
از تئاتر تا فیلم...
تیم رسانه «مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار» از ابتدا تیمی قوی بود و زیرساختهای فکری و استعدادهای زیادی برای شروع رسمی فعالیت خود داشت اما چون امکانات زیادی نداشتیم، در هر مناسبت فقط به طراحی و اجرای تئاتر فکر میکردیم.
دلیل دیگر هم این بود که آن موقع اصلاً به ضبط سناریوهای بینظیر خودمان فکر نمیکردیم. سناریوهایی که به قدری حساب شده و جذاب طراحی شده بود که ما را از ابتدای شروع فعالیتمان تاکنون، روی صحنه برگزاری مراسمات شاد ملی و مذهبی ماندگار کرده. تئاترهایی که میساختیم آنقدر برای مردم و خصوصاً کودکان و نوجوانان جذاب بود که همیشه یکی از دلایل شلوغی ویژه مراسمات روستا، همین تئاترها بود. فقط کافی بود اعلام کنیم در مراسم پیش رو، تئاتر هم در برنامه داریم. آن وقت میتوانستیم مطمئن باشیم جمعیت خوبی برای مراسم خواهند آمد.

جذابیت تئاترهایمان آن قدر بود که وقتی تئاتر را اجرا میکردیم باید به فکر نیروی انتظامات برای کنترل کودکان و نوجوانان میبودیم و البته که گاهی هم تلاشهایمان به جایی نمیرسید و بچههای گوشی به دست که میخواستند از صحنهصحنه تئاتر فیلم بگیرند نزدیک بود کل صحنه را از جا بکَنند. دقیقاً اتفاقی که یک بار تقریباً افتاد. آن روز موضوع تئاتر ما به دفاع مقدس مربوط میشد. برای کنترل بچهها، دو نیمکت فلزی، با فاصله از صحنه اجرای تئاتر و در جلوی آن گذاشته بودیم که کسی از آنجا جلوتر نیایند و فضا برای اجرا داشته باشیم ولی با شروع اجرا، در حالی که هر کدام سعی میکرد از بقیه جلوتر بنشیند و صحنه را از فاصله نزدیکتری ببیند، داشتند نیمکتها را با فشار جمعیت خود جابجا میکردند و فضا ر لحظه برای بازیگران تنگتر میشد تا جایی که در نهایت رسماً بیخ گوش بازیگران و بدون فاصله از آنها نشسته بودند.
متاسفانه به همان دلایلی که گفتم هیچ نشانی از آن سناریوهای شگفتانگیز، نه بر صفحه کاغذ و نه در قاب دوربین باقی نماند اما بالاخره رسید روزی که تصمیم گرفتیم در کنار تمام عوامل تئاتر، فیلمبردار و تدوینگر هم داشته باشیم و البته سناریوهای خودمان را هم باید مرتب و منظم مینوشتیم و نگه میداشتیم.
همه کارها به سرعت انجام شد و اولین قدم را با ساختن قسمت اول از مجموعه نمایشی خانواده چت برداشتیم. داستان خانواده چهار نفرهای به نامهای «پت» (پدر)، «مت» (مادر)، «چت» (فرزند اول) و «کامران»!!! (فرزند دوم).
«چت» پسری تنبل است که هر روز تا ظهر میخوابد و بعد از بیدار شدن، تا شب با گوشی ور میرود و با بقیه در فضای مجازی چت میکند. برعکس او، «کامران»، پسر دوم خانواده، پسری سختکوش و پرتلاش است که علاوه بر درسخواندن، پا به پای پدر کار میکند و وقت خود را هدر نمیدهد.
در قسمت اول این مجموعه نمایشی نصیحتهای پدر و راه حلهای مادر نتیجه نمیدهد و در نهایت مجبور میشوند چت را دو نفری گرفته و به مطب دکتر مراجعه کنند.
در قسمت دوم، دکتر با معاینات مختلف و داروهای گوناگون هم حریف عادت بد چت نمیشود ولی در نهایت راه حل مشکل را پیدا میکند و قرار میشود به همراه خانواده چت آن را اجرایی کنند. اجرای این راه حل مشکل، موضوع قسمت سوم این مجموعه است که در آینده نزدیک اکران خواهد شد.
با روی کار آمدن دولت آقای پزشکیان و اظهار نظرهای شگفتانگیز و منحصر به فرد بعضی از سیاسیون درباره سیستم امتیازبندی برای انتخاب کابینه دولت، واحد رسانه «مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار» تصمیم به ساخت مجموعه نمایشی «آقای رئیس» گرفت که وجه نامگذاری آن نیاز به توضیح ندارد. این مجموعه با نگاه نقادانه به موضوعات سیاسی و اجتماعی روز -مانند آنچه گفته شد- و البته به زبان طنز طراحی و اکران میشود.
در این مسیر هرچه جلوتر رفتیم، کیفیت کارمان به لطف خدا بهتر و بهتر شد؛ زیرا اعتقاد ما در کارگروه رسانه «مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار» این است که بخش قابل توجهی از کیفیت یک تولید رسانهای، بستگی به تمرین و تلاشهای متعدد و مستمر داشته و با صرف یادگیری مباحث تئوری قابل دستیابی نیست.

داستان تلاشهای فرهنگی و رسانهای ما هنوز تنها صفحات اول خود را پشت سر گذاشته و صفحات خالی بسیاری بر جا مانده که باید با دستاوردهای بینظیر آینده، به تاریخ پرافتخار «مرکز فرهنگی اجتماعی انتظار» تبدیل شود. تاریخی که امیدواریم روزی رهنمای مسیر پرافتخار مراکز فرهنگی دیگر باشد.