خودخوری
نمی‌دانم چرا بعضی وقت‌ها ترجیح می‌دهیم به جای حل مشکل، یک جا بنشینیم و فقط غصه بخوریم! اینجور وقت‌ها دنبال مقصر می‌گردیم و سهم خودمان در به وجود آمدن آن مشکل را نادیده می‌گیریم. فکر می‌کنیم اگر بنشینیم و غصه بخوریم همه چیز درست می‌شود. مدام خودخوری می‌کنیم، اتفاقات بد گذشته را در ذهنمان بارها و بارها از اول تا آخر مرور می‌کنیم و غصه می‌خوریم.
به دلیلی که نمی‌دانم، ذهن ما به سمت افکار منفی بیشتر از افکار مثبت گرایش دارد. بنابراین باید مراقب افکاری که وارد ذهنمان می‌شود باشیم. خصوصاً در جامعه امروز که منفی‌بافی و غر زدن نُقل همه محافل شده. تقریباً هر جا می‌نشینیم مردم شروع به غر زدن می‌کنند و جالب اینجاست که هر کس سعی می‌کند خود را بدبخت‌تر از دیگران نشان دهد.
انگار مسابقه نالیدن برگزار کرده‌اند و در یک رقابت نفس‌گیر هر کس خود را بیچاره‌تر معرفی کند برنده است. آن قدر از زندگیشان می‌نالند که هر کس نداند فکر می‌کند شب‌ها در پیاده‌روها و جوی‌های آب می‌خوابند و روزها در حالی که با لباس‌های پاره در کوچه و خیابان پرسه می‌زنند، دست گدایی‌شان به طرف مردم دراز است اما بعد از تمام شدن مسابقه نالیدن، هر کس سوار ماشین شخصی و بعضاً مدل بالای خود می‌شود و به سمت خانه شخصی‌اش حرکت می‌کند تا به اندازه کافی استراحت کند و فردا به موقع به اداره برسد!
کم دیده‌ام کسانی را که از زندگی خود راضی باشند و خدا را به خاطر آنچه دارند شکر کنند. یکی از این افراد، راننده تاکسی اسنپی بود که با پراید تقریباً قراضه‌اش دنبالم آمد.
موقع حرکت به سمت مقصد سر صحبت را با او باز کردم و سوال کردم که آیا از کار در اسنپ و به عنوان راننده تاکسی راضی هست و یا خیر! می‌خواستم دیدگاه او را درباره زندگی فعلی‌اش بدانم.
راننده میانسال توضیح داد که کار او در اصل کشاورزی است و فقط گاهی اوقات و به عنوان دستگرمی مسافر هم جابجا می‌کند. با این حال خیلی از زندگیش راضی بود و طوری حرف می‌زد که انگار ثروتمندترین فرد ایران است.
اگر یک بار به جای منفی‌بافی، بدبینی و غر زدن تصمیم بگیریم عاقلانه مشکل خود را بررسی کنیم و با توکل بر خدا و مثبت‌اندیشی دنبال راه حل بگردیم، قطعاً مشکلات زندگی، یکی یکی از پیش پایمان برداشته خواهد شد.
بسیاری از مشکلات زندگی، نتیجه رفتار نادرست و دیدگاه‌های غلط خود ماست و حل آن، راهکار خود را دارد اما قطعاً آن راهکار، نالیدن و غر زدن نیست. غر زدن نه تنها کمکی به حل هیچ مشکلی نمی‌کند بلکه توانی که باید صرف حل مشکل به روش درست شود را از انسان می‌گیرد و هدر می‌دهد.
