عشق شیرین
پول ندارم.
خونه ندارم.
ماشین ندارم.
صحبت هر دفعه جوانانی که برای ازدواج نکردن خود دلیل می‌آورند.
وقتی از جوانان سوال می‌کنیم که چرا هنوز مجرد مانده و ازدواج نکرده‌اند همین جواب‌ها را تحویل می‌دهند. بهانه خوبی برای مجرد ماندن است. به ظاهر خیلی هم عقلانی و روی حساب و کتاب است.
بالاخره هر کسی می‌داند که بدون پول نمی‌شود زندگی کرد و طبیعتاً ازدواج هم در چنین شرایطی غیر ممکن است. پول که نباشد نمی‌شود جهیزیه خرید، نمی‌شود خانه خرید یا اجاره کرد، بدون پول خرید ماشین غیرممکن است، بدون پول غذا و لباس و بقیه مایحتاج زندگی خود را هم نمی‌شود خرید، چه برسد به تامین زندگی زن و بچه.
با این حساب دو دوتا چهارتا، جوانان به راحتی خود را قانع می‌کنند که ازدواج را باید تا سال‌ها عقب بیندازند؛ یعنی تا زمانی که همه این‌ها را داشته باشند.
به نظر بهانه خوبی برای ازدواج نکردن است. اما یک لحظه صبر کنید… درست در همین زمان، در میان هزاران جوانی که بهترین سال‌های جوانی‌شان را بدون همسر سپری می‌کنند، کسانی پیدا می‌شوند که بر خلاف جریان غالب جامعه، بر خدا توکل کرده و به جای پیمودن کوره‌راه بی‌راهه مجردی، در شاهراه عشقی پاک، الهی و ابدی قدم می‌گذارند.
نمونه‌های زیادی از همین جوانان را امروزه در اطراف خود می‌بینیم. کسانی که خسته از زندگی سرد و تاریک مجردی و نیز خسته از آداب و رسوم و تفکرات دست و پاگیر ازدواج، درمانده از اینکه تن به توقعات بیجا داده و گریزان از اینکه توقعات بیجا از همسر خود و خانواده‌اش داشته باشند، به مبارزه با تمام این‌ها برخاسته و مسیر شروع یک زندگی الهی و عاشقانه را در پیش گرفته‌اند.
به همین دلیل، دست بر زانوی خود می‌گیرند و از توانایی‌هایی که خداوند به آنها عنایت کرده، برای پیدا کردن شغل، فراهم کردن امکانات اولیه ازدواج و شروع زندگی مشترک استفاده می‌کنند.
این جوانان هرگز پیرو توقعات و رسومات بی‌حد و حساب و دست و پاگیر نیستند و زندگی را ساده و شیرین شروع می‌کنند. هیچ کدام از این حرف‌ها البته منافاتی با یادگیری مهارت‌های لازم برای زندگی و نیز داشتن بلوغ زندگی مشترک ندارد.
صد البته که جوانان باید بلوغ و مهارت‌های لازم برای زندگی مشترک را کسب کرده و با چشم باز اقدام به انتخاب همسر نمایند اما باید بدانیم که این مهارت‌ها آموختنی است و هر کسی می‌تواند در همان ابتدای جوانی تمام این مهارت‌ها را آموخته و آماده زندگی مشترک شود.
قرار نیست کسی تا سال‌ها ازدواج را عقب بیندازد به این بهانه که هنوز چنین مهارت‌هایی را نیاموخته و به چنین بلوغی نرسیده.
مسئله کار و درآمد که بی‌شک یکی از مسائل مهم زندگی است هم به همین صورت قابل حل خواهد بود. معنا ندارد جوان تا نزدیک سی سالگی فقط درس بخواند و سراغ کار نرود. به قول یکی از اساتید، یکی از علل بیکاری در جامعه ما این است که جوانان در سن بالا وارد بازار کار می‌شوند و تازه آن زمان طی کردن مراحل شاگردی تا استادی را آغاز می‌کنند.
طبیعی است که در هر کاری، استاد کار با تجربه، یک نوجوان را راحت‌تر به عنوان شاگرد قبول می‌کند تا یک جوان سی ساله را.
و باز هم طبیعی است که اگر شاگرد نوجوان در کارش مرتکب اشتباه شده و اشکالی در کارش پیش بیاید تا حد زیادی قابل پذیرش است اما از جوان سی ساله تحصیل کرده، کسی اشتباه و خطا و اشکال در کار را به این راحتی نمی‌پذیرد.
درس خواندن کاری پسندیده است و آنچه گفته شد به این معنا نیست که جوان به درس اهمیت نداده و فقط سراغ کار برود بلکه به این معناست که می‌شود در کنار درس به فکر کار و درآمد هم بود و در نهایت، با حذف توقعات بیجا و سنت‌های دست و پاگیر، یک زندگی مشترک عاشقانه، شاد و شیرین را در همان ابتدای جوانی آغاز کرد.
شیرینی سال‌های جوانی یک انسان به زندگی عاشقانه در کنار همسری دوست داشتنی است. یک زندگی الهی و سرشار از معنویت که تا ابد حتی در بهشت برین پروردگار نیز ادامه داشته باشد.
نگذاریم چنین زندگی دست یافتنی و زیبایی به پای تفکرات اشتباه، توقعات بیجا، تخیلات بی‌پایه و اساس از یک زندگی ایده آل وهمی و دست نیافتنی - برای سن جوانی یا به طور کلی - و مراسمات گناه آلود قربانی شود.
