رویای رویا…
با صدای زنگ ساعت موبایلش دانست که وقت رفتن است. چشم‌های خسته از بیدارخوابی‌های شب‌های پی در پی‌اش را به زحمت باز کرد و چند دقیقه به همان حالت درازکش روی تخت ماند.
به سقف خیره شده بود ولی آن را نمی‌دید. در افکارش غرق شده بود. همه آنچه اتفاق افتاده بود برایش مثل رویایی کوتاه و شیرین بود ولی دنیایی که پیش رویش مجسم کرد بس زیبا و رنگارنگ می‌نمود.
بهترین روز زندگیش روزی بود که رویا را دید. آن روز باران می‌بارید و هوا سرد بود. نزدیک غروب بود و نور طلایی رنگ خورشید کم کم جای خود را به نور زرد رنگ تیرهای چراغ برق خیابان می‌داد.
زیر باران در حالی که چتری بالای سرش گرفته بود و کمی از سرما می‌لرزید از سر کار برمی‌گشت. در یک فروشگاه زنجیره‌ای کار می‌کرد. این کار را به پیشنهاد یکی از دوستان هم دانشگاهی‌اش انتخاب کرده بود. او می‌گفت درآمدش خوب است و اگر خوب کار کند دو ساله می‌تواند ماشین بخرد. همین حرف و حرف‌های دیگر بالاخره او را قانع کرد آنجا کار کند.
از آن روز به بعد هر روز به رویاهایی که داشت فکر می‌کرد. چندتا از معروف‌ترین پیج‌های انگیزشی اینستاگرام را هر روز دنبال می‌کرد و خبر هر همایش انگیزشی، چه مجازی و چه حضوری، به او می‌رسید همان روز در آن ثبت نام می‌کرد. پولش مهم نبود. هر چقدر بود پرداخت می‌کرد.
علاوه بر همه این‌ها هر روز رویاهایش را مرور می‌کرد. ماشین شاسی بلند، خانه پنج طبقه، ویلای شمال، سفر خارجی، پیج معروف اینستاگرام و… .
با اینکه هنوز جوان بود اما رویاهایش بی‌نهایت بزرگ بودند و البته که باور داشت که می‌تواند به همه آنها برسد. به این موضوع عمیقاً اعتقاد داشت که می‌تواند روزی شبیه بلاگرهای اینستاگرام، یک زندگی رویایی داشته باشد.
در این میان اما جای یک نفر خالی بود. عشقش! همسری زیبا و رویایی مثل همسران بلاگرهای اینستاگرامی! کسی که بتواند پا به پای او در مسیر رسیدن به رویاهایش قدم بردارد. کسی که بتواند در فضای مجازی وقتی معروف شد کنار خودش به همه نشانش دهد و همه را در حالی که حسرت داشتن کسی مثل او را می‌خورند انگشت به دهان بگذارد.
مدت‌ها منتظر بود روزی برسد که چنین کسی را ببیند و انگار آن روز بالاخره فرا رسیده بود.
حدوداً پنج دقیقه تا خانه‌اش مانده بود که او را دید. تنها زیر باران در پیاده رو حرکت می‌کرد و حتی چتر هم نداشت. می‌خواست از جوی آب کنار خیابان رد شود و به آن طرف، جایی که سه تاکسی زرد رنگ توقف کرده بودند برود اما همان لحظه پایش پیچ خورد و روی آسفالت خیس آن طرف جوی، جایی که کمی آب باران جمع شده بود افتاد و لباس‌هایش خیس و گلی شد.
کامران به دو به سمت او حرکت کرد و از دختر - که بعداً فهمید اسمش رویاست - در حالی که بلند می‌شد، هراسان پرسید:
خانم چیزی‌تون که نشده؟
رویا در حالی که از درد چهره‌اش را در هم کشیده بود سرش را به نشانه «نه» تکان داد. کامران به یکی از تاکسی‌های آن طرف خیابان اشاره کرد و پنج دقیقه بعد رویا سوار بر تاکسی که کامران برایش تهیه کرده بود از آنجا رفت و دل کامران را نیز با خود برد.
آن روز و روزهای بعد، خاطره برخوردش با رویا هر لحظه جلوی چشمانش بود. گرمای احساس که آن روز به او پیدا کرد همدم روزهای سرد زمستانی اش شد و خاطره صورت زیبایش روشنی بخش شب‌های تاریک تنهایی‌اش! دیدن دوباره‌اش آرزویش شد و ازدواج با او رویایش… .
پس از آن حادثه دنبالش گشت و بالاخره فهمید که هم دانشگاهی هستند اما رویا یک سال بعد از او وارد دانشگاه شده. همان موقع بود که فهمید اسمش رویاست. رویای رویاهای او!
این را به فال نیک گرفت و رسید روزی که بعد از چند جلسه خواستگاری، خود را سر سفره عقد، نشسته در کنار رویا دید.
