
روزنوشت - دیدار با اعضای گروه جهادی جدید
دیروز شاهد جوانه زدن بذر دیگری در باغ باصفای کار فرهنگی بودیم. یک گروه فرهنگی جهادی جدید رسماً تاسیس شد و فعالیت خود را با جلسه هماهنگی و برنامهریزی برای اولین فعالیت خود آغاز کرد.
اعضای این گروه نوپا، خانمها و آقایان جوانی هستند که دغدغه کارهای فرهنگی دارند و به عنوان اولین فعالیت رسمی خود به عنوان یک تیم جهادی فرهنگی، جلسهای با اعضای «مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار» به عنوان یک مرکز فرهنگی با سابقه و ساختارمند در شهرستان نهبندان برگزار کرده و برای اولین کار جهادی گروهشان برنامهریزی کردند.
بعد از نوشتههای قبلی، دیگر نیازی به توضیح درباره اهمیت کار فرهنگی نیست. جامعه امروز مثل درختی است که ریشههای آن نیاز به آب گوارای فرهنگ الهی و ناب دارد، تا جایی که حتی راه حل مشکلات اقتصادی نیز تا حد زیادی فرهنگی است؛ به عنوان مثال اعتقاد دارم یکی از ریشههای مشکلات اقتصادی کشور، «فرهنگ کارمندی» است.

نمیدانم از چه زمانی جامعه وارد این مسیر غلط شد که کار کارمندی، کاری سطح بالا و باکلاس، و غیر آن، کاری مناسب آدمهای سطح پایین است. این فرهنگ غلط آنقدر در ذهن بسیاری از مردم ریشه دواند که جوانان در مسابقهای تنگاتنگ و نفسگیر، تمام تلاش خود را برای استخدام در ارگانهای دولتی به کار گرفتند و کار دولتی مولفهای لازم و ضروری برای خیلی از خواستگارها شد.
خیلی از خانوادهها فقط به خاطر اینکه خواستگار دخترشان کارمند نیست، با توهین و تغییر به او جواب رد دادند و برعکس، بعضی خواستگارهایی که دین و اخلاق درستی هم نداشتند را صرفاً به خاطر کارمند بودن پذیرفتند.
کارمندی به خودی خود شغل بدی نیست اما فرهنگ کارمندی فرهنگی است که به عقیده من تیشه به ریشه اقتصاد ایران میزند. فرهنگ کارمندی در کشور ما با راحت طلبی، تنبلی، راه نینداختن کار مردم، پارتی بازی و مفاهیمی از این دست همراه شده. البته هر کارمندی این چنین نیست ولی باید پذیرفت که کارمندان به شدت در معرض چنین آسیبهایی هستند و بعضاً به این آسیبها دچار هم شدهاند.

ثمره شوم فرهنگ کارمندی این است که جوان برای استخدام و کارمند شدن درس میخواند و بعضاً در طی مدت تحصیل هیچ مهارت دیگری نمیآموزد. بعد از استخدام هم با خیال راحت از اینکه تا آخر عمر شغل و حقوق خود را تضمین کرده در همان سطحی که هست متوقف میشود. بدتر اینجاست که بعضی از کارمندها نیازی نمیبینند کار مردم را راه بیندازند؛ چون راه انداختن یا نینداختن کار مردم فرقی به حال آنها ندارد.
به هر حال حقوق کارمند تضمین شده است و هر سال افزایش پیدا میکند و مزایایشان هم برقرار است. پس کارمند به خودی خود نیازی به کار اقتصادی و تلاش در این جهت احساس نمیکند و این یعنی ضربه به تولید یک کشور و شروع سقوط اقتصادی جامعه.

برای حل این مشکل، تنها وضع قوانین به نفع تولید و اقداماتی از این دست کافی نیست بلکه باید فکری به حال فرهنگ جامعه در این زمینه نیز کرد و با کار فرهنگی، این لکه را از فرهنگ عمومی جامعه زدود.
به همین دلیل همان قدر که باید به اقتصاد و قوانین درست اقتصادی فکر کرد، باید به کار فرهنگی هم اهمیت داد و همان قدر که از بزرگتر شدن سفره مردم استقبال میکنیم باید از تاسیس و روی صحنه آمدن مراکز فرهنگی قوی، متعهد و به روز هم خوشحال باشیم.