ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا رنجبر آرانی
علیرضا رنجبر آرانیمن معامله‌گر بازارهای سرمایه دیجیتال و یک محقق زندگی هستم. سعی میکنم افق دیدم رو با شما به اشتراک بذارم و براتون ملموسش کنم.
علیرضا رنجبر آرانی
علیرضا رنجبر آرانی
خواندن ۵ دقیقه·۵ سال پیش

درد و رنج

من هم مثل شما حال خوبی ندارم. شاید عزیزی رو از دست داده باشم، شاید حس ورشکستگی رو، نه مثه بقیه؛ اما درک میکنم. شاید حس ناامیدی، نه به اندازه شما ولی میشناسم، بی حوصلگی، حس بی ارزشی، عدم عزت نفس..، دل شکستگی یا غم‌انگیزترین احساسی که تصور کنید. جای افراد نبودم اما با صحبت میشه انسان هارو درک کرد.

من باور دارم که مهم ترین ویژگی از بشر که میتونه رو دردورنج آدما اثرگذار باشه، نحوه ارتباط برقرار کردن و میزان آگاهی طرف مقابل. شما میتونید موافق نباشید اما ما اینجا بدنبال اثرگذاری هستیم. اینکه چطور بتونیم دردها و رنج‌ها رو تبدیل به لذت و شادی کنیم.

امروز اینکار شاید بی فایده قلمداد بشه، اما ما دنبال عذر و بهونه نیستیم، ارزش آفرینی بواسطه درک انسان. معلومه که خواستن مهمه و میدونیم که میخ آهنی نرود در سنگ. ولی سنگ ها هم به جوانه اجازه روییدن میدهند..

اینکه بتونیم اثری مثبت بذاریم روی حال خوب آدما تازه اول راهه، ما نیاز به تضمینی داریم که مراقب ارزش های موثر باشه، اونها رو حفظ کنه و به نسل بعد منتقل کنه. و فرزندان ما به جای پناه بردن به خدایانی که اونهارو نمیبینن و نمیتونن جواب روزهای بدشون رو بگیرن به تقدیری فکر کنن که ارزش اون از پیش تایید شدست و قدم های اونها مهر تاییدی باشه روی ادراک صحیح بشر و دنیای اطرافش.

دنیا رو اینطور زیبا و بی نقص هم میشه متصور نشد، مردمانی بودند و هستند که خورشید رو مایملک خودشون میدونن، اما امروز برای من خورشید جزئی از طبیعته. و شاید روزی باشه که اون هست و بشری وجود نداره.

امروز من 26 سالمه و سعی میکنم دلیل عمده حال بد آدما رو بهتر درک کنم و بدنبال مرحمی دائمی هستم.

تقریبا چند سالی طول کشید زمانی که نوجوان بودم، تو سن 15 یا 16 سالگیم بدنبال این بودم که بدترین حسی که میشه داشت چیه؟ غم از دست دادن؟ یا نداشتن رفاه و امکانات؟ یا بی ارزش بودن؟ امروز جواب سوالم رو دارم. حسی بدتر از چیزی که خودمون بوجود میاریم و به خودمون تحمیل میکنیم وجود نداره. جواب سوالم، ارتباط من با جامعس تو شبکه های مختلف به شکل های مختلف. من فهمیدم دردها و رنج‌ها پلی هستن به سوی لذت و اگه غمی نباشه شادی هم معنا نخواهد داشت. من یاد گرفتم که تو دل شکست ها و اونچه که حال من رو بد میکنه درسی نهفتس برای فردا. امروز ما تو علم به معنای واقعی کلمه فقیریم. شاید دلیل اینکه حال اکثرمون خوب نیست این باشه که نمیدونیم چطور از درد ها و رنج هامون، شادی و لذت بوجود بیاریم. من باور دارم که سرنوشت انسان ها دست خودشون و هیچ عامل بیرونی به شکل جدی تاثیر گذار نیست مگر اینکه خودمون بخوایم. الان نه به طور کامل ولی به زودی و به شکل خارق‌العاده ای، تکنولوژی حرف من رو اثبات میکنه. موضوع به این شکل بهتر براتون باز میشه که تصور کنید شبکه ای وجود داره از دنیای ملموس و عینی. جایی که شما حق دارید سلسله تحولاتی که یک خوراکی طی کرده تا بدست شما برسه رو زیر نظر داشته باشید و حتی شما انتخاب کنید که پوشاکتون از چه مواد اولیه ای تشکیل شده باشه. اونروز شما حق دارید مراحل تولید تمام کالای مصرفی خودتون رو زیر نظر داشته باشید و حتی اگه از کیفیت و نحوه ساخت اون رضایت ندارید مالکش نباشید. شاید بپرسید حتی اگه این پتانسیل تو بشر به واقعیت بپیونده سلامت روان به چه شکلی پدیدار میشه؟ تو چنین دنیایی، رفاه و امکانات به عنوان موجودیتی با ارزش عینی قابل اندازه‌گیری طبقه بندی میشه. اولین حقوق از ارزش عینی ثبت شده متعلق به بوجود آورنده اون اثر خواهد بود. حقوقی که در موردش صحبت میکنیم پول یا پاداش نیست، ارزش بوجود آمده و میزان اثرگذاری سطح پایین جامعه، یعنی کارگران و عوامل بوجود آورنده خواهند بود.

