اکسیژن
وجود درختان برای بقای جانوران از آن جهت اهمیت دارد که اکسیژن مورد نیاز برای آنها را فراهم می‌کند. همه این را به خوبی می‌دانیم ولی با این حال هستند کسانی که بی‌رحمانه به جان درختان می‌افتند و تنه آنها را از دم تیغ تیز تبر می‌گذرانند. بسیاری از ما اگرچه این چنین رفتاری با درختان نداریم اما نسبت به آنها بی‌تفاوتیم و قدرشان را نمی‌دانیم.
این چنین است داستان فرهنگ و فعالیت فرهنگی در جامعه ما!
همه ما از چشمه‌سار فرهنگ جامعه می‌نوشیم و تحت تاثیر آن قرار داریم. فرهنگ جامعه و خانواده، اخلاق، رفتار و عادات ما را شکل می‌دهد و خطوط قرمز زندگی را برایمان ترسیم می‌کند.
فرهنگ، ضامن پیشرفت یا موجب سقوط یک جامعه و بالاتر از آن، یک تمدن می‌گردد.
ارزش یک فرد، خانواده و جامعه به فرهنگ آن است؛ چه اینکه همه در نگاه اول به خلق و خو و عادات آن فرد و جامعه می‌نگریم و با توجه به آن، نسبت به آن فرد و جامعه قضاوت می‌کنیم.
فرهنگ، مثل خون جاری در رگ‌هایمان و بالاتر از آن، مثل اکسیژن اطراف ماست. خون بدن و اکسیژن هوا اگر آلوده باشد انسان بیمار می‌شود و هیچ نسخه و دارویی نجات بخش نخواهد بود. به همین صورت، اگر فرهنگ یک جامعه، فرهنگ غلطی باشد، تا اصلاح نشود هیچ نسخه‌ای برای حل مشکلات جامعه راهگشا نیست.
شخصاً اعتقاد دارم بخش بزرگی از مشکلات اقتصادی ما نیز ناشی از مسائل فرهنگی است. بسیاری از ما در بعد اقتصادی زندگی، راحت طلب شده‌ایم و دنبال کار آسان با درآمد بالا می‌گردیم. اعتقادی به تلاش نداریم و عادت کردیم به جای سخت کوشی، گوشه‌ای بنشینیم و غر بزنیم. بقیه را مقصر بدانیم و راه حل مشکلات خود را در جای نابجایی بجوییم. به جای اینکه رو به کارهای تولیدی که - طبیعتاً سخت‌تر هم هست - بیاوریم، گوشه‌ای می‌نشینیم و علاوه بر غر زدن، چشم به خارج کشور داریم. فکر می‌کنیم اگر مذاکره کنیم و دار و ندارمان را به پای اروپا و آمریکا بریزیم، همه مشکلات ناگهان حل می‌شود و بدون ذره‌ای زحمت، به جایی می‌رسیم که پولمان از پارو بالا می‌رود.
باید بپذیریم که توقعات مادی ما ایرانی‌ها در چند سال اخیر به شدت بالا رفته و بسیاری از جوانان کشور، در رویاها سیر می‌کنند. هیچکس به آنچه دارد راضی نیست. مسابقه جمع کردن مال راه انداخته‌ایم و در این راه به یکدیگر نیز رحم نمی‌کنیم. هر کداممان برای برآورده کردن توقعات سرسام آورمان به دیگران فشار می‌آوریم و دنبال بیشتر جمع کردن هستیم.
هیچ کدام از این مسائل، اقتصادی نیست. راحت طلبی، غر زدن، حرص، توقعات زیاد، انتظار حل مشکلات از خارج کشور، همه و همه به فرهنگ و طرز فکر جامعه‌مان برمی‌گردد اما چون کار فرهنگی و اصلاح فرهنگ‌های اشتباه، کاری است که نیاز به تلاش زیاد و صبر و حوصله بسیار دارد، ترجیح می‌دهیم به جای تمرکز بر حل این مشکلات، همه را به نام مشکلات اقتصادی فاکتور کنیم و چون مسئولیت حل مشکلات اقتصادی را صرفاً بر عهده دولت می‌دانیم، گوشه‌ای می‌نشینیم و غر می‌زنیم و انتظار داریم دولت به تنهایی و یا از طریق قربانی کردن دستاوردهای کشور در راه مذاکره، همه مشکلاتمان را حل کند.
با این همه، منکر کم کاری برخی مسئولین و تصمیمات غلطشان نیستم. آنها نیز وظیفه دارند در این راه با تمام توان قدم بردارند و هیچ بهانه‌ای از طرفشان قابل قبول نیست؛ چرا که اگر قرار بود تحریم‌ها مانع پیشرفت اقتصادی کشور باشد اول باید بخش نظامی کشور را از کار می‌انداخت و اگر قرار بود مذاکره مشکلات کشور را حل کند، سال‌ها قبل باید این اتفاق می‌افتاد.
با این حال چون کار فرهنگی کاری ریشه‌ای است، کمتر کسی اهمیت آن را آنگونه که واقعاً هست درک کرده و حاضر است در این زمینه کار کند.
کار فرهنگی، کار در عمیق‌ترین لایه‌های زندگی یک جامعه و فرد بوده و از این نظر مانند ریشه‌های یک درخت است.
ریشه‌های درخت در عمق خاک قرار داشته و جلوی چشم نیست اما هر آنچه از درخت می‌بینیم، تنه، برگ‌ها، میوه‌ها، همه و همه از صدقه سر ریشه وجود دارند و رشد می‌کنند. به همین صورت نیز فرهنگ در تار و پود فکر، رفتار ،عادت‌ها و هنجارهای ما نفوذ کرده و بسیاری از فرایندهای جامعه را هدایت می‌کند.
از این رو و با توجه به تمام آنچه گفته شد، اهمیت کار فرهنگی و وجود مراکز فرهنگی به خوبی معلوم می‌شود.
مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار نیز با توجه به همین مسائل و در راستای حل همین مشکلات تاسیس شده و فعالیت می‌کند.
باشد که روزی شاهد توجه تام و تمام به مسئله فرهنگ از جانب مردم و مسئولین باشیم و به این مسئله مهم آنطور که شایسته است پرداخته شود…
