
درد، شب هنگام بود که معنایش را برایم تغییر داد..
در آن شب، بیشتر از هر شبی ترسیدم.
درون خودم فرو رفتم و در نهایت تنها کاری که کردم، خندیدم!!
همیشه حرف های قشنگی میزدم،
اما بیباک شدم، دفاع نکردم، و انچه واقعا درونم بود را نگفتم..
چقدر نگفتن و نپرسیدنشان درد به همراه دارد...
تنها گفتم، من هم حسش کردم، من هم درک کردم، من هم ماهاست که هر روز حرف امروزت را در رفتارت میزیستم....
من هم، هم و هم و هم...
آن شب، خندیدم تمام شد.
آن شب، خندیدم تمام شد.
آن شب، خندیدم تمام شد.
بس کن، دروغ بس!
تمام نشده
درونت
آرام نگرفته!
اکنون، فقط، دروغ میگویی...
اکنون، حتی به دروغ نفس میکشی..
اکنون، تنها راستت، فرار کردنت است، فراری که حتی دلیلی بر آن نداری...
نه، من فرار میکنم، برای رویا رویی با حقیقت، برای یافتنش به موعدش.
برای ساختنش، به معنی هر ساختی که در لحظه مقدر باشد...
پایان نوشته، پایانی باز که پایان نیست.
نوشته ای برای ساعت۲۳، روز پنجشنبه، چهارم خرداد!