ویرگول
ورودثبت نام
صدرا
صدرانوشتن، قدم گذاشتن در دنیای بی‌انتهای واژه‌هاست. جایی که کلمات جان می‌گیرند و افکار نویسنده را تا کرانه بی‌کرانه جهان می‌برند...
صدرا
صدرا
خواندن ۴ دقیقه·۱۹ روز پیش

خداحافظ رفیق - قسمت دوم

خداحافظ رفیق
خداحافظ رفیق

در گوشه‌ای از «پاتوق»، شیرهای آب قرار داشت. دو ردیف شیر آب بود. یک ردیف برای شستن دست‌ها و وضوگرفتن و ردیف دیگر برای شستن ظرف‌ها. جلوی یکی از همان شیرهای ردیف دوم مشغول شستن دست‌هایم بودم که «آقای باغبان» جلو آمد. او بزرگ‌ترین طلبه شهرستانی مدرسه بود. فقط یک سال از من بزرگ‌تر بود؛ اما به‌هرحال بزرگ‌تر همه ما شهرستانی‌ها بود. طلبه خوش برخوردی بود و هوای ما را داشت. به شوخی به او «بابای مدرسه» می‌گفتیم. مسئولیت‌پذیری بالایی داشت. اخلاقش نرم بود. به‌سختی از کوره در می‌رفت و با همه مدارا می‌کرد. ما هم به او اعتماد داشتیم و برای ما مورداحترام بود.

- علی رحیمی فوت کرده!

بدون هیچ مقدمه‌ای، رفت سر اصل مطلب!

- چی؟!

آن روزها مدرسه ما دو تا «علی رحیمی» داشت. یکی هم پایه ما بود و یکی تقریباً داشت سطح یک را تمام می‌کرد. شاید هم تمام کرده بود و آن موقع سطح دو را می‌خواند. به‌هرحال دو تا بودند.

نمی‌دانستم منظورش کدام علی رحیمی است و اصلاً این خبری که داد یعنی چه؟ نمی‌شود به همین راحتی و بدون مقدمه چیزی خبر مرگ کسی را داد. چیزی این وسط عجیب بود.

- علی رحیمی خودمون یا اون علی رحیمی دیگه.

- نه. علی رحیمی شما!

گیج شده بودم. چیزی این وسط جور در نمی‌آمد. «علی رحیمی ما» که سه روز قبل صحیح‌وسالم بود. مشکلی نداشت. سر کلاس حاضر می‌شد. فعالیت‌های همیشگی‌اش را داشت و... . یک‌دفعه چه اتفاقی افتاده بود؟

- چی شد دقیقاً؟

- برای کار جهادی رفته بود. تصادف کرده و فوت کرده!

ای بابا! بدتر شد که. خیلی مبهم بود. نمی‌دانم چرا درست و واضح توضیح نمی‌داد. «تو اردوی جهادی تصادف کرده و فوت کرده» به هزار مدل مختلف می‌توانست اتفاق بیفتد. اصلاً آیا واقعاً اتفاق افتاده بود؟

هنوز باور نمی‌کردم حقیقت داشته باشد. انگار همه چیز یک شوخی بزرگ بود. یک تصمیم وحشتناک از قبل برنامه‌ریزی‌شده برای ترساندن بقیه. «علی رحیمی» رفیق گرمابه گلستان من نبود؛ اما بعداً فهمیدم حتی رفقای صمیمی‌اش هم اول کار این حرف‌ها را باور نکرده بودند. فکر می‌کردند این هم یکی از نقشه‌های خودش است. بعضی‌ها فکر می‌کردند شاید برای کار فرهنگی مهمی از کشور خارج شده و این داستان را سر زبان‌ها انداخته تا بقیه پیگیرِ نبودنش نشوند.

راه افتادم و در مدرسه گشتی زدم. با چند نفر دیگر از طلبه‌ها هم صحبت کردم. می‌خواستم ته و توی ماجرا را دربیاورم. متأسفانه هیچ‌کس اطلاع درستی نداشت فقط این‌قدر فهمیدم که تا آن موقع، پدر و مادرش هم از اتفاقی که افتاده بود بی‌خبر بودند. معلوم نبود چه‌کار کرده بود که حتی پدر و مادرش هم نمی‌دانستند و حالا قرار بود ناگهان با خبر فوت فرزندشان مواجه شوند.

