من یک آرمان‌گرای مطلق هستم، یک کمال‌گرای بی چون و چرا.
من باور دارم که ما لایق بهترین ها و بالاترین ها هستیم. ما میتونیم فرزانه باشیم (همه چیز را بدانیم)، یا کامرو (همه چیز در اختیارمان باشد).
به تصور من امروز فناوری و پیشرفت هرروز تکنولوژی و علوم، جز برای بهبود اوضاع خودش و دنیای اطرافش، و اکتشافات ماوراء، کاری برای انجام دادن نداره. فکر میکنید تو این مسیر دنیا داره به چه سمتی میره؟
تو دنیایی که من برای فردا تصور میکنم، محیطی شگفت‌انگیز از تعادل پیداست. دنیایی که میزان اعتماد و ارزش متقابل با عدد روی کاغذ نوشته میشه، دنیایی که مسیر هایی از سرنوشت -باز هم روی کاغذ- وجود داره و به انتخاب نسل های آینده قابل پیمودنه.
من فردایی میبینم از ماشین ها، جایی که اونها، به جای ما تصمیم میگیرن، میخوابن و کارها رو انجام میدن، و واحد مرکزی پردازش اونها مغز انسانهاست.
فردا شاید حس دل‌انگیز طلوع خورشید و پرتوهای درخشانش، متعلق به بشر نباشه..
و اما امروز، مردمانی که دلیلی برای بودن میخوان، زیستن رو نمیشناسن، پذیرش رو سخت میپندارن، و بدنبال معنای زندگی هستن.
شاید جریان تعادل زیستی-اجتماعی طبیعت مربوط به ما انسان ها سخت برقرار بشه اما جَبر، بقاءِ ما، زادوولد هایی که هرکدومشون مهر هایی هستن روی حکم انقراض بشر، تعادل جام زرین نیست اما حکم امروز رقابته، بد و خوب، ضعیف و غنی، زشت و زیبا.. و مردمانی که زندگی رو دادوستد میشناسن. از تاریخ و هرج و مرج چی میدونیم؟
بدنبال چی هستیم؟ مگه از سعادت و خوشبختی تو کتابا برامون نگفتن؟ تا دلمون بخواد.
من اینجا دنبال هیچ کدوم از اینا نیستم و کاریشون ندارم. من دنبال جریان زندگی ام، جریانی که ساکن نیست، مرداب نیست، جریانی که مثل یه رودخونه از مناظر زیبا گذر میکنه و مقصد مشخصی داره.
من امروز 26 سالمه و سعی میکنم خلاء های موجود تو دنیای اطراف خودم و ارتباطاتم رو با منابع ناچیزم باهاتون به اشتراک بذارم.
بازخورد شما فرهیخته بزرگوار برای بنده حقیر انبوهی از انگیزست.
تو اولین نگاه جدّیم به زندگی اون رو شبیه یه فرصت دیدم، تا چیزی برای ارائه نداشته باشی، یا تا اثرگذاری بلد نباشی، چیزی دریافت نمیکنی و اموراتت نمیگذره. امروز اسم این دیدگاهمو به راحتی میذارم دادوستد ولی بچه‌تر که بودم تو ذهنم به این صورت تداعی میشد که پس باید برای یه کسی یه کاری بکنی تا در مقابلش اونم در جهت منافع تو از قابلیت هاش استفاده کنه. یعنی واقعا تا انرژیم رو تبدیل به عمل نمیکردم نمیتونستم چیزی بدست بیارم؟ برام این مفهوم غیر قابل درک بود. برام سوال شده بود که پس ذهنم، فکرم و مغزم که این همه خوب کار میکنه کاری از پسش بر نمیاد؟ یه جایی از این مسیر که تازه داشتم به درجه هایی از بلوغ میرسیدم با سازوکار دنیای اقتصاد روبرو شدم. جرقه هایی از اینکه داره توی ابعاد بزرگ چه اتفاقی میوفته که بعضیا مجبورن به نیروی عملشون متکی باشن تو ذهنم زده شد، و با _پایین بخر، بالا بفروش_ تو سن 20 یا 21 سالگی آشنا شدم. هنوزم به درستی نمیدونم تو دنیای اقتصاد داره چه اتفاقی میوفته اما اون زمان تازه چرخه های بزرگ در جریان روزگارو به خوبی میتونستم تصور کنم.
