در سکوت سرد شب‌های زمستان در اتاق خود نشسته‌ام و به تاریکی بی‌انتهای جهان بیرون نگاه می‌کنم. این روزها خسته‌ام. اسیر دست‌های سرد ناامیدی شده‌ام. اسیر زندان تا ابد تاریک دنیای غم‌های بی‌پایان.
گاهی انگار زندگی بی‌معنا می‌شود. گاهی انگار هیچ هدفی پشت کارهایمان نیست. انگار برای هیچ‌وپوچ می‌دویم و سرگشته بیابان بی‌انتهایی هستیم که گویا تمامی ندارد. به هر طرف نگاه می‌کنیم جز پوچی بی‌کرانه نمی‌بینیم. انگار زمان نمی‌گذرد. انگار تمام جهان زیر خروارها خاک از جنس سکوت سنگین شب‌های سرد زمستانی دفن شده است. زیبایی خورشید آسمان تابستان به چشممان نمی‌آید و سوسوی سرد ستارگان با دل‌هایمان بازی نمی‌کند. برق شادی در چشمانمان به سفری ابدی رفته و هرگز قرار نیست بازگردد. شادی و غم طعم یکسانی برایمان دارد و خوشی و ناخوشی برایمان فرقی نمی‌کند.
این جاست که فکر می‌کنیم باید بایستیم و از ادامه‌دادن منصرف شویم. فکر می‌کنیم شاید بهتر بود از همان اول حرکت نمی‌کردیم. بهتر بود اگر زندگی‌مان طور دیگری پیش می‌رفت. بهتر بود اگر اتفاقات دیگری در زندگی‌مان می‌افتاد. مدام خاطرات گذشته را مرور می‌کنیم و در مسیر این خاطرات، به جاده خاکی می‌زنیم و آینده‌ای را تصور می‌کنیم که آرزو می‌کنیم کاش اتفاق می‌افتاد. دنبال منطقی برای اتفاقاتی که افتاده می‌گردیم و فکر می‌کنیم اگر اتفاقات، آن طور که می فکر می‌کردیم جلو می‌رفت، زندگی بهتر می‌شد.
خودمان را در گرداب «شاید»ها و «اگر»ها غرق می‌کنیم و فرصت حرکت در دریای بی‌کرانه آینده و رسیدن به مقصد ابدیت را از خودمان می‌گیریم.
ابدیت...
مفهومی به‌سادگی تمام چیزهایی که می‌شناسیم؛ اما به پیچیدگی سخت‌ترین معماهای تاریخ بشر...
ابدیت چیست؟ زمان زیاد؟ ثانیه‌هایی که انگار سال‌ها طول می‌کشد؟ روزهایی که یکی‌یکی از پی یکدیگر می‌آید؟ سال‌های بی‌شماری که از یادها می‌رود؟
اصلاً ابدیت را می‌شود با معیار زمان سنجید؟ زمان هر چه باشد محدود است و شمارش‌پذیر. ابدیت اما زمان بی‌زمان آینده است. اصلاً زمان نیست. آن را زمان بی‌انتها معنا می‌کنیم تا فهمش برایمان ساده‌تر باشد. ابدیت فراتر از زمان است.
و برای ساختن این ابدیت، این زمان بی‌زمان، این ثانیه و روزها و سال‌های ناتمام، تنها یک‌بار فرصت داریم. فقط یک‌بار...
عمری محدود که جهان نامحدود ما را می‌سازد... چطور قرار است این سرمایه محدود را برای به‌دست‌آوردن گنج نامحدود صرف کنیم؟
