
سال نود و پنج، پایه سوم حوزه بودیم. از آن جمع که دو سال قبل در آن جلسه گروهبندی برای اولینبار همدیگر را دیده بودیم، تعدادی دیگر در میان ما نبودند. یکی از رفقا بعد از یک سال، با خانوادهاش به قم رفت و طلبه آن جا شد. یکی دیگر هم که با چند نفر از رفقایش با هم از دبیرستان شهید مطهری به حوزه آمده بودند، بعد از یک سال از حوزه برگشت و دوباره راهی دبیرستان و بعد از آن هم دانشگاه شد.
گروههای مباحثه هم تغییر کرده بود. گروه دونفره من و آقای اراده، حالا سهنفره شده بود. یکی از بچههای دبیرستان شهید مطهری هم به جمع دونفره ما اضافه شده بود. هم استانی خودمان بود که چند سال قبل با خانوادهاش به مشهد مهاجرت کرده بودند. پدرش طلافروشی داشت و وضع مالیشان خوب بود.
این هم مباحث جدید چون قبلاً در دبیرستان شهید مطهری، علم انسانی خوانده بود از ما دو نفر که قبلاً رشته ریاضی بودیم جلوتر بود. خیلی از درسهای صرف و نحوی که ما تازه داشتیم میخواندیم را خوانده بود. حتی به ما تدریس هم میکرد!
بههرحال گروه خوبی بودیم و آن سال هم سال خوبی بود. یکی از کتابهای درسی آن سال، کتاب عقاید آیتالله مصباح رحمةاللهعلیه بود. کتاب روان و البته پر مطلبی بود. بر خلاف خیلی دیگر از کتابهای درسی حوزه، به زبان فارسی نوشته شده بود. برای همین بعضی از طلبهها پیشنهاد داده بودند که آن را بدون استاد و بهصورت خودخوان بخوانند. طبیعی هم بود. برای ما که صبح تا شب با متنهای عربی قدیمی سروکله میزدیم، خواندن متن فارسی کاری نداشت. راحت میتوانستیم کتاب را بخوانیم و چند ماه بعد هم همه را با هم امتحان بدهیم و تمام.
استاد اما مخالف بود. این پیشنهاد، روال درسی حوزه نبود. قرار هم نبود استاد فقط همان متن کتاب را توضیح دهد. مطالب دیگری هم بود که اضافه بر آن در کلاس مطرح میشد.
سهشنبهشب، به روال هر هفته کلاس تشکیل شد. اول کلاس دوباره با همین بحث شروع شد. چنددقیقهای همینطور گذشت و بالاخره درس شروع شد. «علی رحیمی» ته کلاس روی زمین نشسته بود. معمولاً در حوزههای علمیه، زمین را با موکت فرش میکنند. برای همین ما در طول روز کمتر پیش میآمد که کفش یا دمپایی داشته باشیم. تمام مسیرهایی هر روز مورداستفاده طلبهها بود فرش شده بود. حتی گوشههای حیاط هم فرش شده بود و برای رفتن از این قسمت ساختمان به قسمت دیگر لازم نبود کفش داشته باشیم.
سر کلاسها هم میتوانستیم بین نشستن روی صندلی یا زمین، یکی را انتخاب کنیم. معمولاً روی صندلی مینشستیم؛ اما وقتی که کسی مریض میشد یا حتی بدون دلیل خاص، نشستن روی زمین را انتخاب میکردیم.
«علی رحیمی» طلبه جوان پر انرژی و پر انگیزهای بود که از علومانسانی وارد حوزه شده بود. بسیجی فعالی هم بود. تریس مدیریتی داشت و معمولاً در یک گروه، آن جمع را مدیریت میکرد. از همه تواناییها و استعدادها هم استفاده میکرد. در همان سالها هم مسئولیت تشکیل بسیج مدرسه علمیه ما را به عهده گرفت.
من جمعه هر هفته برنامه خاصی داشتم. صبحها تا نزدیک ظهر در مدرسه بودم. نزدیک ظهر، ربای شرکت در نمازجمعه، پیاده راهی حرم میشدم. بعد از نمازجمعه هم به کتابفروشیهای اطراف حرم سر میزدم. آخرسر هم چیزی برای ناهار میخوردم و پیاده به مسیری را انتخاب میکردم و راه میافتادم. هم ورزش بود و هم تفریح. همان مسیر را تا جایی که خیلی از مدرسه دور نمیشدم ادامه میدادم و بالاخره نزدیک غروب به مدرسه میرسیدم.
آن روز هم طبق برنامه هر هفته به مدرسه برگشته بودم. همیشه مدرسه آن موقع روز خلوت بود. طلبههای کمی حضور داشتند و مسئولین هم نبودند. غروب آن روز اما بر خلاف تمام هفتههای قبل، چراغ اتاق مدری روشن بود. گرده را کشیده بودند و معلوم نبود آن جا چه خبر است؛ اما با همان وضعیت هم میشد فهمید چند نفر در اتاق مدیر دور میز نشستهاند و معلوم بود جلسهای هست.
توجهی نکردم و وارد نمازخانه شدم. اوضاع مشکوک بود. اضطراب پنهانی در فضای آن جا وجود داشت. رازی بود که همه میدانستند؛ اما هیچکس نمیخواست درباره آن حرفی بزند. کمکم داشتم شک میکردم. مطمئن بودم اتفاقی افتاده. حضور آن موقع شب مدیر، جلسه با کسانی که نمی دانشتم چه کسانی هستند، فضای غیرعادی مدرسه. همه داشت خبر از یک اتفاق بد میداد.
چه بود؟ هنوز معلوم نبود...