
شب که میشود، نبودنت را برایم یادآوری میکند.
چشمانم به در خشک میشود، زانوهایم در آغوشم جا خوش میکنند، بغض گلویم را میفشارد و آرام با خود سخن میگویم:« ای گداز دل! نفسی اشک شو به دیده بیا...!»
اشکهایم باریدن میگیرد.
دلتنگی اتفاق عجیبی است، گویی خواهی مرد.
گاهی مرگ نقاب میزند و میشود دلتنگی...
دلتنگ همان پنجرهام، همانی که بار آخر نگاهت را قاب گرفته بود.
خستهام! به بلندای تمام شبهای دلتنگی و به سرسختی آخرین روز پاییز.
این روزها نبودنت را نمیتوانم تحمل کنم. نبودنت، شاهرگ نفسهایم را بریده است و تاب زنده ماندن در من، هر روز به سمت نابودی کوچ میکند.
چشمانم را میبندم و با خیال آمدنت به خواب میروم.
بالاخره یک روز خسته میشوی از نیامدن.