
از کلبه بیرون آمدم و به خط افق که در آن لحظه در نزدیکی غروب، مثل خطی درخشان، زمین را از آسمان جدا کرده بود نگاه کردم. هوا تاریک و روشن بود و در آن تاریک و روشن، همه چیز کمکم زیر پوشش تاریک شب پنهان میشد. جنگل به آغوش آرامش سرد غروب زمستانی میخزید و ستارهها چشمکزنان نظارهگر به خوابرفتن دنیا بودند. زمان سلطنت ملکه خورشید به پایان میرسید و پادشاه نقرهفام شب بر تخت پادشاهی آسمان مینشست.
به عمق تاریکی جنگل، به مسیر کورهراهی که از در کلبه به اعماق جنگل میرفت چشم دوختم. نه صدایی بود و نه حرکتی. فقط سکوت بود. سکوتی به سنگینی سالیان دراز تنهایی بر همهجا سایه افکنده بود. زمستان از راه رسیده بود و دانههای برف، مثل ثانیهثانیه قرنهای بیشماری که در آن جنگل از پی هم آمده بودند، در جایجای آن، رویهم تلنبار شده بود.
کورهراه از جلوی کلبه تا انتهای بیانتهای جنگل ادامه داشت. راهی که در تمام آن سالهای دورودراز، هر روز صبح مسافر آن بودم. هر روز به جنگل میرفتم. به دنبال غذا و هیزم و البته آبی که در بستر رودخانهای زلال در مسیر طولانی خودش از میان جنگل جاری بود.

در روزهای طولانی تابستان، مدت بیشتری بیرون میماندم. بیشتر در آن کورهراه جلو میرفتم و چیزهای جدید کشف میکردم. چیزهایی در دنیای بیرون!
زمستان اما قضیه فرق میکرد. روزها کوتاه بود و تازیانه سرما، بیرحمانه بر تن جنگل زخم میزد. هیچچیز معلوم نبود. فقط سفیدی یکدست برف در همهجا به چشم میخورد. درختانی که سرد و بیروح، مثل اجساد مردگان هزاران ساله به رهگذران خیره میشدند و سکوتی که صدایش در تمام جنگل میپیچید.
آن روزها زود به خانه برمیگشتم. کلبهای در گوشهای از آن جنگل پهناور. در میان درختانی که دور محوطهای کوچک را گرفته بودند و تنها مسیر رفتوآمد، همان کورهراه بود. حیاط خانهام. خانهای که شبهای زمستان را کنار آتش گرم شومینه کوچک آن به صبح میرساندم و از پنجره مربعیشکل آن، به عمق ناپیدای تاریکی جنگل بیرون چشم میدوختم.
نور کمرمقی از پنجره کلبه روی برفهای جلو میتابید. تنها روشنایی جنگل در آن ساعات آرامش ابدی!
زمستان با تمام سکوت رعبآورش، با سرمای استخوانسوزش، با سختیهای همیشگیاش در آن جنگل بزرگ، همیشه برایم آرامشبخش بود. آرامش خانه، آرامش آتش گرم شومینه، آرامش وعدهای غذای گرم و آبی گوارا در ساعات طولانی شبش که انگار هرگز قرار نبود به انتها برسد و آرامش گوشدادن به داستان سکوت ابدی سرزمین بیکرانه شبهایش!
همه را دوست داشتم.

گاهی به فکر فرومیرفتم و در دنیای ناشناخته درونم به جستجو میپرداختم. به جهان فکر میکردم. به سالیانی که در مسیر ابدی خود، مانند رودخانه درون جنگل از ابتدای زمان تا انتهای آن جاری بود. سالهای دور و درازی که بر جنگل گذشته بود و حتی کهنسالترین ساکنان آنجا هم آن را از یاد برده بودند. به جهان فکر میکردم. دنیایی بزرگتر از جنگل. جایی فراتر از درک انسان. جایی که جنگل پهناور را مانند مادری در آغوش خود گرفته بود. دنیایی بی ابتدا و انتها. ناشناختهای بس ناپیدا. جهانی که به کرانهای بیکرانه ختم میشود. مرزهای بیمرز و حدودی بی حد. به موجودات بیشماری کر میکردم که در این جهان بیانتها زندگی میکردند. ساکنان کوچک این دنیای بزرگ. همه ما، هر چقدر هم بزرگ بودیم یا خود را بزرگ میپنداشتیم؛ اما فرزند کوچکی در گهواره این جهان بودیم. مسافرانی در مسیر رودخانه بیانتهای زمان و راهی مقصدی به نزدیکی لحظه مرگ و به دوری مقصد ابدیت.
در آن شبهای طولانی و سرد، همه اینها در فکرم میگذشت و در دنیای درون خودم سیر میکردم. کشف چیزهایی در دنیای درون!
گاهی نیز کتابی برمیداشتم و میخواندم و گاهی هم مینوشتم. داستان تمام اتفاقاتی که در جنگل میافتاد و به چشم دیده نمیشد. موجوداتی که بدون سروصدا در جنگل پرسه میزدند. سرزمینهایی دستنیافتنی با ساکنان خاص خودش که هر کدام ماجرای خودش را داشت. اتفاقاتی که در دنیای زیر برف میافتاد. شادی و غمهای مردم شبهای جنگل. درختانی که در سکوت جنگل با یکدیگر صحبت میکردند. موجوداتی که هر کدام در این دنیای بزرگ، داستانی برای گفتن و شنیدن داشت. رودی که در مسیرش از میان جنگل، از دنیاهای نادیدنی میگذشت. گاهی رودی پر از آب بود و گاهی بستری پر از طلا و گاهی هم نقره. زمانی مرواریدهای درخشان از درون آب به بینندگان چشمک میزدند و زمانی ماهیهایی با پولکهای رنگارنگ در آن بازی میکردند.
داستانهایی از زمانهای فراموش شده و مکانهای هرگز نادیده!
اینها، همهوهمه ارمغان زمستان بود...
فصل موردعلاقه من...
و دنیایی که زیر سفیدی برفش، حرفهایی ناگفته بسیاری داشت...