عشق و ترس رابطه ای عجیب باهم دارند. همانقدر که ترس از دست دادن، انسان را به عشقی جنون آمیز می کشاند که منجر به خودآزاری فرد می شود، رسیدن به ساحل امن آرامش از تلاطم های ترسناک زندگی، توسط چیزی یا شخصی نیز موجب عشقی دیوانه وار به او می شود. این گونه است که می توان عشق به پول، صندلی، حیوانات و حتی همین فضای مجازی را درک کرد. در حقیقت در عشق های دنیوی ترس و عشق همیشه باهم در جنگند.
اما هر دوی ترس و عشق عواطفی هستند که باید در دستان هنرمند عقلتان رام شوند. آگاهی از دلیل عشق ها که همانا رها شدن به وسیله فرد یا حتی چیزی از ترس است و آگاهی از دلیل ترس ها که همانا برای از دست دادن عشق هاست(تمام چیزهایی که برایمان مهمند از سلامتی و خانواده و لذت تا آبرو و اعتبار )، می تواند کمک کند تا خوشبختی حقیقی خود را اسیر این دو احساس نکنیم.
اما چرا فطرت انسان با این دو احساس و رابطه عجیبشان باهم عجین شده است؟
چون تنها یک ترس حقیقت دارد: ترس از دور شدن از رحمت خدا و تنها یک عشق حقیقت دارد: عشق به بودن در حریم امن الهی و توجه او. هر ترسی که حقیقی نباشد، با عشق در نبرد است و هر عشقی که بوی خدا را ندهد، ترس و اضطراب انسان را زیاد می کند.
ترس هایی که به خاطر از دست دادنشان عاشق می شویم و عشق هایی که برای از دست دادنشان می ترسیم.
اما ترس و عشق توامان به خدا که حقیقت تقواست، هرگز موجب ناآرامی و جنون نمی شود بلکه انسان را به منتهای شعور و کمال می رساند.
حداقل کار ما انسان های خطاکار برای این که اسیر خیالات موهوممان در مورد ترس و عشق به دنیا نشویم، این است که آنها را بشناسیم و آرزو کنیم کاش به جای ترس از دنیا و عشق به دنیا ترس از دوری از خدا و عشق به دیدار او در قلبمان بنشیند.
همین آرزوی قلبی مولد تقواست و برای خوشبختی ارزشمندترین دارایی است.
