
چای را که خوردیم، تصمیم گرفتیم دوباره هم چای بخوریم (البته از نظر ادبی، چای را مینوشند اما مردم عادی آن را میخورند. ما هم چای را میخوریم.). دور هم که مینشستیم، بساط چای را بر پی میکردیم و وسط صحبتهایمان، لیوانهای چای بود که مدام پر و خالی میشد و وسط این پر و خالیشدنها، بالاخره صحبتهایمان را شروع کردیم.
- پونزده سالم که بود عضو کتابخونه عمومی شهرمون شدم. اون موقع هنوز بازسازی نشده بود. تو که یادت هست چه شکلی بود؟
همان طور که چای را میخوردم، سری به نشانه تأیید تکان دادم.
- جای قشنگی بود. سالن مطالعه آقایون اون طرف کتابخونه بود و مال خانمها هم اینطرف. سمت آقایون به بیرون چهار گنج تا پنجره داشت. نورگیرش خوب بود. ویوی قشنگی داشت. البته خیاط بزرگی نداشت. عرض حیاط خیلی کم بود. از اینطرف تا اون طرف شاید سه متر بیشتر نمیشد. خب البته طولش خیلی بزرگ بود. اون پشت هم یه سالن دیگه بود که یه مدت سینما شده بود. یادته؟
دوباره سرم را به نشانه تأیید تکان دادم.
- آره. یادمه.
- خب البته که من فقط یکبار تو اون سالن رفته بودم ولی خب... بگذریم. فعلاً به سالن کاری نداریم. داریم درباره کتابخونه صحبت میکنیم. وارد کتابخونه که میشدی، سمت راست، اتاق مسئول کتابخونه بود که کتابهای امانت گرفته شده رو ثبت میکرد و یا اگر کسی کتابش رو آورده بود براش برگشت میزد. فکر کنم اون موقع دوتا خانم مسئول بودن و البته یک آقا که همسر یکی از همون خانمها بود. سمت چپ هم یک راهرو بود که به اتاق کتاب کودکان و بعد هم به آبدارخونه میرسید. یک در پشتی هم همون جا بود که به پشت کتابخونه باز میشد. اونو فکر کنم تو ندیده بودی. از اون در که بیرون میرفتی سرویسهای بهداشتی، سمت چپت قرار داشت. یکی برای خانمها و یکی برای آقایون.
- خوب همه چیزو یادته!
- آره دیگه! بعضی وقتا میرفتم گشت میزدم تو ساختمون و سوراخسمبهها رو کشف میکردم. اینم یادگار همون کنجکاویهاست دیگه! بههرحال روزی که برای اولینبار اون جا رفتم، بهخاطر علاقهای که خودتم می دونی به فیزیک داشتم، مستقیم سراغ کتابای فیزیک رو گرفتم. اون موقع البته بعضی کتابای فیزیکش تعریفی نداشت. قدیمی بود و البته نامفهوم. شاید هم برای من نامفهوم بود؛ چون تازه اول دبیرستان بودم و چیز زیادی هم از فیزیک نمیفهمیدم...
... یه کتاب بود که درباره خواص انواع و اقسام ماده از جامدات و مایعات و گازها گرفته تا پلاسما و اینطور چیزها صحبت میکرد. خواص کلی ماده دیگه رو هم گفته بود که دیگه اصلاً سر در نمیآوردم. بههرحال باهاش ارتباط نگرفتم و خوشم نیامد و لی بازم ادامه دادم.
... کتابای فیزیک دیگهای رو هم خوندم. هر چیزی درباره فیزیک پیدا میکردم بهش نیمنگاهی میانداختم. اگر میفهمیدمش و ازش خوشم می اومد که تا آخر می خوندمش و اگر هم خوشم نمی اومد – که البته تقریباً همیشه هم همین طور بود – ولش میکردم و میرفتم سراغ کتاب بعدی.
... طول کشید تا فهمیدم خیلی به فیزیک علاقه ندارم. اون طور که فکر میکردم هم عاشقش نبودم. فقط یک کنجکاوی برای شناخت جهان بود. همین. کنجکاوی که می تونست با خیلی از علوم دیگه هم برآورده بشه و حتماً لازم نبود فیزیک بخونم. خب... می دونی که هر علمی در واقع برای شناخت جهانه. اصلاً علوم به وجود آمدن تا ما جهانمون رو بشناسیم وگرنه چه دلیلی داشت که آدما بخوان یه علم جدید اختراع کنن؟
... علاقهام به فیزیک رو گذاشتم یه گوشه و سراغ کتابای دیگه رفتم. یه چیزی بود که می دونستم بهش علاقه دارم؛ اما نمیدونستم چی هست؟ یه چیزی بود که توی فیزیک بود ولی نبود. یه قسمتی ازش توی فیزیک بود و یه قسمت دیگه اش نه! جایی که قرار بود کلیات فیزیک رو بخونم و دنیا رو بشناسم خیلی جذاب میشد؛ اما جاهایی که به محاسبات ریز و جزئی میرسید دیگه اون جذابیت قبل رو نداشت.
... عجب گیری کرده بودم. خودمم نمیدونستم چهم شده. وقتی از فیزیک فاصله میگرفتم حس خوبی نداشتم و دوست داشتم بهش برگردم؛ اما وقتی به سراغش میرفتم دوباره علاقهمو از دست میدادم. واقعاً داستان عجیبی بود.
... خلاصه سراغ کتابای دیگه هم رفتم. از تاریخ گرفته تا رمان و داستان و ریاضی. این یکی آخری بیشتر از فیزیک بهم چسبید. هر چند الان دیگه بهش علاقه زیادی ندارم؛ ولی او موقع واقعاً عاشقش شدم. برای اولین تجربه هم مستقیم رفتم سراغ غول مرحله آخر. حساب دیفرانسیل و انتگرال! اونم وقتی هنوز حسابان رو نخونده بودیم. میخواستم ادای آدمای خیلی فهمیده رو دربیارم. البته اون موقع واقعاً فکر میکردم میتونم این چیزا رو بفهمم؛ اما شاید داشتم اشتباه میکردم.
... خب راستش خیلی هم اشتباه نمیکردم. واقعاً بعضی قسمتاش رو میفهمیدم؛ اما کمکم که جلو میرفتم مثل این بود که تو سراشیبی قدم گذاشتم. هر چی جلوتر میرفتم قدمزدن سختتر میشد. هر چی بیشتر می خوندم، دیگه داشتم کم میآوردم. استادی هم نداشتم و یه جورایی کفگیرم داشت به ته دیگ میخورد. انگار از یه جایی به بعد داشتم تحلیل ریاضی ام رو از دست میدادم. از یه جایی به بعد دیگه اون دقت ریاضی رو نداشتم. همین طور برای خودم حل میکردم و جلو میرفتم و همیشه به یه مانع سخت برخورد میکردم. نمی تونستم جلوتر برم و بعد همه چیز خراب میشد. روحیهمو از دست میدادم و نمی تونستم ادامه بدم. اون وقت بود که واقعاً حالم بد میشد چون...