
کفشهایم را از پا در آوردم. خودم را در دریای سبز سبزهزار بیکرانه روبرویم غرق کردم. نسیم ملایمی میوزید. گونههایم مست نوازش دستهای لطیف باد صبحگاهی شده بود. چشمهایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم. گرمای رضایتبخشی روی صورتم جاری شد و خورشید سفره طلایی نور خود را بر جهان پهن کرد. چشمانم را باز کردم و به قله کوهستان همیشه مهآلود روبرو نگاه کردم. قلهای اسرارآمیز و همیشه پنهان از چشمان مردمان دشت همیشهسبز پایین کوه.
همیشه با خودم میاندیشیدم چه چیزی در پس آن مه پنهان شده؟ گاهی فکر میکنم شاید جواهری درخشان آنجا باشد. شیئی ارزشمند از دوران باستان. نوری پنهان در پس تاریکی ابدی. چیزی که شاید ارزش خطرکردن را داشته باشد. ارزش گذشتن از راحتی دشتی که چون مادر، سالیان درازی ما را در آغوش گرفته.
پلکانی از کنار دشت، آنجا که هنوز خاطراتی از بناهای باشکوه دوران گذشته وجود داشت شروع میشد و مانند ماری روی تن گوه پیچوتاب میخورد و بالا میرفت و در مه گم میشد. راهی بدون استفاده که حالا سفرهای از سبزههای خودرو روی آن پهن شده بود. میگفتند این پلکان زمانی مورد استفاده مردم بوده. حتی میگفتند چند نفری موفق شده بودند از این پلکان به قله صعود کنند؛ ولی هرگز برنگشته بودند. داستانهای زیادی درباره این کورهراه وجود داشت. درباره درستی یا نادرستی این قصهها قضاوت نمیکردم. شاید درست بودند و شاید هم نه. حتی اگر هم واقعیت نداشت، بههرحال مردم دوست داشتند درباره آن اینطور داستانسرایی کنند. علاقه به اسرار نامکشوف همیشه در نهاد آدمی وجود داشته.
از کنار تپهای سرسبز با گلهای سفید کوچک رد شدم و به سمت رودخانه گوشه دشت حرکت کردم. حالا دشت زیر پایم بود؛ مثل یک بوم نقاشی به وسعت تمام جهان. نگاه دلبرانه سبزهزارش همیشه به دنبال رهگذران بود و گلهایش برای دیدههای مشتاق آنان آغوش بازکرده بودند.
پرندهای از بالای سرم رد شد که با نغمه دلفریبش تولد نوزاد نورسیده صبح را به همه تبریک میگفت. نگاهش کردم و مسیرش را تا جایی که از وسعت دیدم خارج شد دنبال کردم.
مسیر رودخانه را دنبال کردم و بالاخره صدایش را از پشت تختهسنگ بزرگی که از دامنه کوه همیشه مهآلود بیرون زده بود شنیدم. کنار رودخانه، تختهسنگ کوچکتری بود که همیشه چشم به انتظار میایستاد تا طبق قرار هر روز صبح، از راه برسم و رویش بنشینم.
نشستم و چشم و گوشم را به زلال جاری آب سپردم. انگار در دل آب دنبال رازی گمشده میگشتم. دنبال جوابی برای معمایی بهسختی معمای زندگی.
و بهراستی اینچنین بود. جریان آب پاسخی بود به معمای زندگی. جوابی برای این سؤال که چرا زندگی اینچنین است؟ چرا گاهی آن طور که انتظار دارم نیست؟ چرا پر فراز و نشیب است؟ چرا درست در لحظهای که فکر میکنم همه چیز درست پیش میرود، ناگهان مسیرش تغییر میکند و دقیقاً زمانی که فکر میکنم همه چیز تمام شده، ناگهان به روال عادی بر میگردد.
زندگی مثل جریان آب است.
گاهی تند پیش میرود و گاهی کند...
گاهی فراز دارد و گاهی نشیب...
زمانی در مسیر مستقیم پیش میرود و زمانی پر پیچوتاب است...
گاهی پرخروش است و گاهی در سکوت...
اما درهرحال جریان دارد و زیبایی رودخانه و واقعیت وجودی آن هم در همین است. رودخانهای که جریان نداشته باشد دیگر رودخانه نیست. گندابی است که بوی تعفن آن زهر زندگی میشود و بسترش جایگاه مرگ.
رودخانه جاری اما با تمام داستان پر فراز و نشیبش بستر زندگی است. صدایش دلنشین است و چشمان آدمی از منظرهاش خوشهچین...
این واقعیت زندگی اینجهانی است... داستانی که همیشه جریان دارد...