روزهای پس از آن، شیرین‌ترین روزهای زندگی‌اش بود. البته قبل از آنکه برخی حقایق نقاب از چهره بردارند.
به نظرش همه چیز کاملاً ناگهانی شروع شد. سیلی محکمی که ناگهان او را از هپروت عاشقی بیرون آورد.
شش ماه بعد از عقد، رویا دیگر رویای زندگی‌اش نبود. به نظر او صورتش مثل زمانی که آشنا شده بودند نمی‌درخشید. دیگر آنقدر که ابتدا به نظر می‌رسید زیبا نبود.
نمی‌دانست چطور صورت رویا آنقدر سریع جوش زد. نمی‌دانست چین و چروک‌های روی صورتش ناگهان از کجا پیدا شد.
هر چند وقتی با هم دعوا می‌کردند و صدایشان روی هم بلند می‌شد رویا می‌گفت صورت او از اول همانطور بوده و کامران از عاشقی کور بوده و نمی‌توانسته آنها را ببیند.
توقعات رویایی رویا امانش را بریده بود. زندگی رویایی رویا، ثروت رویایی هم می‌خواست و این چیزی بود که حتی در رویایی‌ترین رویاهای کامران هم نمی‌گنجید.
رویا هر روز زندگی خودشان را با زندگی کسانی در فضای مجازی مقایسه می‌کرد و روز به روز بیشتر اطمینان پیدا می‌کرد که کامران بی‌عرضه‌ترین مرد جهان و زندگی‌شان فلاکت بارترین زندگی دنیاست.
تقریبا هر روز با هم دعوا می‌کردند. بر سر هر موضوع کوچکی صدایشان بلند می‌شد و کم کم به این نتیجه رسیدند که بهترین راه برای حل مشکلشان طلاق است.
هر روز کامران رویا را تهدید به طلاق می‌کرد و رویا سودای به اجرا گذاشتن مهریه هزار سکه‌ای‌اش را داشت که کامران چشم بسته قبول کرده بود.
بالاخره روزی رسید که تهدیدها جامه عمل پوشید و تصمیم گرفتند از یکدیگر جدا شوند. رویا به خانه پدرش برگشت و پس از آن کامران ماند و کاخ رویاهایش که حالا به ویرانه‌ای تبدیل شده بود.
تمام آرزوهایش نابود شد. آینده‌ای که هرگز فرا نمی‌رسید و رویایی که هرگز به آن دست نمی‌یافت.
اگر انگیزه‌ای هم برای ادامه داشت، در پیچ و خم راهروی دادگاه و دعواهای فرسایشی پس از آن به فنا رفت و رسید روزی که جز تنی رنجور و ذهنی فرسوده از آنچه بر سرش آمده چیزی برایش باقی نماند… .
این داستان تلخ، نمونه‌ای از سرانجام زندگی رویایی تعداد زیادی از جوانان و نوجوانان عصر ماست. جوانانی که بیگانه با واقعیت‌های زندگی، در رویاهای خود از یک زندگی ایده آل زندگی می‌کنند. رویاهایی دور از واقعیت که دستپخت پیج‌های اینستاگرامی و در کل، فضای مجازی است.
جوانانی که سال‌ها در این فضا زندگی کرده و نفس کشیده‌اند وقتی بالاخره با زندگی واقعی روبرو می‌شوند نمی‌توانند آن را بپذیرند؛ چون آن را متفاوت از تصوری که از یک زندگی ایده آل داشتند می‌یابند. بنابراین سعی می‌کنند طبق تصور خیالی خود از زندگی ایده آل زندگی کنند. طبق همان تصور ازدواج کنند، شغل پیدا کنند و در مجموع زندگی خود را بسازند.
البته که در این مسیر شکست خواهند خورد؛ زیرا برخی از رویاهایشان اصلاً عملی نیست و برخی دیگر برای عملی شدن نیاز به گذر زمان و تلاش بسیار دارد و به این آسانی محقق نمی‌شود.
نتیجه چنین طرز فکری در نهایت ناامیدی از زندگی، افسردگی، طلاق و مشکلاتی از این دست خواهد بود.
اگر از این نظر به فضای مجازی نگاه کنیم در می‌یابیم که به راستی این فضا قتلگاه مردم، خصوصاً کودکان، نوجوانان و جوانان است؛ چرا که با ساختن یک زندگی ایده آل تخیلی در ذهن آنها، توانشان را که باید صرف کار و تلاش برای ساختن یک زندگی در دنیای واقعی شود، معطوف دست یافتن به یک زندگی خیالی و غیر واقعی می‌کند و از این طریق عمر با ارزش و بی‌بازگشت‌شان را به فنا داده و در نهایت جز افسوس بر عمر از دست رفته، چیزی نصیبشان نخواهد کرد.
