
خوشبختی مانند بیشتر واژه های ساخته انسان عبارتی است که درک ما از حال ما را بیان می کند.
بنابراین به سادگی می توان فهمید این نگاه ما و درک ما از شرایطی که در آن هستیم است که خوشبختی و میزان آن را تعریف می کند نه رویدادها و داشتن و نداشتن های بیرونی. و این یعنی انسان می تواند با رسیدن به سطح بالایی از بینش و خودشناسی، در دردناک ترین شرایط نیز احساس خوشبختی کند.
اما نکته بسیار مهم این است که همین تعریف نیز ذهنی بوده و نگاه آرمانی و ایده آل به خوشبختی است. چون انسان ها توانایی های متفاوت و محدودی دارند و انسان به خاطر طبیعت نیازمند خود، بیشتر زمان و انرژی خود را صرف برآوردن نیازهایی می کند که عدم ارضای آن ها به شکل طبیعی، به خاطر فشار روانی، او را از رسیدن به بینش و خودشناسی دور می کند. به قول مازلو انسان تا از مرحله ارضای نیازهای اولیه نگذرد به مراحل بالاتر و خودشکوفایی نیز نمی رسد.
از طرف دیگر اگر در همان حال که سرگرم رفع نیازهایمان هستیم، به حد و مرزی قانع نشویم، با تجاوز به حقوق دیگران، آسیبی به خود خواهیم زد که هرگز به مراحل بالای انسانی نخواهیم رسید.
بنابراین اگر ساده تر بخواهیم بگوییم، خوشبختی رفع همزمان نیازها و تلاش برای رسیدن به مرحله ای بالاتر از آن نیازهاست. مانند کسی که درآمد اندکی دارد ولی با این وجود از کار خیر عقب نمی ماند و به لذتی بالاتر از ارضای نیازهایش، یعنی لذت کمک کردن به دیگران می اندیشد.
تلاش غربی ها به خصوص در قرن اخیر این بوده که با استفاده از قدرت تلقین احساس خوشبختی بدون حتی رسیدن به مراحل بالاتر از بینش در شخص ایجاد شود. و این تلاش مطمئنا ناکام بوده و خواهد بود.
خوشبختی در کسب دنیا نیست بلکه در استفاده از دنیا برای ارضای نیازهاست. و انسان اگر خوشبختی خود را صرفا در ارضای نیازهای حیوانی خلاصه کند، در بالاترین حد ممکن مانند حیوانات به بیشعوری و لذتی ناپایدار خواهد رسید نه خوشبختی.
بالاترین حد ممکن از خوشبختی برای انسان که هرگز حد و مرزی برای آن وجود ندارد، رسیدن به رضایت است. رضایتی که بدون شناخت خود و مبدا ٕ و مقصد خود هرگز دست یافتنی نخواهد بود.