به بیان ساده میزان ارزش و تاثیر هر فرد در جامعه معادل تلاش او برای بوجود آمدن رفاه و امکانات برای سایر جوامعه. و تلاش افراد، عیان در اختیار جامعه است بنابراین فقط به محیطی نیاز خواهیم داشت که میزان ارزش بوجود اومده به واسطه رفاه و امکانات عینی موجود رو، به طور عادلانه توزیع کنه، و این مسئولیت به عهده تکونولوژیست. بلاک چین محیطی بوجود اورده که در نگاه اول شاهد تایید ارزش وجودی افراد هستیم. پروتکل اهراز هویت که به میزان جمعیت بشر، هویت مطالبه میکنه، در قدم اول به بررسی میزان پتانسیل یعنی توانایی و مهارت افراد میپردازه. بنابراین مهم نیست شما دانشمند هستید یا محقق، کارمند هستید یا کارگر، مهم اینه که یک چرخه بزرگ توزیع ارزش عینی، برای چرخیدن به حضور و تایید شما احتیاج داره. و این شبکه برای جامعه پژوهشگران اتفاقی فوق‌العاده بود!

میزان زمانی که برای بوجود آوردن و اثر گذاشتن صرف میشود و میزان انرژی صرف شده در واحد زمان مهمترین معیاری است که برای برقراری عدالتی که از آن حرف زدیم احتیاج داریم. در مورد اینکه چه مقدار انرژی و از چه نوعی برای بوجود آوردن و اثر گذاشتن، که توسط یک کارگر مصرف میشود قبل تر صحبت کردیم. او از طریق بلاک چین حق نظارت بر خوراک خود را داراست همچنین اگر از دردورنجی که کمبود وقت و انرژی مورد نیاز برای کاری که به او محول شده احساس نارضایتی کند میتواند به طرق مختلف ارزش خود را بالا ببرد و سایر افراد مهر تایید به این امر خواهند زد. ممکن است شخصی حاضر باشد در مقابل مقادیری از ارزش، اثری را با مصرف انرژی کمتر و در زمان کوتاه تر به جای گذارد، اما میزان وقت و انرژی مورد نیاز برای هرگونه اثرگذاری در لحظه و جلوی دید همگان در حال ارزیابی و محاسبه است.

مسئولیت پردازش ارزش‌گذاری ها، به عهده بلاک چین خواهد بود. اشتباه نکنید، میزان ارزش یک اثر را بلاک چین تعیین نمیکند بلکه ورودی داده های مربوط به ارزش خود ما هستیم، بلاک چین با پردازش داده ها و ارزیابی سوابق آنها در واحد زمان در حال تایید لحظه ای این تجمیع داده پر اهمیت است.

تصور کنید روزی رو که نه تنها بابت اثرگذاری انرژی نهفته در واژگان، بلکه حتی پلک زدن و حرکات انگشتانتان باعث میشود مقادیری بسیار ناچیز از داده های ارزش فردی مربوط به شما در حال نوسانات جزئی باشد. و این اتفاق، کوچکترین نمود از درک مفاهیمی همچون مسئولیت پذیری و تبدیل آن به عینیاتی قابل مشاهده است.. و آن روز نزدیک است..


بلاک چینتکنولوژیمسئولیتارزش
۱
۰
علیرضا رنجبر آرانی
علیرضا رنجبر آرانی
من معامله‌گر بازارهای سرمایه دیجیتال و یک محقق زندگی هستم. سعی میکنم افق دیدم رو با شما به اشتراک بذارم و براتون ملموسش کنم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید