حدود ۶ ماه پیش مینوشتم برای این که حوصلم سر نره الان مینویسم که یادم بمونه … من بعد از تمام اتفاقات زندگیم بالاخره تونستم که مهاجرت کنم .
راستش الان خیلی زوده که جواب بدم پشیمونم یا نه
ولی میدونم که خیلی سخته وناخودآگاه حتی بهت فشار میاد جوری که من، منی که خجالت میکشیدم بیرون غذا هم بخورم .بین کلی آدم با صدای بلند زدم زیر گریه وجوری که هرکاری میکردن نمیتونستن منو آروم کنن .
اون لحظه به مامانم زنگ زدم ، بماند تا موضوعو براش تعریف کردم ، قبض روح شد و همش میپرسید چه بلایی سرت اومده که اینجوری گریه میکنی وقتی مطمئنش کردم چیزی نیست و یه مشکل کوچیک واسم پیش اومده ، داداشم گوشی رو از مامانم گرفت و گفت روژین تو الان خارج از کشوری و باید بدونی با گریه چیزی حل نمیشه و اگه بدون گریه هم کارت حل نشد بازم ما پشتتیم، گریه واسه چی دیگه !؟ همین حرفش اونقدر دلمو گرم کرد که بدتر زدم زیر گریه و ایندفعه بیشتر بقیه ترسیدن و من با تمام وجودم خجالت تمام لحظه هایی رو کشیدم که چقدر گستاخ و بی ادب بودم نسبت به همه ی نزدیکا و عزیزانم …
فقط خواستم بگم که سخته واقعا ،هرچیزی سخته و اصلا نمیدونم ارزشش رو هم داره یا نه !؟