
روزهایی بود که شب برایم معنای دیگری داشت. آرامش، سکون، سکوت، تمرکز، تفکر و فرورفتن در دریای ناشناختههای جهان هستی. آسمان شب مثل کتابی جلوی چشمانم باز میشد و حرفحرف ستارههایش را با اشتیاق میخواندم. کتابی به وسعت جهان هستی و به قدمت زمان بیزمان.
سالها قبل که هنوز بچه بودم، آسمان شبهای روستایمان مثل الان واقعاً زیبا بود. بهدوراز نور مصنوعی که خود ما انسانها با الکتریسیته ایجاد کردهایم و بهدوراز هیاهوی زننده و خستهکننده شهر. نور مصنوعی نمیگذارد زیبایی آسمان، آن طور که هست نمایان شود. بااینحال اما آسمان شبهای روستا، واقعاً همان است که باید باشد. ستارهها همانقدر درخشان هستند که باید باشند. در روستا، تجربه هزاران ساله نیاکان ما، وقتی به زیباییهای آسمان نگاه میکردند دوباره تکرار میشود.
در همان سالها من هم با شوق دیدن زیباییهای آن، دستبهکار شدم. مجلات نجوم را از قبل میخواندم ولی میخواستم خودم هم با چشم خودم آسمان را ببینم. آن زمان یک تلسکوپ معمولی حدود صد و چهل هزار تومان قیمت داشت. تلسکوپهای بزرگتر هم شش میلیون تومان بود که به قیمت آن روز واقعاً گران محسوب میشد. من هم بچه بودم و پولی برای خریدن چنین تجهیزاتی نداشتم.
برای همین خودم باید کاری انجام میدادم. میدانستم تلسکوپ از چند عدسی با ویژگیهای خاص ساخته شده که تصویر آسمان را بزرگتر از آنچه هست نشان میدهد. پس باید چندتا عدسی میخریدم. از محاسبات مربوط به نور در فیزیک سر در نمیآوردم. فقط میدانستم حداقل باید دو عدسی داشته باشم. پس باید دو تا ذرهبین میخریدم. همین کار را هم کردم. عدسی ذرهبینها را در آوردم و هر دو را سروته یک لوله که از ناکجاآباد پیدا کرده بودم جا زدم.
چیز بدی نبود. حداقل شبیه تلسکوپ بود. البته از نظر ظاهری وگرنه از نظر کارکرد هیچ شباهتی به تلسکوپ نداشت. اصلاً نمیتوانست تصویر را بزرگتر کند. فقط تصاویر را واضحتر میکرد. همین! شکست بدی بود؛ اما بههرحال به اشتیاق نگاهکردن به آسمان و بیدارماندن برای دیدن ستارهها میارزید. خیلی شبها، از سحر تا صبح بیدار میماندم و ستارههایی که با چشم عادی هم قابلدیدن بودند را با تلسکوپ خودم رصد میکردم. کمکم موقعیت بعضی از ستارههای خاص را هم یاد گرفتم. ستارههایی که هر شب میدانستم کجای آسمان باید دنبالشان بگردم. اسمشان را نمیدانستم؛ اما مطمئن بودم ستارههای یکی از صورتهای فلکی معروف هستند.
شاید روزی داستان کامل این شبهای رؤیایی را بنویسم؛ اما الان نه! حالا که دارم این متن را مینویسم، شب دیگر چنین معنایی برایم ندارد. رؤیای شب، شیرینی قدیم را ندارد. افسانههای هزاران ساله کنار رفته است و حالا زندگی واقعی، چیزی است که روبروی من قرار دارد.
استرس اتفاقاتی که در روزهای پس از آن رخ داد، همه چیز را عوض کرد. شب، برایم تبدیل شد به لحظات تنهایی و بیکسی. لحظاتی که نمیتوانستم با کسی صحبت کنم. کسی نبود که باور داشته باشم میتواند مرا درک کند. کسی نبود که مطمئن باشم برایش مهم است چه اتفاقی برایم میافتد. غمهایی که نمیتوانستم با کسی دربارهشان صحبت کنم و تاریکی که انگار هرگز قرار نبود روز خورشید را به خود ببینید.
شب، مثل قبل همان سکوت رؤیایی خودش را داشت؛ اما این بار میزبان لحظههای تنهاییام بود. لحظههایی که با غربت آمیخته شد. لحظههایی طولانی که دور از خانه، در انتظار برگشتن به آغوش گرم شهری که مرا در خود پرورده بود سپری شد.
داستان تمام این روزها را دارم مینویسم. روزها و شبهایی که خوشایند نبود. گذشت؛ اما یاد و خاطرهاش به این زودی از ذهنم بیرون نخواهد رفت. شبهایی که حتی از یادآوری آن هم بدم میآید.
سحر، دیگر همان حس قبلی را نداشت. شبهایی بسیاری گذشت که شوق دیدن ستارهها را نداشتم. شبهایی که بهظاهر تنها نبودم؛ اما در دلم همیشه در کنج تاریکی از این جهان نشسته بودم و جدا از بقیه، با هر آنچه اتفاق افتاده بود دستوپنجه نرم میکردم.
هر وقت در تاریکی شب، تنها میشوم، خاطره تمام آن لحظات بد، از جلوی چشمم رژه میرود. آن موقع دوست دارم چشمم را ببندم و وقتی بیدار شوم که خبری از تاریکی نباش. خورشید بالا آمده باشد و بساط شب با تمام حس بدی که برایم به ارمغان میآورد را جمع کرده باشد.
بهنوعی، از تاریکی میترسم. نه از خود تاریکی. از خاطراتی که در سکوت لحظاتش برایم دوباره زنده میشود. از حس ناخوشایندی که همیشه در آن لحظات دارم. چیز ناخوشایندی که انگار همان لحظه، در جایی پنهان شده و با نگاه شرورانهاش از دل نادیدنیها به من نگاه میکند.
بیشتر از این نمینویسم. شاید روزی داستان کامل تمام آن لحظات را بنویسم؛ ولی فعلاً امیدوارم دوباره آن حس خوب برگردد. همین!