نمی‌دانم مقصود نویسنده از هیولای بیچاره چه بوده؛ شاید او فقط موجودی مطرود و ملعون باشد که در کتاب‌ها و آثار ما پدید آمد و به‌سان یک شهاب نفرین‌شده، از میان ما غیب شد؛ اما بهانه‌ای است که دربارهٔ برداشتی خُرد از این سمبل احساسات گوناگون سخن بگویم.
هیولای داستان در نظر من نمادی است از خشونت و خصومت انسان؛ موجودی که حیاتش در ابتدا مدیون و وابستهٔ خالقش است، اما وقتی از بند ارباب خود آزاد می‌شود، به بند گرفتن او در توان هیچ موجودی نخواهد بود؛ چه‌بسا که همچون داستان تخیلی فرانکنشتاین، آنچه نیک است را فرو ببرد و بسوزاند، به‌طوری‌که آتشش گریبان‌گیر خالق خود شود.
خشم در ابتدا بی‌جان است؛ همچون تیری در زهدان، مقصد و مقصودی ندارد و همراه داشتنش، به‌ذات، امر شیطانی نیست؛ چه‌بسا که یاری‌گر ما در سختی روزگار باشد تا با قدرت بیشتری بر مشکلات فائق آییم؛ اما زمانی که تیر آتشین خشم به سویی نشانه می‌رود، باید نیک پنداشت که آن مقصد انباری از باروت نباشد یا آن آتش، در سکوت شب، طلایی‌رنگِ خوشه‌های گندمِ کشتزار دهقانی بی‌گناه را به سرخی و حرارت نمی‌کشاند.
جانی که ویکتور فرانکنشتاین به مخلوق خود بخشید، به خطا بود و آخر، پشت خود او را به خاک فلاکت مالید؛ و صد حیف که این دانشمند مخترع بر کردهٔ خود واقف نبود؛ اما ما شاید با فهم این داستان، تن به آتش سرد خشم ندهیم و با جان نبخشیدن به مخلوقی نفرین‌شده که نامیرا، از هنگام سحر تا شبانگاه پی ما خواهد بود، خشم را همچون کبریتی برای روشن ساختن شمع تولد کودکی معصوم به کار ببریم و نه شمعی بر سر مزار دشمنان خفته.
