‹ _رقص پروانه‌های خون‌آلود بر غبار حسرت مردمان خسته شهر!
اندوهی جانسوز ، تنها وجه اشتراک دیوانگان این خانه سنگی است ؛ دیوارهای سوخته خاکستری ، سقفی که قطره قطره خون امیدهای بر باد رفته از آن چکه می‌کند ، زمین پوشیده شده از تکه‌های جان‌گسیخته اهالی خانه ؛ جان‌هایی که تمام عمر ، با خیال غلبه بر این دیوارهای سنگی برمی‌خاستند ، اما نهایت توانشان ، چون قطره‌ای خون چکیده از قلبی زخمی ، در دریای خون هزاران تن ناتوان در مقابل شمشیر سنگدل است..!
چه خواهد شد ؟ "خورشید خواهد آمد"؟ کدام خورشید ؟ دیگر خورشید هم حریف این شب تار نمی‌شود ؛ شمس هم امیدش را به دست سیاه این طوفان‌های ویرانگر سپرده ؛ آفتابی که سده‌ها به روح‌ها روشنایی هدیه می‌کرد ، کورسوی نوری که بر سردترین و عمیق ترین چاه هم می‌تابید و در چشمان هراسیده ، اندک نشاطی پدید می‌آورد.
اری! می‌توان تا آخرین نفس امید داشت و با لبخندی تلخ روشنایی را کاوید ؛ اما ، در آخر ، هرکسی چه دیر و چه زود ، در پی نور گرم و لطیف خورشید ، می‌رسد به شعله آذرخش‌های هولناک از دل ابرهای طوفانی تیره که ذره‌ذره تقلاهای دیوانه‌وار را بر سر او می‌کوبد ، و یادآور می‌شود که نور امید در این شهر مرده ، پرتو صاعقه‌ای بیش نیست..! ›
