ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا رنجبر آرانی
علیرضا رنجبر آرانیمن معامله‌گر بازارهای سرمایه دیجیتال و یک محقق زندگی هستم. سعی میکنم افق دیدم رو با شما به اشتراک بذارم و براتون ملموسش کنم.
علیرضا رنجبر آرانی
علیرضا رنجبر آرانی
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

نقطه سرِ خط

پتانسیل نهفته‌ واژه پر معنایی که این روزا من خیلی استفاده میکنم.

هیچ کس نمیتونه مدعی بشه که در مقابل منابعش، یعنی زمان و انرژی، از ماکسیمم توانایی و قابلیت هاش داره استفاده میکنه.

اما به این فکر کردیم که برای بازدهی بالا چه چیزهایی وجود دارن که مانع میشن؟ من جواب این سوال رو در غالب چند تا مفهوم براتون بیان میکنم: عدم درک متقابل، عقاید و باورهای اشتباه، و سوء درک تاثیر روابط و موقعیت و جایگاه فردیمون، بر رفتار و عملکردمون.

دیدگاهی از اساطیر، خدایان و موجودات ماوراء رو در نظر بگیرید که ما در مقابل اونها بی ارزشیم. مورچه هایی هستیم که بدنبال قضا و قدریم. میتونیم بگیم این دیدگاه شاید اصلا وجود نداره اما نمیتونیم بگیم که نمیشه لحظه‌ای ناچیز بودنمون رو درمقابل نظام هستی متصور شد!

معجزه روابط لحظه‌ای رقم میخوره که یک جرقه بین دو نفر زده بشه، گفتگوها راه هایی از گره خوردن سرنوشت باشن. و وقتی قدم تو پتانسیل نهفتمون گذاشتیم که نترسیم. آره ترس، ترس از زیر سوال رفتن هویتمون، ترس از دست دادن جایگاهمون، ترس از دست دادن ارتباطاتمون.. شایدم ترس از دست دادن منابعمون؟

به من یاد دادن که از تغییر نترسم، هشدار های ذهنیم رو بشناسیم و براشون راه حل داشته باشم، و با حال خوب مطمعن باشم که دارن اعمال میشن. پس تنها چیزهایی که میمونه منم و داشته هام که به نظر میاد کاری جز آرزو کردن نباید داشته باشن. آرزو کنن، بخوان، و وارد عمل بشن، و این همون پتانسیل نهفتس.

من یاد گرفتم که عقایدم رو بشکنم، کودکی بیش نباشم، و بدنبال جستجو.. یه کودک.. نمیترسه.. میگرده و دنبال لذت، شادی و خوشحالیه.. از لحظه ای که صبح چشماشو باز میکنه تا آخرین توانش در حال تکاپو و فهمیدنه..

حالا باید چیکار کرد؟ باید بود.. بودن رو ادا کرد.. نه بیش از اون چیزی که از ما توقع دارن.. درک کرد.. ادراک رو کنترل کرد.. نه بیش از طرف مقابل.. جایگاهی که در حکم قضاوت‌گر نیست، میپذیره، و خودش رو پست تر از آدمی میدونه که شخصا یه حال بد رو تجربه کرده و مطمعن باشید برای قرار نگرفتن تو اون شرایط سخت و رفتار و عکس‌العمل مناسب، بدنبال یادگیریه..

ولی ما عادت کردیم به تکبّر.. همه چیز دان بودن.. باور کنید یا نه سطح اعتماد به نفس جمعیمون بیش از چیزیه که واقعا هستیم! در مقابل میترسیم، ناراحت هستیم و دائما در حال تحت تاثیر قرار دادن ادراک محیط..! و دریغ از واژه فروتنی..

زندگی رو ما میسازیم، نه من! مورچه هایی باشیم که سرمون تو کار خودمونه، وفادار و فداکاریم.. جان سخت و جان به کف.. کاری نکردیم که حیات بهمون افتخار کنه، ولی دائما در حال مفتخر کردن خودمون تو زندگی هستیم! جایگاه و عنوان پرست نباشیم.. سرباز زندگی بودن سخته اما دلپذیر و باور کنید لذت بخش..

حیات مارو میسازه، نه ما اونو! دست تقدیره که دنیای اطراف مارو به این شکل در اورده.. به اشیاء زندگی و جون داده و فرصت بودن..

اطمینان دارم که امروز من یکی از خاص‌ترین موجودات این طبیعت هستم، با پتانسیل بی شمار برای فراهم کردن فرصت بودن، نه برای گونه خودم بلکه برای برقراری حیات.. برای گرفتن حس هوشمندی و ادراک از دنیای اطرافم.. خودروی شخصیم.. تلفن همراهم.. حتی عینک و خودکارم..

به امید پیوندهای عمیق در یک زندگی ساده. روزی که دادوستدی برای منابع، دردورنجی برای از دست دادنشون، دوزوکلکی برای بدست اوردنشون نباشه. و مطمعن باشید که دنیا داره به همین سمت میره.. حتی بدون ما.. این قانون حیات.. شفافیت در بوجود آوردن عمیق ترین احساسات.

پتانسیل خفته
پتانسیل خفته


تکنولوژیبلاک چین
۱
۰
علیرضا رنجبر آرانی
علیرضا رنجبر آرانی
من معامله‌گر بازارهای سرمایه دیجیتال و یک محقق زندگی هستم. سعی میکنم افق دیدم رو با شما به اشتراک بذارم و براتون ملموسش کنم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید