
از این اختلال با عنوان نوعی عشق به خود نام میبرند اما در حقیقت این عشق،عشقی غیرواقعی می باشد.در این نوع اختلال، افراد یک تصویر غیرواقعی و ایده آل از خود می سازند و عاشق آن تصویر می شوند نه خود واقعیشان.
در پشت این تصویر ایده آل، شخصیتی شکننده و آسیب پذیر با اعتماد به نفس و عزت نفس بسیار پایین وجود دارد. افراد دارای اختلال خودشیفتگی، برای فرار از آن احساس ناامنی که دارند، به ساختن چنین تصویری رو می آورند.
1. اهمیت بیش از اندازه به خود
این افراد یک نوع احساس برتری غیرواقعی نسبت به دیگران دارند و معتقد هستند فردی خاص با ویژگی های منحصر به فرد می باشند. اغراق و دروغگویی در این افراد بسیار زیاد رخ می دهد چرا که می خواهند به دیگران نشان دهند که ( من فرد مهمی هستم). همواره انتظار دارند مورد تشویق و تقدیر قرار گیرند حتی زمانی که هیچ کاری برای دیگران انجام نداده اند. اگر از این افراد در مورد فعالیت هایی که انجام داده اند و یا نقششان در روابط را بپرسید، تنها جملاتی که به کار می برند این است که من بهترینم، بهترین کار را انجام دادم، من عالی هستم! این افراد نقش و اهمیت دیگران را کاملا نادیده می گیرند.
2. زندگی در دنیای فانتزی
زمانی که این افراد با یک تصویر ایده آل زندگی می کنند، بنابراین در دنیای واقعی نیستند و توانایی روبرویی با خود واقعی و زندگی واقعی خود را ندارند پس شروع می کنند به ساخت یک دنیای کاملا فانتزی مطابق با تصوراتشان که در آن دارای قدرت، درخشش، موفقیت و زیبایی های نامحدود هستند. این افراد با ساختن چنین دنیایی، سعی در پنهان کردن کمبود ها و ضعف های درونی خود دارند و با هر واقعیتی که بخواهد آن ها را دنیای فانتزیشان جدا کند، برخورد جدی خواهند داشت و اینگونه خود را فریب می دهند. هر آن چیزی که باعث شود دنیای فانتزی و غیر واقعی این افراد خراب شود، غیر منطقی و غیر قابل پذیرش می باشد.
3. همواره نیاز به تحسین و ستایش دارند.
معمولا اینگونه افراد، به دنبال اشخاصی هستند که بتوانند نیاز به تحسین و ستایش را از طریق آن ها تامین نمایند. اگر این افراد این نیاز را برای فرد تامین نکنند، به خیانت محکوم خواهند شد. قابل ذکر است که رابطه میان فرد خودشیفته و اطرافیانش، یک رابطه، یک طرفه می باشد به این صورت که فرد دارای اختلال خودشیفتگی، هیچگونه تحسین و محبتی نسبت به اطرافیانش ندارد.
4. همیشه حق به جانب هستند
این افراد معتقدند که همیشه حق با آن ها می باشد و هر آن چیزی که نیاز داشته باشند باید بدون تعلل برآورده شود. اگر شما خواسته و نیاز های فرد را به صورت خودکار و بدون بیان شدن، برآورده نسازید، فردی بی فایده شناخته می شوید و شخص شما را از دایره اطرافیانش خارج می سازد.
شما هرگز نمی توانید از فرد خودشیفته، در مقابل کاری که برایش انجام می دهید درخواستی داشته باشید چرا که نه تنها آن را برآورده نمی سازد، بلکه با پرخاشگری و عصبانیت با شما برخورد خواهد کرد.
5. فاقد احساس همدلی و شرم هستند.
برای افراد خودشیفته، تنها خودشان مهم هستند و توانایی درک دیگران را ندارند. بنابراین نمی توانند هیچگونه احساس همدلی و همدردی با اطرافیان خود داشته باشند. افراد دارای اختلال خودشیفتگی، فاقد درک هرگونه احساسی از دیگران هستند و در اغلب اوقات بدون داشتن احساس شرم و ناراحتی، در جهت منافع خود، از دیگران سواستفاده می کنند. گاهی ممکن است زندگی یک فرد با این سواستفاده خراب شود اما شخص خودشیفته متوجه این موضوع نخواهد شد و اگر شما این حقیقت را برای اون عنوان کنید، آن را انکار می کند.