خلاصه آن شب گذشت و روزهای بعد از راه رسید. ماجرا هم مثل یک پازل، آرام‌آرام در گذر آن چند روز مشخص شد. معلوم شد او و دو نفر دیگر از دوستانش که هر دوتا هم طلبه همان مدرسه و هم‌کلاسی‌های خودمان بودند، سه‌نفری بدون اطلاع خانواده راهی زاهدان می‌شوند.

از مشهد تا زاهدان! نزدیک به هزار کیلومتر! تقریباً دوازده ساعت رانندگی!

ماشین مال برادر یکی از همین سه نفر بوده. یک پژو ۲۰۶ بدون صندوق سفید. راننده هم خود همان طلبه بوده که ماشین را از برادرش گرفته بود.

این گروه سه‌نفره پنج‌شنبه وارد زاهدان می‌شوند. می‌خواستند برای اردوی جهادی که قرار بود برگزار شود برنامه‌ریزی کنند. در یک روز کارشان را انجام می‌دهند و بدون استراحت، دوباره همان مسیر هزارکیلومتری را بر می‌گردند. این بار هم با همان راننده!

راننده در خراسان جنوبی و بعد از سه ساعت رانندگی که هوا تاریک هم شده بوده، کم‌کم خوابش می‌برد و ماشین از جاده منحرف می‌شود. یکی از این سه نفر که عقب نشسته بوده به بیرون پرتاب می‌شود و بعد از آن تا شش ماه ویلچرنشین بوده. راننده هم می‌تواند خود را نجات دهد اما «علی رحیمی» که کمربند هم بسته بوده نمی‌تواند کمربند را باز کند. ماشین آتش می‌گیرد و... .

روزهای بعد از آن، روزهای غمگینی بود. با اینکه «علی رحیمی» هیچ‌وقت رفیق صمیمی من نبود؛ اما برای او خیلی گریه کردم. بیشتر از هر کس دیگری در زندگی‌ام که از دستش داده بودم.

تشییع‌جنازه‌اش هم شلوغ بود. همین نشان می‌داد چقدر محبوب بوده. مراسم از حسینیه پیروان دین نبوی در خیابان نواب (همان پایین خیابان) شروع شد و در نهایت، پیکرش برای همیشه در قبرستان خواجه ربیع آرام گرفت.

روحش شاد!

شش ماه بعد، تقریباً خرداد سال نود و شش برای دیدنش رفتم و چه زود پیدایش کردم. خفته در میان سرمای خاک و عروج کرده از دل گرمای آتش! چه تضاد عجیبی!

روزی که پیکرش ذره‌ذره در دل خاک پنهان می‌شد، با خودم فکر می‌کردم که حالا باید سال‌های طولانی عمرمان را با خاطرات همیشه مانایش سپری کنیم. مسیری که بدون او طی خواهد شد و آینده‌ای که بدون او از لحظه‌لحظه‌اش گذر می‌کنیم.

ده سال از آن روز می‌گذرد. ده سالی که با تمام فراز و نشیب‌هایش بر ما گذشت؛ اما او از آسمان‌ها و در دنیایی برتر از این دیار خاک، در تمام این سال‌ها نظاره‌گر ما بوده. ما که زمانی کوتاه را با او سپری کردیم و او به‌تنهایی مسیر دیگری را در پیش گرفت.

سال‌ها خواهد گذشت. سال‌های بیشتری از پی سال‌های گذشته خواهد آمد؛ اما یادش هرگز زیر این کوه لحظه‌های از پی هم هرگز فراموش نخواهد شد.

چند سال بعد از رفتنش مستندی از زندگی کوتاه و پربارش ساختند که از صداوسیما هم پخش شد. آن را هم در انتهای همین پست تقدیم نگاه خوانندگان می‌کنم.

روحش شاد...

و یادش گرامی باد...

https://www.aparat.com/v/d5623cb

رفیقمدرسهمرگحوزه علمیهخاطره
۰
۰
صدرا
صدرا
نوشتن، قدم گذاشتن در دنیای بی‌انتهای واژه‌هاست. جایی که کلمات جان می‌گیرند و افکار نویسنده را تا کرانه بی‌کرانه جهان می‌برند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید