
بعد از یه سفر طولانی به خونه برگشتم. رفتم حمام و شروع کردم به مرتب کردن اتاقم.
با برخورد موهای نمناک به گردنم حس طراوت توی رگهام جاری میشد.
چند وقتی میشه که موقع انجام دادن کارایی مثل مرتب کردن اتاقم کتاب صوتی گوش میدم؛ پس کست باکس رو باز کردم و ادامهی کتاب ما شروعش میکنیم رو پخش کردم.
اتاقم رو آروم آروم مرتب کردم. از حس خوبی که پیدا کردم لبخند روی لبهام اومد.
فایلهایی که لازم داشتم رو پرینت گرفتم و لامپها رو در حالی خاموش کردم تا بخوابم که به کارای فردام فکر میکردم.
«اوه! چقدر کار دارم که انجام بدم! چقدر از همه چیز عقبم! اصلا چرا رفتم مسافرت که انقدر کارام رو هم جمع بشه!»
تمام حس خوبم داشت از توی بغلم مثل یه ماهی کوچولو لیز میخورد و میرفت. نگرانی داشت جای همهی اون حس خوب رو میگرفت. که یهو...
ابرهای تیره و تار ناامیدی رو کنار زدم. با خودم گفتم که فرداهای روشنی وجود داره... این کارها اونقدر ارزش ندارن که تو انقدر به خاطرش خودتو اذیت کنی. از لحظه لذت ببر و امشب رو خوب استراحت کن و توی روزهای آینده کارای عقب موندتو انجام بده. هیچ وقت دیر نیست!
پس ریسههای اتاقم رو روشن کردم و شروع به خوندن کتاب آنی شرلی کردم.
خوندن کتابای آنی شرلی تراپی مورد علاقهی منه:)