یکی از مناظر زیبای زندگیم تجمع داده ها بودن که من اونارو به صورت اتاقک هایی از هارد دیسک های غول پیکر تصور میکردم و بعد از اون و بهتر از اون آشناییم با شبکه بلاک‌چین. اگه بخوام ساده و خلاصه بگم شبکه بلاک‌چین داده ها رو به صورت زنجیره های بلوکی تو خودش ذخیره میکنه و در دسترس عموم قرار میده. از اتفاقات بزرگی که تو این شبکه رخ داد، میشه به پروتکل اعتماد اشاره کرد. پروتکل اعتماد الگوریتمی رو ارائه میده که افرادی که در حال فعالیت تو اون شبکه بخصوص هستن میتونن بدون واسطه دادوستد انجام بدن. در واقع شخص ثالثی که قراره مشاهده گر یک پرداخت‌ودریافت باشه و این معامله رو تایید کنه، کل افراد شبکه هستن به جز دریافت‌کننده و پرداخت‌کننده. این اتفاق از دید اقتصاددان ها و برنامه نویسان یه اتفاق فوق العاده بود! یعنی اونا میگن الگوریتمی که پروتکل اعتماد داره ارائه میده یه جورایی اعتماد موجود رو به خوبی توزیع میکنه و دادوستد رو در جریان منطقی‌ای میندازه! در این باره مطالب زیادی برای گفتن دارم که حتما تو ادامه ی پست ها در موردش صحبت میکنم. چیزی که در حال حاضر میخوام دربارش صحبت کنم، استفاده از این پلتفرم برای برقراری تعادل و توزیع حقیقت اعتماد متقابل هست. چیزی که شاید بشر بهش احتیاج داره. اگه الگوریتمی تو این پلتفرم طراحی بشه که تمام افراد جامعه داخلش به هر نحوی سهیم هستن و دادوستد ها رو زیر نظر دارن، ما تونستیم سیستمی بوجود بیاریم که میزان کل اعتماد موجود بشری رو اندازه گیری کنه! میتونیم به جای واژه اعتماد تو عنوان سیستم مورد نظرمون از واژه هایی مثل: اعتبار، هویت، ارزش و.. مفاهیمی این چنینی استفاده کنیم. حالا شاید بپرسید چطور این ها رو میشه اندازه گیری کرد؟ تو سیستم فوق، این پروتکل ادعا داره که اعتماد به خوبی تو کل شبکه فعالین توزیع میشه، تو یه پروتکل مجزا و با یه الگوریتم فرضی، و با حضور کل جامعه بشری تو این شبکه در قدم اول تونستیم همه باهم دور یه میز گرد بزرگ بشینیم، میزان دارایی هامون رو وسط میز بریزیم و سهم حضور هر شخص رو مشخص کنیم. قطعا دور یه چنین میز گرد بزرگی کسی هست که داراییش فقط لباساش باشه، اما نکته قابل توجه اینه که حتی ایشون هم به میزان ارزش لباسش سهم داره و به اندازه سهمی که داره، در ازای تایید هر تراکنشی که ممکنه بین تمام افراد صورت بگیره، مثل بقیه پاداش دریافت میکنه. اینجوری میتونیم یک پروتکل اعتبار بشری بوجود بیاریم. البته اگر قبول داشته باشید که: پول، اعتبار و اعتماد متقابل است!
و همینطور میتونیم این بازی رو دور میز گردمون ادامه بدیم تا جایی که سر تمام مفاهیم اجتماعی به اشتراک برسیم! به نظر رویایی و نشدنی میاد نه؟ اما نزدیکه..
