفت.
بیا مجید! بیا اینو بگیر بخور.
مجید زیر چشمی به علی نگاهی انداخت و دوباره به زمین خیره شد. چند لحظه ای گذشت و علی چیزی نگفت.
میدونم چرا ناراحتی ولی خب از دفعه قبلی خیلی بهتر بودی.
مجید بازم چیزی نگفت.
بالاخره داری تمام تلاشتو می‌کنی. مطمئنم دفعه دیگه بهتر می‌شی. منم کمکت می کنم.
مجید بدون اینکه صحبت کنه نفس عمیقی کشید. علی نصف کیکش رو خورده بود و نصف دیگرو از بسته بندیش درآورد. چند ریزه کیک کوچیک از داخل بسته‌بندی روی لباسش ریخت. علی با دست، ریزه‌ها رو از روی لباسش روی زمین ریخت.
ممنون که بهم امید میدی.
مجید بالاخره تصمیم گرفته بود صحبت کنه.
ولی هر بار فقط بهم میگی تلاش کنم. تا حالا پنج بار امتحانم رو خراب کردم. هرچی هم تلاش می‌کنم فایده نداره. هرچی هم کمک کنی چیزی درست نمیشه. من ریاضی رو نمی‌فهمم. هرچی هم بهم توضیح بدی فایده نداره.
علی یه تیکه دیگه از کیک رو خورد و ریزه‌هاش رو روی زمین ریخت. مورچه‌ها کم کم به هوای جمع کردن ریزه کیک‌ها جمع می شدن.
ببین مجید! قرار نیست با پنج دفعه تلاش کردن و شکست خوردن تسلیم بشی. موفقیت نیاز به زمان داره. نباید به این زودی تسلیم بشی.
یکی از مورچه ها ریزه کیکی به بزرگی جثه خودش رو به دندون گرفته بود و به سمت لونه می برد.
این مورچه ها رو ببین. جثه شون کوچیکه اما توی صخره و سنگ برای خودشون لونه می سازن.
مجید کنجکاو به مورچه‌هایی که جلوی کفش علی جمع شده بودن نگاه کرد.
اونا با کمک هم و با کار و تلاش، لونه خودشون رو می سازن و ازش دفاع می کنن. اونا با کمک همدیگه غذاشون رو جمع می کنن.
علی آخرین تیکه کیک رو هم خورد و ادامه داد.
تو که از این مورچه‌ها کمتر نیستی. اگر اینا با این جثه کوچیک میتونن سنگ و خاک و صخره رو بشکافن، تو چرا نتونی موفق بشی؟
مجید سرش رو بلند کرد و به علی نگاه کرد.
یعنی میگی میتونم موفق بشم؟
علی لبخند زد.
معلومه که میتونی. منم مثل همیشه بهت کمک می‌کنم.
زنگ تفریح کم کم داشت تمام می‌شد علی بلند شد تا به کلاس برگرده و دستش رو به طرف مجید دراز کرد.
حالا بلند شو بریم کلاس. اینقدر هم غصه نخور. دفعه بعدی حتما امتحانتو خوب میدی.
مجید هم لبخند زد. دست علی رو گرفت و با یک «یا علی» بلند شد.
همونطور که علی و مجید به کلاسشون برمیگشتن، مجید توی دلش خدا رو به خاطر داشتن رفیقی مثل علی شکر کرد و به خودش قول داد تمام تلاششو بکنه و تسلیم نشه.