6. با تحقیر کردن دیگران سعی در خودنمایی دارند
زمانی که یک فرد خودشیفته، در مقابل یک شخص احساس خطر داشته باشد با حربه تحقیر سعی می کند تا خود را بهتر و عالی تر از او نشان دهد. افرادی که دارای اعتماد به نفس بالایی باشند و یا از موقعیت اجتماعی بالاتری برخوردار باشند، از تحقیر های فرد خودشیفته در امان نخواهند بود چرا که این فرد احساس کمبود نسبت به آن ها دارد و گاها با توهین و قلدری سعی دارد این نقص را جبران نمیاد.
از دیگر نشانه هایی که می توان برای افراد دارای اختلال خودشیفتگی ذکر کرد شامل:
محققان تا به امروز دلیل قطعی و مشخصی برای این اختلال کشف نکرده اند اما چند عامل وجود دارد که در به وجود آمدن این اختلال در افراد موثر می باشد.
رفتار و برخورد والدین در کودکی: ممکن است کودک به این علت که در کودکی مورد بی توجهی از سمت والدین قرار گرفته است، در بزرگسالی به علت جبران کمبود ها و پنهان کردن عدم اعتماد به نفس خود، دچار اختلال خودشیفتگی شود. قابل ذکر است اگر کودک شما علائم خودشیفتگی را دارد، لازم نیست که نگران این باشید که این خودشیفتگی تا بزرگسالی ادامه داشته باشد. طبیعی است که یک کودک رفتارهای خودشیفتگی داشته باشد.
1. خودشیفتگی سالم
در این نوع خودشیفتگی احساسات و افکار فرد مطابق با واقعیت است و او در یک دنیای فانتزی زندگی نمی کند بلکه صرفا از دستاوردهای خود احساس غرور و رضایت می نماید. برای تشخیص خودشیفتگی سالم، فرد باید حداقل 55 درصد از علائم خودشیفتگی را داشته باشد.
2. خودشیفتگی بزرگ
زندگی در یک دنیای غیرواقعی و فانتزی از بارزترین نشانه های یک خودشیفتگی بزرگ است. در برخورد با چنین افرادی، مهم است که شما در ابتدا فاصله خود را با آن ها حفظ نمایید.
3. خودشیفتگی پنهان
در این نوع اختلال فرد خود را بسیار بدبخت تر از دیگران می داند و در مقابل خودشیفتگان بزرگ، خجالتی است. حسادت در چنین افرادی مزمن است و در مقابل انتقادات بسیار دفاعی عمل می کنند.
4. خودشیفتگی بدخیم
همانطور که از نام این خودشیفتگی مشخص است، بسیار بدخیم و خطرناک است و توصیه می شود از هرگونه ارتباط با این افراد دوری کنید. پرخاشگری و سادسیم از مهم ترین نشانه های این نوع خودشیفتگی می باشد.
5. خودشیفتگی جنسی
این مورد بیشتر در میان همسران قابل مشاهده می باشد. این افراد از قدرت و عملکرد جنسی خود بسیار راضی هستند و خودخواهانه رفتار می کنند و با رفتاری وسواس گونه شریک خود را آزار می دهند. رفتار خشن در حین رابطه جنسی، ممکن است یکی از نشانه های این نوع خودشیفتگی باشد. به شما توصیه می شود اگر در چنین رابطه ای هستید، از آن خارج شده و به دنبال درمان باشید.
1. روان درمانی
در این جلسات که روند درمانی فرد آغاز می شود، پزشک متخصص طبق حاد بودن میزان این اختلال درمان را پیش می برد. این روش شامل مراحل زیر می باشد:
2. دارو درمانی
طبق تحقیقات صورت گرفته، تا به امروز دارویی تحت عنوان درمان اختلال خودشیفتگی تولید نشده است و برای درمان و کنترل رفتارهای خطرساز این افراد، از داروهای مشخصی تحت نظر پزشک استفاده می نمایند.
جهت درمان بی ثباتی عاطفی، درمان و کنترل پرخاشگری و درمان اختلالات ادراکی، از داروهای تثبیت کننده استفاده می شود.