
چند وقتی میشه که روابط دوستانهی همکلاسیهام توی مدرسه به طرز عجیبی پیچیده شده. اعصاب همه خورده و سر کوچیک ترین موضوعات با هم بحث میکنیم. طوری که تعداد کسایی که توی این روابط نیستن انگشت شماره.
اگه تایم اوقات فراغتمون از پنج دقیقه بیشتر بشه بالاخره یه نفر پیدا میشه که بگه:« بچهها بشینین مافیا بازی کنیم.» و الحق که پلیرهای خوبی هم هستیم:))))
اما چند روز پیش در جریان یکی از همین بازیها بحثی پیش اومد که دوستی دو نفر دیگه رو هم به هم زد.
من از اون آدمام که نمیتونم غمگین بودن بقیه رو ببینم و با اینکه شاید هیچ تاثیری توی اون دعوا نداشته باشم اما عذاب وجدان میگیرم. بنابراین به سرم زد از یه جایی شروع کنم و این قضایا رو فیصله بدم.( امیدوارم املاشو درست نوشته باشم!)
باهاشون صحبت کردم و متوجه شدم که هر دوشون یه کوچولو پشیمونن. اما اتفاقای دیگهای این بین افتاده که آشتی دادنشون با هم رو سخت تر میکنه.
پای حرفها و طعنههای زیادی وسطه. و همهی کاسه کوزههایی که یهویی سر من بدبخت و بیچارهای که فقط قصد بهتر کردن جو کلاس رو دارم میشکنه.
امروز به خاطر حرفا و رفتارشون کلی گریه کردم و هنوز هم سردرد دارم.
حقیقتا هنوز نمیدونم این قضیه چه آخر و عاقبتی داره اما میدونم که من همچنان همهی تلاشمو برای بهبود اوضاع میکنم.