
من اینو نمیخوام...
کامران یه پسر بچه لوس و ننر بود که مدام از همه چیز ایراد میگرفت. یه روز وقتی مامانش براش پیراهن زرد خرید غر زد و گفت:
این چیه مامان؟! من پیراهن زرد دوست ندارم. پیراهن من باید قرمز باشه.
و وقتی مامانش پیراهن قرمز براش خرید باز غر زد و گفت:
این دیگه چیه مامان؟! چرا رنگ دکمههاش اینجوریه؟ دکمههای پیراهن من باید سفید باشه.
اون روز مامانش مجبور شد کل شهر رو بگرده تا یه پیراهن قرمز با دکمههای سفید پیدا کنه. وقتی بالاخره بعد از هفت ساعت تونست همچین پیراهنی پیدا کنه کامران دوباره غر زد:
این چیه خریدی مامان؟! چرا جیبش دکمه داره؟ من جیب بدون دکمه دوست دارم.
و باز مامانش مجبور شد کل شهرو بگرده تا پیراهنی که کامران دوست داره پیدا کنه. آخر سر بعد از نه ساعت، بالاخره اون پیراهن رو پیدا کرد و برای کامران خرید.
این بار کامران کمتر از دفعه قبل غر زد و گفت:
درسته که این پیراهن هم دقیقاً چیزی نیست که میخوام ولی از پیراهنهای قبلی بهتره.
بعد هم دو دقیقه دیگه غر زد و آخر سر به خونه برگشتن.

فردای اون روز، مامان کامران صبحانه براش پنیر و گردو آورد. کامران باز غر زد:
این چیه که آوردی مامان؟! من که هفته پیش پنیر گردو خوردم. نمیشه که این هفته باز پنیر گردو بخورم.
و از سر سفره بلند شد و قهر کرد رفت توی اتاقش و در رو هم بست. مامان کامران براش عسل و خامه توی اتاقش برد ولی کامران باز هم غر زد:
این دیگه چیه که آوردی مامان؟! من همین دو هفته قبل خامه و عسل خوردم. نمیشه که الان هم خامه و عسل بخورم.
و روی خودش رو با ناراحتی از مامانش برگردوند. مامان کامران چند تا صبحانه دیگه هم برای کامران آورد اما اون از همهشون ایراد گرفت.
کامران سر سفره ناهار و شام هم همین کار رو تکرار کرد و آخر سر با کلی غرولند بالاخره غذاش رو خورد.
یه روز دیگه کامران و باباش رفتن بازار برای خرید کفش. اونجا هم از هر کفشی ایراد میگرفت. یه بار میگفت:
این کفش چرا بند داره؟! من کفش بدون بند دوست دارم.
یه بار دیگه میگفت:
این کفش چرا خطهای سیاه روش داره؟! من کفش بدون خط دوست دارم.
به یک کفش دیگه که میرسید میگفت:
این چرا جنسش اینجوریه؟! من یه جنس دیگه دوست دارم.
و اونقدر به این کار ادامه داد که صاحب کفش فروشی خسته شد و با ناراحتی کامران و باباش رو از کفش فروشی بیرون کرد.
این رفتارهای کامران همه رو خسته کرده بود. بابا و مامانش هر روز مجبور بودن چند ساعت معطل کامران باشن تا غذاشو بخوره. خالهها و عمهها و عموها و داییهاش، همه از دستش فراری بودن؛ چون هر وقت کامران و بابا و مامانش به خونه اونا میرفتن از همه چیز ایراد میگرفت. از میوهها، از چایی، از شام، از رنگ و شکل چنگالها و بشقابها. از همه و همه ایراد میگرفت. حتی از بچههای کوچک فامیل، از لباساشون، از کفشهاشون، از غذا خوردن و راه رفتنشون، از همه و همه ایراد میگرفت.
برای همین هیچکس دوست نداشت با کامران بازی کنه. هیچ دوستی توی محله و مدرسهشون نداشت و همه از دستش فرار میکردن.

مجید و خانوادهاش دو خونه اون طرفتر از خونه کامران زندگی میکردن.
برعکس کامران، مجید به خاطر هر کار خوبی که بقیه براش انجام میدادن از اونا تشکر میکرد.
وقتی مامانش براش پیراهن میخرید میگفت:
ممنون مامان جون! خیلی پیراهن قشنگیه!
و وقتی براش صبحانه آماده میکرد، هرچی میآورد رو میخورد و هیچ وقت غر نمیزد. حتی یک بار، یک هفته پشت سر هم هر روز صبحانه پنیر گردو خورد و مامانش میخواست بعد از چند روز براش خامه و عسل بخره ولی به مامانش گفت:
لازم نیست چیز دیگهای برای صبحانه بخرید مامان جون! من همین پنیر گردو رو میخورم. خیلی هم خوشمزه است.
یه روز دیگه، مجید و باباش برای خرید کفش به بازار رفته بودن. مجید خیلی زود یه کفش خوب انتخاب کرد و بعد هم از باباش تشکر کرد:
ممنونم بابا جون! خیلی کفشهای قشنگیه!
و بعد باباش رو بغل کرد.
به خاطر همین رفتارها، همه مجید رو دوست داشتن. از خاله و عمه و عمو و دایی گرفته تا بچههای محله و مدرسه. همه دوست داشتن با مجید بازی کنن و باهاش دوست بشن. مجید هیچ وقت توقع بیجا از کسی نداشت و به بقیه محبت میکرد.
هر وقت کامران، بچههای محله و مدرسه رو میدید که دور مجید جمع شدن از خودش میپرسید:
چرا همه اونو انقدر دوست دارن؟
و بعد همینطور که داشت راه میرفت چشمش به لباساش میافتاد و توی دلش شروع به ایراد گرفتن از اونا میکرد…