
روزنوشت - تمرین تئاتر گروه هنری ققنوس
گروه هنری ققنوس، همانطور که در نوشتههای قبل هم به آن اشاره کردم، توسط «مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار» تاسیس شده و به عنوان یکی از زیرمجموعههای گروه رسانه این مرکز فعالیت می کند.
از ابتدای هفته قبل و همزمان با شروع دهه فجر مشغول آماده کردن تئاتر برای شب جشن سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی شدیم. البته برنامه ما این بود که دو نمایشنامه آماده کنیم. یک نمایشنامه کوتاه و سبک که خیلی سریع قابل تمرین و ارائه باشد و در کنار آن، یک نمایشنامه سنگین و طولانی که قرار بود گل برنامه هایمان در این ایام باشد.
تئاتر کوتاهتر نمایشنامهای دونفره بود که دیالوگهای زیادی نداشت اما به اندازه کافی جالب و خندهدار بود. این تئاتر را دو بار اجرا کردیم. بار اول در مدرسه ابتدایی روستا و در جمع دانشآموزان و یک بار دیگر در شب جشن سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در حسینیه شهدای گمنام.
از تئاتر دوم و اصل کاریمان در دهه فجر رونمایی نکردیم. این کار را گذاشتیم برای نیمه شعبان و جشن میلاد امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف.
مثل هر کار سنگین دیگری، برای ساخت این تئاتر چالشهایی داشتیم.

چالش اول تهیه نمایشنامهای مناسب بود. نمایشنامهای که نیاز داشتیم باید هم جذاب میبود و هم محتوای مدنظرمان را میداشت. نمیخواستیم مثل بعضی از کارهای هنری، به هر قیمتی مردم را بخندانیم. هنر این نیست که به بهانه خنداندن مردم از روی خطوط قرمز رد شویم. اعتقاد ما این است که باید در عین رعایت حریمها، کاری جذاب ارائه دهیم.
البته این کار باید محتوای خوبی که مدنظرمان بود را هم میداشت؛ نه مثل بعضی کارهای هنری که از ابتدا تا انتها هیچ پیام خاصی برای مخاطب نداشته و یا بدتر از این، پیام نادرستی به مخاطب انتقال میدهد.
بنابراین باید روی هر سه جنبه - یعنی رعایت حریمها، جذابیت و محتوای خوب و مناسب - کار می کردیم و در نهایت به نمایشنامهای می رسیدیم که شامل تمام اینها باشد.
از این نظر کار ما از کار برخی هنرمندان سختتر و البته باکیفیتتر است و سطح گروه هنریمان نیز از سطح گروههایشان بالاتر. ساخت کارهای هنریمان نیز، هم نیاز به فکر بیشتری دارد و هم نیاز به زمان طولانی تری. اما در نهایت، محصول گروه ما و گروه هایی از این دست، بسیار بهتر، پرطرفدارتر و ماندگارتر خواهد بود.
به هر حال دست به کار شدیم و اولین قدم را با تهیه طرح اولیه نمایشنامه برداشتیم. این طرح دیالوگهای بامزهای داشت اما کوتاه بود. مرحله بعدی این بود که تئاتر را تمرین کنیم و در حین اجرای تمرین، کم کم طرحمان را پرورش دهیم.

ابتدای هفته قبل، شروع این مرحله بود. از آن موقع، هر شب در حسینیه شهدای گمنام روستا جمع میشویم و تمرین میکنیم.
در حین تمرین، ایدههای مختلفی برای تغییر دیالوگها و نحوه اجرای آنها به ذهنمان میرسید. بنابراین جزء به جزء نمایشنامه را در حین اجرا مورد بازبینی قرار داده و در صورت نیاز تغییر میدادیم.
چالش دوم ما انتخاب بازیگر بود. در طی روزهایی که درگیر تمرین هستیم، چند بار بعضی از بازیگران را به دلایل مختلف تغییر دادیم.
بعضی از بازیگران به دلیل مشغلههای شخصی از بازیگری انصراف دادند. بعضیها هم مهارت های لازم برای این کار را نداشتند. بعضی از آنها هم در طی کار تغییر نقش دادند.
همه این تغییر و تبدیلها در نهایت باعث شد هر کس در جای خود قرار بگیرد و به ترکیب پایدار و ثابتی برسیم.
ترکیب درست بازیگران و نمایشنامهای که بارها در حین تمرین مورد بازبینی قرار گرفته در نهایت ما را به نقطه ای که به دنبال آن بودیم رساند. از یک جا به بعد تئاتر حالت پایداری پیدا کرد و جز تغییرات جزیی، تغییر دیگری در آن ندادیم.

اکنون به روزهای آخر تمرین رسیدهایم و کارمان داغداغ و تازه، آماده اجرا و ارائه در موقعیتهای مختلف می شود.
ادعا نمیکنیم بهترین هستیم؛ چون واقعا بهترین نیستیم اما پشتکار و انگیزه قرار گرفتن در جمع بهترینها را داریم و همین هم مثل یک موتور پیشران، ما را به پیش میبرد و انشالله روزی به قلههای موفقیت خواهیم رسید.