
‹ _در این ساحت تیره و تار ، که گویی سنگفرشهایش از تکه جانهای خسته ماهیت گرفته و شعله درخشان خورشید نیز زیر آنهمه غبار تیرگی ، رخ از جهان پوشانده است ، آدمی با تنهایی مفرطی مواجه میشود که از درد کینه روزگار فراتر میرود .
تیره و تاریک است این مسیر ؛ چنان که گویی هر گام ، در میان مردابی از تردید و گمانهای بیهوده پیش میرود و هر دم ، استنشاق غبار طوفان اندوه است .
هستی نیز ، چون خانهای ویران در میان این بیابان بیکران ایستاده است ؛ دیوارهایش از استخوانهای هزاران رویای از دست رفته بنا شده و سقفش از سنگینی تقدیر ، بر سر ساکنانش که با چشمانی بسته با تمام جانشان در پی کورسوی نوری میگردند ، فرو ریخته ؛ اما در این سکوت ممتد و سهمگین ، هیچ خبری از نجوای غمگین امید نیست ؛
به راستی که امید سرابی بیش نیست ، که گاهی بشر را به قدری در رویاهای شیرین غرق میکند که فراموش میکند حقیقت به روشنی روحش نیست ؛ تنها طنین خستگی روح است که در تاریکخانه وجود بازتاب میشود . گویی فرجام تمام تلاشها ، چیزی جز فرو رفتن در غبار فنا و محو شدن در تاریکی مطلق نیست.. . ›