"به کام نیستم و مرادی مرا نیست "
ساعت ها نشستم و مثلا چیزی به نام درس راخواندم، البته درسی که در شرایط جاری درد قراعت میشود..
چهارشنبه، درد درس فرا بود و نشایدم، پنجشنبه و جمعه!
نشایدم...
چقدر معظل واره میزیستم...
اما، میخندم، به خودم و به روزگارانیکه از آن ماست و بر آن ما...
این روز های چند، چندی برای گذر است ،
میگذرد و تمام میشود..
معلوم نیست که آن موقع ها، من چه شوم..
اما، درس خواندن این روز هایم ، اهمیتی ندارد، نمره هایم، چه فرای فرا، چه تهی تهی، اهمیتی ندارد.
من اکنون، میخندم
میخوانم، و مینویسم!
من اکنون، تنها هنرم شکنجه انگشتانم برای افلیج شدن مغزم، بیش نیست.

پ. ن یک زمانی بود که با درس قهقه ای را از شادی میزدم! و زمانی بود که انگشتانم برای ذهنم فلج شده بودند... یادشان خوش....
نوشته ای برای مثلا ساعت 10 صبح، 6 خرداد 1402