
با فرا رسیدن عصر رسانهها، گمان بر این بود که سطح اطلاعات و آگاهی مردم بالا خواهد رفت و عقلانیت در مردم رشد خواهد کرد. تاریکی جهل از میان رفته و صبح علم طلوع خواهد کرد. لکههای خرافات از صفحه ذهن مردم جهان محو شده و نور فکر و عقل جهان را روشن میکند.
در عمل اما اتفاق دیگری افتاد. آنچه در بسیاری از موارد در واقعیت اتفاق افتاد رواج اندیشههای سطحی، خرافات و رذائل اخلاقی بود. رذائلی همچون حرص و طمع، حسد، خودنمایی و غرور.
رسانهها، خصوصاً با گسترش شبکههای اجتماعی، در بسیاری از موارد شیرینی زندگی را از بین بردند. شاید در هیچ عصری مانند عصر ما مردم از زندگی خود ناراضی نباشند و این در حالی است که در هیچ عصری مثل عصر ما زندگی به این اندازه راحت نبوده. پس چطور میشود که در عین اینکه بیشتر از تمام انسانهای گذشته امکانات داریم اما بیشتر از همه آنها از زندگی مینالیم و ناراضی هستیم؟
موج نارضایتی از زندگی چنان فراگیر شده که هر کس تلاش میکند در این مسابقه از بقیه سبقت بگیرد. همه دنبال این هستیم که ثابت کنیم بدبختتر از ما وجود ندارد. بسیاری از ما در هر سمت و موقعیت اجتماعی و مکانی دنبال نقاط ضعف خودش و فضایی که در آن قرار دارد میگردیم و آن را به رخ دیگران میکشیم.
نالیدن از زندگی فضیلت شده و کسانی که به زندگی امیدوار هستند تعدادشان رو به کاستی گذاشته. هر کس از اتفاقات خوب حرف میزند به نادانی متهم میشود و به هر کس که به زندگی خوشبین است نگاه تحقیرآمیز میکنیم و او را انسان سالمی نمیدانیم.
همه در گرداب سهمگین میانه دریاهای تاریک و سیاه ناامیدی و نادانی که از چشمهسارهای گندیده برخی رسانهها سرچشمه میگیرد گرفتاریم و دست و پا میزنیم. بسیاری از رسانهها به جای نشان دادن نقاط قوت و زیباییها، با صحبت از نقاط ضعف ذهن ما را سیاه میکنند و ما هم بیرحمانه برایشان لایک و کامنت میگذاریم.
برخی رسانهها با ساختن تصویر غیر واقعی از یک زندگی ایده آل، توقع ما را آنچنان بالا بردهاند که هرگز از زندگی و داشتههای خودمان لذت نمیبریم. این رسانهها نگاه ما را بر نداشتههایمان متمرکز کردهاند تا جایی که هرچه بیشتر زندگی خودمان را توسعه میدهیم باز میبینیم چیزهایی هست که عدهای دارند و ما نداریم و برای همین همیشه از زندگی ناراضی هستیم و همیشه خودمان را با تصویر تخیلی که رسانهها از یک زندگی خوب ساختهاند مقایسه میکنیم و زندگی که میتواند شیرین باشد را به خاطر یک تصور وهمی به کام خود تلخ میکنیم.
رسانه در کنار منافع زیادی که برای زندگی بشر داشته اما مضرات غیر قابل انکاری نیز در زندگی بشر ایجاد کرده که در برخی موارد رسماً به یک فاجعه تبدیل شده.