وقتی سخن از حتم و قطعیت به میان می‌آید، تفکر و اندیشه جای خود را به اعتماد و اعتقاد می‌دهند؛ با این وجود اعتقاد دارم که به طور حتم، ما در نقطه‌ای در تکامل تاریخ بشر ایستاده‌ایم که نه برای نیاکان ما قابل تصور بوده و نه آیندگان درکی از آن خواهند داشت.
اکنون دستان ما، فنجانی از قهوه را لمس می‌کنند که در آینده احتمالا جایی در دست نوادگان ما نخواهد داشت، دستانی که در این چهارصد هزار سال تاریخ بشر، تغییر به خصوصی نکرده‌اند و شاید هرگز فنجانی را به دست نگرفته‌اند؛ دستانی که حامل اشیای بسیار متفاوتی در این سال‌های دراز بوده‌اند، از ابزار‌های بدوی سنگی تا پردازنده‌هایی ساخته شده از قطعات میکروسکوپی که درک آن برای اجدادمان فرای تصور است.
داستان این دست‌ها، داستان ماست، داستان مغز بشر که همچون بازوانش، دچار تحول شگرفی نشده؛ همان مغزی که بیست هزار سال پیش با نیزه به دنبال ماموت‌های غول پیکر می‌کرد و از چنگال ببر فرار میجست، اکنون مشغول مطالعه مسائل پیچیده فلسفی، علمی و بنیادیست و از هدایت اسب و شتر به هدایت ناو و فضاپیما رسیده.
مغزی که با وجود حجم اندکش، یک چهارم از انرژی و خوراک شما را مصرف می‌کند، یک ماشین یادگیری و حل مسائل جهان نیست، بلکه ماشینی برای بقاست!
به سخن دیگر، تفکر یا نرم افزار ما دچار تغییراتی عظیم و بی‌انتها شده اما کالبد و سخت افزار ما آپدیت چندانی دریافت نکرده، گویی که کارخانه سازنده‌اش سالهاست که ورشکست شده.
حال که از فنجان قهوه به این کالبد قدیمی بشر رسیدیم، بهتر است در انتظار از خودمان باز نگری کنیم، رفتار و سوگیری هایمان، نفرت و عشقمان به افراد و عقاید و درد و لذت هایمان را با نگاهی فرای این نگاه مدرن نظاره کنیم بلکه درکی عمیق تر از زیست پیچیده انسان داشته باشیم.
